Wout Weghorst blijft mensen verbazen. De spits van Ajax heeft zich opgewerkt tot international en speelde zelfs een half seizoen voor Manchester United. Toch hadden sommige oud-ploeggenoten dat nooit zien aankomen. In een uitzending van De Voetbalkantine op ESPN vertelden Iliass Bel Hassani en oud-spits Johan Voskamp waarom Weghorst hen toch steeds weer verrast, én waarom zijn gedrag soms wrijving oproept. Opvallend genoeg noemen ze daarbij ook de jonge verdediger Wouter Goes als voorbeeld van hetzelfde ‘grote probleem’.
Verwondering over Wout Weghorst
Bel Hassani kent Weghorst uit hun gezamenlijke tijd bij AZ. Hij schetst een spits die het moest hebben van voorzetten en lange ballen. Niet van techniek of sierlijke acties, zoals creatievelingen in de kleedkamer dat graag zien. Volgens hem was het allerminst logisch dat Weghorst zou uitgroeien tot een vaste naam in de top en uiteindelijk zelfs bij Manchester United zou belanden. Toch gebeurde het. En dat alleen al dwingt respect af.
De verbazing draait niet om cijfers of doelpunten alleen, maar om de weg ernaartoe. Weghorst begon bij FC Emmen, werkte zich op via Heracles Almelo en AZ, verdiende een transfer naar de Bundesliga met VfL Wolfsburg en belandde daarna bij Burnley. Via huurleningen speelde hij vervolgens voor Besiktas en Manchester United. Afgelopen zomer keerde hij terug naar de Eredivisie, bij Ajax. Een internationale loopbaan die je niet afdoet als toevalstreffer.
Techniek versus mentaliteit
Waar Weghorst volgens critici tekortkomt in pure techniek, compenseert hij met iets anders: tomeloze wil. Bel Hassani vertelt hoe hij na de training naar huis ging, terwijl Weghorst nog in de gym stond. Altijd bezig, altijd op zoek naar meer. Het riep zelfs verbazing en soms irritatie op in de kleedkamer. Maar wie terugkijkt, ziet dat juist die instelling hem ver heeft gebracht.
Ook Voskamp, tegenwoordig mental coach, wijst op dat onwrikbare geloof in eigen kunnen. Hij herkent de winnaarsmentaliteit. In Nederland, zegt hij, is zo’n type niet altijd geliefd. Het oogt lomp, te intens, te veel. Maar juist dat vastbijten, die overtuiging en herhaaldrang – penalty missen, en hem daarna weer willen nemen – onderscheiden een prof die de top aanraakt van een prof die in de middenmoot blijft hangen.
De ‘Weghorst-show’: wanneer is het te veel?
Toch zet Voskamp een duidelijke kanttekening bij het gedrag van Weghorst. Volgens hem slaat de emotie publicitair wel eens door. Na een nederlaag hoeft een speler niet per se met grootse armgebaren of tranen in beeld te komen. Doen ze dat wel, dan weten ze dat de camera’s het oppikken en dat het de volgende dag in de krant staat. Het is een dunne lijn tussen bevlogenheid en overacting. Weghorst balanceert daar soms op.
Waarom dat lastig ligt? In Nederland houden we van nuchterheid. Op het veld mag je alles geven, maar buiten de lijnen verwachten we rust en relativering. Een speler die zijn hart op de tong draagt, wekt daardoor snel irritatie. Het risico is dat de focus verschuift van teamprestatie naar individu. En dat wringt, zeker als het resultaat tegenvalt.
Parallellen met Wouter Goes
Opvallend is dat Voskamp niet alleen naar Weghorst wijst. Hij ziet hetzelfde patroon bij Wouter Goes, de jonge verdediger die de laatste jaren in rap tempo naam maakt. Ook bij hem ziet hij momenten waarop emotie en profilering de overhand krijgen. Het lijkt soms de ‘Grote Show’, zegt hij in strekking, en dat werkt averechts. Niet alleen naar buiten toe, maar ook in een kleedkamer die vooral rust en richting nodig heeft.
Dat is geen karaktermoord, eerder een spiegel. Veel jonge spelers zoeken een balans tussen laten zien wie ze zijn en dienstbaar blijven aan het elftal. Zeker in een tijd waarin camera’s overal staan en fragmenten viraal gaan, is de verleiding groot om emoties hun werk te laten doen. Maar de grens tussen oprechte passie en onhandige expressie is smal. Wie die grens bewaakt, wint in geloofwaardigheid en leiderschap.
Wat deze discussies onthullen over topsport
Het gesprek over Weghorst en Goes raakt aan een groter thema: wat bepaalt de top? Techniek, atletisch vermogen en tactisch inzicht zijn basisvoorwaarden. Maar de doorslag komt vaak van mentaliteit. Weghorst is daar een schoolvoorbeeld van. Hij heeft zichzelf een weg naar de top gekerfd via routine, discipline en eindeloos herhalen. Daar staat tegenover dat zichtbare emotie ook slim gemanaged moet worden, zodat het teambelang altijd bovenaan staat.
Een anekdote die daar mooi bij past, is wat Voskamp zag bij Weghorst in diens beginjaren bij FC Emmen. Penalty missen, schouders rechten, en de volgende gewoon weer willen nemen. Geen angst voor de uitglijder, maar een drang om het direct recht te zetten. Dat is de kern van topsportmentaliteit. Het maakt je niet altijd populair, maar het brengt je wel verder dan talent alleen.
De plek van Weghorst bij Ajax
Bij Ajax is Weghorst gehaald om precies dat vuur te brengen. Hij is sterk in de lucht, sleurt, dwingt verdedigers tot fouten en is gevaarlijk op voorzetten en standaardsituaties. Hij is niet de sierlijkste, maar wel de meest vasthoudende. Voor een elftal in opbouw is zo’n profiel waardevol. Zeker als jonge spelers kunnen zien hoe consequent en professioneel hij werkt.
Het blijft wel zaak dat emotie niet het verhaal wordt. Ajax heeft na een onrustige periode behoefte aan rust en helderheid. Een spits die op het veld de toon zet, kan veel voor de kleedkamer betekenen. Zolang het niet doorslaat in solo-theater na afloop.
En Wouter Goes: talent met groeiruimte
Voor Goes, nog aan het begin van zijn loopbaan, geldt dat de marge tussen flair en overdaad klein is. Verdedigers worden vaak beoordeeld op betrouwbaarheid en timing. Wie dan te veel in beeld is met emotie, loopt het risico dat de perceptie kantelt. Het is leerbaar. En juist daarom is het goed dat oud-profs als Voskamp dit benoemen. Niet om af te branden, maar om richting te geven.
Conclusie en vooruitblik
De reacties van Bel Hassani en Voskamp tonen twee kanten van dezelfde medaille. Weghorst is niet in de top beland door pure elegantie, maar door een stalen mentaliteit en eindeloze arbeid. Dat verdient respect. Tegelijk vraagt zijn zichtbare emotie soms om dosering. Diezelfde les geldt voor Wouter Goes, die in zijn ontwikkeling vooral baat heeft bij focus op teamprestatie en constante uitvoering.
Voor Ajax en voor de spelers zelf ligt hier een kans. Zet de winnaarsmentaliteit om in stille leiding, op het veld en in de kleedkamer. Dan spreken straks de prestaties voor zich. En blijft het verhaal draaien om waar het uiteindelijk om gaat: winnen als team.
