Na het onverwachte overlijden van Robert Jensen viel één reactie direct op: die van Thierry Baudet. De FVD-leider publiceerde op X geen politieke analyse, maar een openhartige, persoonlijke brief. Hij sprak als vriend, niet als politicus, en zette Jensen neer als iemand die hem dierbaar was en van grote betekenis is geweest. Het resultaat is een ontroerende ode die veel mensen herkent als een afscheid uit het hart.
Een Portret In Woorden
In zijn bericht schetst Baudet een beeld van Jensen als een enorme persoonlijkheid die groter was dan het moment. Hij noemt hem “onsterfelijk” in de zin dat zijn aanwezigheid en invloed blijven doorwerken, ook nu hij er niet meer is. Die gedachte raakt aan de spirituele kant die Jensen vaker benadrukte: het idee dat het leven hier tijdelijk is en dat je je niet moet laten leiden door angst. Volgens Baudet verklaart dat waarom Jensen zo onbevangen vragen stelde, scherp bleef in gesprekken en durfde te gaan waar anderen stopten.
Lichtpunt In Donkere Jaren
Bijzonder veel aandacht gaat uit naar de rol die Jensen speelde tijdens de coronaperiode. Terwijl Nederland in 2020 worstelde met onzekerheid, regels en scherpe tegenstellingen, werd Jensen voor velen een herkenbaar en vast geluid. Baudet schrijft dat Jensen precies op dat moment opstond en licht bracht in de chaos. Niet door te sussen, maar door door te vragen, door te twijfelen, door het gesprek te blijven voeren. In zijn woorden zal Jensen door die houding voortleven in de geschiedschrijving: als iemand die uit overtuiging sprak, rechtvaardigheid nastreefde en de pijnpunten benoemde die anderen lieten liggen.
Concreet betekende dat voor veel kijkers en luisteraars een houvast. Jensen gaf via zijn programma’s en online kanalen ruimte aan vragen die elders minder snel aan bod kwamen. Voorstanders zagen in hem een belangrijke tegenspreker van de macht, een stem die in een moeilijke periode durfde af te wijken van de mainstream. Baudet erkent dat en noemt het determinatie, intuïtie en zuiverheid – eigenschappen die, zo schrijft hij, Jensen in die tijd tot een baken maakten.
Het Uur Van Strijd
Baudet kleurt zijn eerbetoon met een filosofische laag. Alsof Jensen precies op het juiste moment op de juiste plek stond. Het “uur van strijd”, zoals Baudet het omschrijft, was de periode waarin Jensen volgens hem zijn bestemming vond: opstaan, vragen stellen, risico’s nemen en blijven praten. Dat beeld tekent Jensen als een man die niet alleen een presentator was, maar iemand met een missie. In die lezing was hij een visionair, iemand die vooruitliep en de scherpe kantjes niet schuwde – soms ook tegen de stroom in.
Daarmee erkent Baudet ook de eenzaamheid die bij zo’n rol kan horen. Wie opstaat tegen de gevestigde orde, krijgt applaus en kritiek tegelijk. Jensen koos bewust voor dat pad en droeg die last. Het eerbetoon benadrukt dat dit niet om winst of ijdelheid ging, maar om overtuiging. Voor Baudet is dat precies het punt: Jensen’s nalatenschap zit niet alleen in wat hij zei, maar vooral in de moed om het te zeggen.
De Persoon Achter Het Podium
Naast het publieke gezicht laat Baudet ook de mens achter de microfoon zien. Hij beschrijft Jensen als een bijzondere vriend: iemand met wie je diep kon praten, die tegelijk een zweem van mysterie behield. Dichtbij en toch ongrijpbaar, warm en toch steeds zoekend. Het beeld van de zee keert terug als symbool voor rust, diepte en eeuwigheid – de plek waar Jensen ontspanning vond en waar hij, in Baudets woorden, wordt omarmd en aan de herinnering wordt toevertrouwd.
Het slot van Baudet is teder en persoonlijk. Geen politieke slotzin, geen leus, maar een zachte groet aan een vriend. Hij neemt afscheid met een omhelzing in woorden, een laatste kus en de simpele, liefdevolle vaststelling dat Jensen voortleeft in de harten van de mensen die hem kenden en waardeerden. Daarmee tilt hij het eerbetoon uit boven de waan van de dag en maakt hij het tijdloos.
Reacties En Weerklank
De boodschap van Baudet raakte een snaar. Op sociale media stapelden reacties zich op: van verdriet en ongeloof tot dankbaarheid. Volgers van Jensen deelden fragmenten, herinneringen en persoonlijke verhalen over hoe zijn werk hen troost gaf of aan het denken zette. Collega’s uit de media en politiek memoreerden zijn vasthoudendheid en het vermogen om het gesprek op scherp te zetten. Juist de combinatie van journalistieke bravoure en persoonlijke warmte wordt vaak genoemd.
Het laat zien hoe breed de impact van Jensen was. Voor de één was hij een noodzakelijke tegenstem, voor de ander een bron van debat en discussie. Maar bijna niemand liet het koud. Die emotionele lading – zichtbaar in de massale stroom reacties – bevestigt het beeld dat Baudet in zijn brief schetst: Jensen was een man van betekenis, iemand die sporen heeft achtergelaten, in het publieke debat én in persoonlijke levens.
Nalatenschap En Vooruitblik
Wat blijft er over, nu het nieuws is ingedaald? Allereerst de herinnering aan een presentator die de grenzen opzocht, volhardde in zijn vragen en luisterde naar stemmen die anders ongehoord bleven. Daarnaast de oproep die in het eerbetoon doorklinkt: blijf kritisch, blijf nadenken, blijf in gesprek. Of je het met Jensen eens was of niet, zijn werk dwong tot reflectie. En precies daarin zit de nalatenschap die Baudet wil onderstrepen.
De komende tijd zal duidelijk worden hoe dat gedachtegoed verder vorm krijgt. Verwacht wordt dat fans, collega’s en vrienden zijn werk zullen blijven delen en bespreken. Mogelijk komen er terugblikken, speciale uitzendingen of initiatieven die zijn archief en gedachtewereld toegankelijk houden. Baudet kondigt in elk geval aan dat hij Jensen blijft eren en zijn bijdrage aan het publieke debat wil blijven uitdragen.
Zo eindigt een brief die begon met rouw en uitmondt in een belofte: Robert Jensen mag dan niet meer onder ons zijn, zijn stem is niet stilgevallen. In de verhalen die we blijven vertellen, in de vragen die we blijven stellen, in de moed om een andere weg te kiezen – dáár leeft hij voort. Dat is de kern van het eerbetoon: niet alleen terugkijken, maar ook verder dragen wat voor hem belangrijk was.
Kort samengevat: Baudet schreef geen politieke reactie, maar een menselijke. Hij schetste Jensen als vriend, als baken in een verwarrende tijd en als iemand die een blijvende indruk heeft gemaakt. Met dat afscheid geeft hij woorden aan wat veel mensen voelen: verdriet om het verlies, dankbaarheid voor wat is geweest en de wil om die geest levend te houden.
