Het loopt niet lekker bij Oranje en de openingswedstrijd van het WK 2026 komt steeds dichterbij. In dat licht keert één discussie telkens terug: had Joey Veerman er niet gewoon bij moeten zijn? De middenvelder van PSV mist de selectie, en dat besluit van bondscoach Ronald Koeman zorgt voor felle reacties in het Nederlandse voetbal.
Twijfels rond de creativiteit bij Oranje
Oranje zoekt naar ritme, controle en vooral naar creativiteit in de laatste fase van het veld. In recente interlands waren er genoeg momenten waarop de ploeg het spel wel dicteerde, maar te weinig prikte. Dan komt automatisch de naam Veerman bovendrijven: een speler met een lange en korte pass die lijnen doorbreekt, precisie bij spelhervattingen en het lef om vooruit te denken. Zijn afwezigheid past in een grotere puzzel die Koeman al langer bezighoudt: hoe vind je de juiste balans op het middenveld zonder aan ideeën te verliezen?
Mühren ziet in Veerman een gemiste kans
Voormalig international Arnold Mühren is duidelijk. In De Telegraaf zei hij dat hij het verbazingwekkend vindt dat Veerman niet tot de beste 26 van Nederland zou behoren. Mühren prijst vooral zijn dieptepasses en traptechniek bij corners en vrije trappen. In zijn ogen kan Nederland precies dat gebruiken nu de tegenstanders zich vaker compact instellen en Oranje het initiatief gunt. De remedie, denkt Mühren, ligt in een speler die niet alleen de bal kan rondtikken, maar ook het verschil maakt met één pass.
Die lofzang staat haaks op de keuze van Koeman, die al vroeg in de aanloop naar het toernooi andere spelers het vertrouwen gaf. Volgens Mühren had Veerman op z’n minst mee gemoeten om in wedstrijden met weinig ruimte een plan B te bieden: een specialist in dode spelmomenten en een middenvelder die met zijn passing het tempo kan verleggen.
Waarom een terugkeer nu onwaarschijnlijk is
Realistisch gezien is een late oproep vrijwel uitgesloten. Zodra een definitieve WK-selectie is ingediend, is er alleen in uitzonderlijke gevallen ruimte voor wisselingen, bijvoorbeeld bij een zware blessure kort voor de aftrap. Oranje heeft intussen getraind, automatismen aangescherpt en rollen verdeeld. Een nieuwe speler inpassen kost tijd en risico’s wil je vlak voor een openingswedstrijd niet nemen. Koeman gaf bovendien in woord en daad aan dat hij met zijn huidige groep vooruit wil.
Frictie tussen Koeman en Veerman
De spanning rond Veerman en het bondscoachschap van Koeman ontstaat niet uit het niets. De middenvelder beleefde een lastige fase met Oranje en stond na het afgelopen EK ter discussie. In de podcast Kick-Off werd geopperd dat Koeman hard kan zijn als hij vindt dat een speler hem sportief of mentaal in de steek liet. Volgens Valentijn Driessen is de bondscoach weinig geneigd om na zo’n moment opnieuw te investeren in dezelfde speler. Dat verklaart waarom Veerman sindsdien buiten beeld is geraakt.
Koeman zelf heeft de discussie over Veerman meermaals teruggebracht tot twee punten. Enerzijds noemde hij het karakter en de manier waarop iemand zich voegt in het elftal. Anderzijds benadrukte hij dat het uiteindelijk om voetbalinhoudelijke keuzes gaat en dat hij anderen simpelweg beter vindt passen bij zijn plan. Die combinatie van argumenten laat weinig ruimte voor twijfel: het gaat Koeman om het totaalplaatje, niet alleen om traptechniek of vista.
