Suzanne Schulting ontbreekt in de Nederlandse selectie voor de wereldkampioenschappen shorttrack in Montreal, die van 13 tot en met 15 maart op het programma staan. De KNSB maakte de keuze maandag bekend. Bondscoach Niels Kerstholt kiest voor een andere samenstelling, mede omdat Schulting dit seizoen shorttrack en langebaan combineert en komende week in Heerenveen uitkomt op het WK sprint.
Keuze Van De Bondscoach
In plaats van Schulting maakt Diede van Oorschot deel uit van de ploeg voor Montreal. Kerstholt onderbouwde die keuze door te wijzen op Van Oorschots constante bijdrage aan de relay gedurende het seizoen. “Diede heeft het hele seizoen meegetraind en heeft eerder ook in de World Tour en op het EK haar waarde op de relay aangetoond”, aldus de bondscoach. Met haar ervaring in het internationale verkeer en haar rol in het treintje voegt zij volgens de staf precies toe wat nodig is voor het toernooi in Canada.
De vrouwenploeg bestaat verder uit Xandra en Michelle Velzeboer, Selma Poutsma en Zoë Deltrap. Daarmee kiest Kerstholt voor een mix van bewezen winnaars en specialisten die zowel op individuele afstanden als in de estafette kunnen meedraaien. Voor de individuele startplekken legde de bondscoach al één knoop door: de zussen Velzeboer zijn aangewezen voor zowel de 1000 als de 1500 meter. De overige startplaatsen worden pas in Montreal verdeeld, na de laatste trainingen en op basis van vorm, baangevoel en het toernooiverloop.
Dubbele Agenda Van Schulting
Schulting bewandelt dit seizoen het smalle pad tussen shorttrack en langebaan. Met een sterk NK shorttrack reed zij zich eerder in de olympische selectie van Kerstholt, maar tegelijkertijd dwong ze op de langebaan een startbewijs af voor het WK sprint. Dat toernooi staat komende donderdag en vrijdag in Heerenveen gepland. De kalender is daarmee krap en laat weinig ruimte voor herstel en reisbewegingen richting Noord-Amerika. In samenspraak met de staf is daarom gekozen voor duidelijkheid: focus op het sprint-WK, terwijl de shorttrackploeg in Canada met een vaste kern verder werkt.
Die aanpak is niet nieuw in het topniveau van het schaatsen. Atleten die meerdere disciplines combineren, moeten voortdurend afwegen waar het rendement het grootst is en waar de kansen op medailles het meest concreet zijn. Schulting heeft in beide werelden een staat van dienst, maar het schakelen tussen twee toernooien binnen enkele dagen is logistiek en fysiek een risico. De staf kiest daarom voor specialisatie en stabiliteit in de relay en de individuele lijnen.
De Sportieve Context
De Nederlandse shorttrackploeg reist met vertrouwen naar Montreal. De Olympische Winterspelen in Milaan verliepen ronduit glorieus: vijf keer goud, plus één keer zilver en één keer brons. Individueel trokken Xandra Velzeboer en Jens van ’t Wout elk twee keer goud naar zich toe, terwijl de mannen ook goud pakten op de relay. Op de 500 meter stonden de broers Van ’t Wout bovendien samen op het podium, met zilver en brons. Dat totaalplaatje schept verwachtingen, maar het onderstreept vooral de breedte van de selectie.
Voor de vrouwen geldt dat Xandra en Michelle Velzeboer de motor vormen op de middellange afstanden. Poutsma en Deltrap zijn inzetbaar op meerdere nummers en kunnen in de relay tempo brengen en gaten dichten. Met Van Oorschot als estafettezekering oogt de samenstelling gebalanceerd. Het is precies het soort bezetting waarmee Nederland in toernooien de regie behoudt: voldoende sprintvermogen voor de korte nummers en genoeg inhoud op de 1000 en 1500 meter om elke ronde te controleren.
Wat Betekent Dit Voor Relay En Individuele Kansen?