Het ‘karakter’-debat en de reactie van Veerman
De term ‘karakter’ raakte een gevoelige snaar. Veerman liet bij ESPN doorschemeren dat hij klaar is met dat frame. Zijn boodschap was helder: als ik sportief niet gekozen word, prima, maar zeg dat dan en maak er geen karakterkwestie van. Hij benadrukte dat hij zich stoorde aan het steeds terugkerende verwijt en dat hij niet zit te wachten op een halfslachtige uitleg. Met die woorden werd het lastiger om de onderlinge relatie nog te lijmen, zeker in de korte tijd tot het WK.
Daarmee staat een inhoudelijk interessante discussie in een schril daglicht. Want zelfs wie Veerman niet als basisspeler ziet, erkent vaak zijn waarde als specialist bij standaardsituaties en als wisselspeler die op slot zittende duels kan openbreken. Maar karakter, hiërarchie en betrouwbaarheid wegen in een toernooiselectie soms zwaarder dan één specifieke kwaliteit.
De concurrentie op het middenveld
Koeman heeft keuze zat in de as. Tijjani Reijnders en Teun Koopmeiners brengen loopvermogen en diepgang vanaf het middenveld. Mats Wieffer en Jerdy Schouten zijn controlerende spelers die rust en positionele discipline leveren. Xavi Simons kan in de halfspaces voor creativiteit zorgen en dicht bij de spitsen spelen. Afhankelijk van de beschikbaarheid en fitheid van spelers schuiven die puzzelstukjes. In zo’n landschap kan een bondscoach concluderen dat hij genoeg passing en spelverplaatsing heeft, zonder een extra passer als Veerman.
Belangrijk is ook het restverdedigende aspect. Koeman houdt van een elftal dat de boel compact houdt na balverlies. Middenvelders moeten ‘omschakelen’ tot in de finesse beheersen. Als de staf vindt dat het elftal met bepaalde types stabieler is bij counters van de tegenstander, dan kan dat doorslaggevend zijn, ook al levert het iets in aan verfijning aan de bal.
Wat je wint en verliest zonder Veerman
Zonder Veerman verliest Oranje bewezen kwaliteit bij corners en vrije trappen van de zijkant. Zijn effectvolle voorzetten en zuivere lange ballen kunnen tegen compact verdedigende ploegen een wapen zijn. Ook in open spel brengt hij variatie: een crosspass om het spel snel te verplaatsen, een steekpass tussen de linies of een slimme kaats om een loopactie te belonen. Daarmee kun je tempo maken en druk wegnemen.
Daar staat tegenover dat Oranje mogelijk iets wint aan intensiteit in de counterpress en aan defensieve zekerheid op het middenveld. Spelers die sterker zijn in duelkracht, afschermen van de linies en het afstoppen van omschakelmomenten, geven Koeman de stabiliteit die hij vaak als basis neemt. De keuze is dus minder zwart-wit dan de publieke discussie soms doet vermoeden. Het gaat om proporties: hoeveel risico neem je met de bal om meer te creëren, en hoeveel zekerheid eis je zonder bal?
Context: groei bij PSV en zichtbaarheid op topniveau
Wat de discussie voedt, is de ontwikkeling van Veerman bij PSV. Onder Peter Bosz bloeide hij op in een ploeg die domineerde in de Eredivisie en die in Europa attractief voetbal liet zien. Veerman was een vaste schakel in de opbouw, nam veel spelhervattingen en leverde tal van assists. Die zichtbaarheid op topniveau, inclusief Champions League-ervaring, geeft zijn aanhangers munitie: wie in Eindhoven een spelbepalende rol heeft, kan toch ook in Oranje van waarde zijn?
Maar club en land blijven twee werelden. Een bondscoach weegt niet alleen vorm, maar ook rolvastheid in een toernooiplan, de chemie in de kleedkamer en scenario’s in verschillende wedstrijdfases. Daarbij hoort soms het lastige besluit om een creatieve speler thuis te laten omdat de balans anders doorslaat. Dat is pijnlijk voor de voetballer, en voer voor debat bij fans en analisten.
Het perspectief van Koeman
Wie Koeman langer volgt, weet dat hij koersvast is. Als hij eenmaal een lijn uitstippelt, wijkt hij daar zelden van af in de aanloop naar een groot toernooi. Hij hecht aan duidelijkheid en aan een stabiele hiërarchie. In dat licht is het begrijpelijk dat de deur voor Veerman voorlopig dicht blijft. De bondscoach rekent erop dat zijn gekozen middenvelders voldoende creativiteit brengen, en dat automatismen in de training de rest doen.
Ook de timing speelt mee. Vlak voor een WK is er weinig ruimte om te experimenteren. Trainingen zijn kort, wedstrijden dienen zich snel aan en de focus ligt op het finetunen van patronen, niet op het inwerken van nieuwe accenten. Als Koeman ooit op Veerman wil terugvallen, dan waarschijnlijk in een andere cyclus, met meer oefenruimte.
Reacties bij publiek en analisten
De meningen lopen uiteen. De één ziet in Veerman de ontbrekende schakel in potjes waarin Oranje de muur maar niet gesloopt krijgt. De ander wijst op eerdere interlands waarin hij moeite had om zijn clubvorm te vertalen naar het internationale tempo. Analisten benadrukken dat je een specialist pas echt mist als je 0-0 staat in minuut 70 tegen een behoudende tegenstander. Tot dat moment kun je beredeneren dat de basis aan intensiteit en stabiliteit belangrijker is.
Er is bovendien een principiële discussie: hoeveel weegt gedrag en ‘karakter’ mee wanneer sportieve kwaliteiten evident zijn? Voorstanders van een strakke lijn prijzen de duidelijkheid; tegenstanders vinden dat je op een WK alle tools bij je moet hebben, ook als dat vraagt om wat meer ruimte in het selectiebeleid. Die tegenstelling zal blijven bestaan zolang Oranje geen overtuigende reeks neerzet.
De weg naar de WK-opening
Met of zonder Veerman moet Oranje nu keuzes bevestigen. Wie neemt de spelhervattingen? Wie zet de lijnen uit als er druk komt op de opbouw? En wie brengt bij een gelijke stand in de slotfase de beslissende pass? Dat zijn vragen die Koeman intern allang beantwoord zal hebben. In de laatste trainingsdagen gaat het om details: looplijnen stroomlijnen, afspraken scherper maken, en de hiërarchie vasthouden die in de groep is neergezet.
Voor Veerman zelf is de opdracht helder: blijven presteren bij PSV, fit blijven en zichtbaar zijn in topduels. In het internationale voetbal kan de deur die vandaag dicht lijkt, morgen opeens op een kier staan. Blessures, vormdips of tactische aanpassingen kunnen het perspectief razendsnel veranderen. Maar met de uitspraken van beide kanten is duidelijk dat er eerst tijd nodig is om kou uit de lucht te krijgen.
Samenvatting en vooruitblik
De discussie over Joey Veerman raakt aan een groter vraagstuk bij Oranje: hoe combineer je creativiteit met controle op het hoogste niveau? Arnold Mühren ziet in de PSV’er een logische keuze vanwege zijn passing en spelhervattingen. Valentijn Driessen wijst op een bondscoach die niet snel van koers verandert. Koeman zelf beklemtoont dat zijn beslissing sportief is en dat hij anderen beter vindt passen, al stak hij het karakterpunt niet onder stoelen of banken. Veerman op zijn beurt wil niet steeds als ‘karakterdossier’ worden neergezet en legt de bal terug bij de bondscoach: kies op voetbalgronden, dan is het duidelijk.
Dat een late oproep onwaarschijnlijk is, doet niets af aan het inhoudelijke debat. Oranje moet het nu doen met de gekozen route. Slaagt de ploeg erin om zonder Veerman voldoende creativiteit te tonen, dan verstomt de kritiek vanzelf. Blijft het stroef in de openingsduels, dan zal zijn naam nog vaak vallen. Voor nu ligt het initiatief bij Koeman en zijn selectie. Het WK wacht niet, en Oranje zal op het veld moeten laten zien dat het ook zónder de specialistische kwaliteiten van Veerman tot de Europese en mondiale top kan behoren.