Zonder Schulting verandert de dynamiek in de vrouwenrelay iets, maar niet het doel. Van Oorschot heeft gedurende het seizoen laten zien dat zij in het krappe bochtenwerk en bij wisselmomenten betrouwbaar is. In een estafette waarin fouten marginaal en kosten hoog zijn, telt die zekerheid zwaar. Met de Velzeboers als tempomakers en Poutsma en Deltrap als schakelrijders blijft de basis sterk. Nederland zal, gezien de vorm en routine, opnieuw tot de favorieten behoren.
Individueel ligt de nadruk bij de vrouwen op de 1000 en 1500 meter. Dat de startplekken voor deze afstanden alvast naar Xandra en Michelle Velzeboer zijn gegaan, is logisch gezien hun recente erelijst en hun dominantie in kop- en eindschot. De resterende plekken worden in Canada verdeeld, waarmee de staf ruimte houdt om in te spelen op ijscondities en dagvorm. Voor de 500 meter ligt het veld traditioneel dichter bij elkaar en is de loting van groot belang. Ook daar beschikt Nederland over voldoende snelheid om finales te halen.
Reacties En Geluiden Uit Het Veld
Behalve de toelichting van Kerstholt zijn er nog geen uitgebreide reacties vanuit de ploeg naar buiten gebracht. Het besluit rond Schulting past echter in een logisch schema van pieken en prioriteiten. Eerder typeerde teamarts en sportarts Casper van Eijck shorttrack in het programma De Oranjezondag als “schaatsen om een biljart” – een kernachtige manier om het nerveuze, tactische karakter van de sport te schetsen. Precies die kleine marges maken een stabiele ploegbezetting extra waardevol richting een WK.
Voor Schulting zelf is het WK sprint in Heerenveen een logisch mikpunt. De afstanden zijn kort, de wedstrijden volgen elkaar snel op, en de vormtest komt op een moment dat de internationale schaatskalender nog vol is. Een sterke prestatie op Thialf kan haar langebaandoelen verder voeden, terwijl de shorttrackploeg in Canada de lijn van Milaan probeert door te trekken.
Programma En Vooruitblik
De wereldkampioenschappen shorttrack in Montreal lopen van donderdag 13 tot en met zaterdag 15 maart. In de aanloop werkt de Nederlandse ploeg nog ijstrainingen af, waarna de staf de laatste individuele startplekken invult. Bij de vrouwen liggen de kaarten voor de 1000 en 1500 meter al bij de Velzeboers. Voor de overige starts hakt Kerstholt de knoop door op basis van trainingsindrukken, hersteldata en tactisch evenwicht in de relay.
In Heerenveen komt Schulting deze week uit op het WK sprint, dat donderdag en vrijdag wordt verreden. Het snelle Thialf-ijs en het bekende parcours maken dat toernooi aantrekkelijk voor Nederlandse sprinters. De tijd tussen Heerenveen en Montreal is beperkt, wat de gemaakte keuzes verklaart. Voor volgers betekent het twee piekmomenten in één week: eerst de sprints op de langebaan, vervolgens de shorttrackfinales in Canada.
Alles bij elkaar staat er voor de Nederlandse schaatsfan een intensieve sportweekend op stapel. De shorttrackers verdedigen hun status als toonaangevende ploeg, met medaillekansen op meerdere afstanden en in de relay. De langebaners, met Schulting in de gelederen, strijden ondertussen in Heerenveen om sprinttitels. Dat de selectie zonder Schulting naar Montreal vertrekt, is daarmee geen teken van zwakte, maar een bewuste zet om op twee fronten maximaal te presteren.
Samengevat: Kerstholt kiest voor continuïteit en specialisatie. Van Oorschot krijgt het vertrouwen in de relay, de Velzeboers leiden de aanval op 1000 en 1500 meter, en de overige puzzelstukjes vallen in Canada op hun plek. Na de successen in Milaan ligt de lat hoog, maar de basis is stevig. De komende dagen moet blijken of Nederland die lijn kan doortrekken: eerst met snelle rondes op Thialf, daarna met korte bochten en lange adem in Montreal.
