Ajax zoekt nieuwe rechtsbuiten, Berghuis voelt de hete adem
Steven Berghuis staat nu nog in de basis bij Ajax onder de nieuwe trainer Míchel, maar dat beeld kan snel kantelen. De club wil een rechtsbuiten halen. Als die komt, dreigt de ervaren linkspoot zijn plek op te geven.
Het heeft weinig met vorm te maken. Het draait om passend profiel. In Míchels plan staat de flankspeler breed en zoekt hij vanaf de lijn de actie. Dat is niet de natuurlijke habitat van Berghuis, hoe goed hij ook speelt.
De speelwijze van Míchel vraagt om pure vleugels
Volgens Voetbal International liggen hier de volgende prioriteiten. Míchel wil vleugels die het veld breed houden, zodat ze één tegen één komen en vanuit daar creëren. De bezetting aan de buitenkant moet het verschil maken in zijn spelopvatting.
Die wijdte in het spel moet tegenstanders dwingen te kiezen. Blijven zij smal, dan ontstaat ruimte aan de zijlijn. Schuiven zij door, dan vallen er gaten. Ajax zoekt vleugelspelers die initiatief nemen en het duel aangaan zodra het kan.
Temporiseren heeft gevolgen voor ruimte en timing
Míchel kiest soms bewust voor even rust aan de bal. Dat temporiseren geeft grip, maar zorgt er ook voor dat tegenstanders terug kunnen zakken. De ruimtes worden kleiner, waardoor snelle acties van buitenaf onmisbaar worden in de laatste fase.
Wie dan breed staat en direct durft te gaan, creëert net dat beetje verrassing. Dat is precies de reden dat Ajax een specifieke rechtsbuiten zoekt. Niet om mooi te vullen, maar om de boel open te breken wanneer het vastloopt.
Waarom Berghuis minder past als pure flankspeler
Voor Berghuis voelt die pure vleugelrol minder natuurlijk. Hij komt naar binnen om te combineren, te sturen en te schieten. Daarin blinkt hij uit. Maar het schuiven naar binnen botst met de opdracht om de zijlijn als startpunt te nemen.
Daarmee is niets ten nadele van zijn vorm gezegd. Het is vooral een kwestie van profiel en plan. In een team dat structureel breed wil blijven, weegt een dribbelaar op de krijtlijn nu zwaarder dan een spelmaker die insteekt.
Geduld met Maher Carrizo, maar geen haastwerk
De jonge Maher Carrizo wordt genoemd als alternatief op rechts, maar hij heeft tijd nodig. Talent is er, rendement en ritme moeten nog groeien. Ajax wil hem rustig brengen, zonder hem meteen de rol van bepalende man te geven.
Juist daarom wordt er extern gekeken. De club wil zekerheid op de flank in dit systeem. Een speler die zich thuis voelt met krijt aan de schoenen, de lijn bewaakt en het lef heeft om beslissend te worden in duels.
Transferblik gericht op een rechtsbuiten
Op de transfermarkt oriënteert Ajax zich dus nadrukkelijk op een rechtsbuiten. Het profiel is helder en de noodzaak ook. Zodra er wordt toegeslagen, kan dat direct gevolgen hebben voor de hiërarchie in de voorhoede en voor Berghuis in het bijzonder.
Hij is nu basisspeler, maar met een nieuwe flankspeler verschuift de puzzel. In dat scenario lijkt een plek op de bank reëel. Zo hard kan het gaan wanneer een nieuwe trainer zijn principes consequent doorvoert en het elftal daarop afstemt.
Cruijff en Míchel willen echte keuzes maken
Technisch directeur Jordi Cruijff en Míchel zitten daarin op één lijn. Zij zijn niet naar Amsterdam gekomen om vriendjes te maken, maar om de lat omhoog te leggen. Kiezen doet pijn. Zij deinzen niet terug voor besluiten die weerstand oproepen.
Dat is de toon die nu wordt gezet in de Johan Cruijff ArenA. Geen halve maatregelen, geen pappen en nathouden. Voorzichtigheid maakt plaats voor duidelijkheid. Wie past, speelt. Wie niet past, hoort hoe en waarom, en krijgt een andere route.
Speeltijd wordt verdiend en niet beloofd
Speeltijd wordt niet beloofd, die moet op het gras worden verdiend. Dat signaal klinkt luid uit de clubtop. Het zet de groep op scherp en maakt elke training belangrijk. Voor Berghuis geldt dat even hard als voor elke ander.
Voor een ervaren speler kan dat voelen als een tik, maar het biedt ook helderheid. De deur staat open voor wie levert. Verwachtingen en reputaties tellen minder dan uitvoering. Dat is de rode draad in de keuzes die worden gemaakt.
Míchel communiceert snel en zonder omwegen
Trainer Míchel verwoordde zijn werkwijze onlangs nog kernachtig: “Mijn deur is altijd open. Maar als ik een probleem zie, dan benoem ik dat direct. Doe je dat niet, dan is het later niet meer op te lossen.”
Hij voegde daaraan toe: “Dat is het belangrijkste als trainer, om direct in te grijpen.” Het geeft aan hoe snel hij wil schakelen. Problemen sudderen niet. Ze worden benoemd, opgelost of verwijderd uit het plan, zodat de lijn overeind blijft.
Andere route voor Berghuis: de nummertienpositie
Ziet Míchel het echt niet zitten met Berghuis op rechts, dan blijft de tienpositie als logisch alternatief. Op die plek kan hij zijn gevoel voor ruimtes en passing beter kwijt. Maar ook daar is de concurrentie hevig en actueel.
De staf kijkt naar wat het elftal daar nodig heeft. Creativiteit, slotpasses en loopvermogen tussen linies zijn essentieel. Berghuis bezit veel daarvan. De vraag is of hij het tempo en de intensiteit kan bieden die Míchel in zijn team verlangt.
Concurrentie op tien met Gloukh en Brandt
Op tien wacht Oscar Gloukh, die in de thuiswedstrijd tegen FK Vojvodina drie keer scoorde. Dat soort productie maakt indruk in Amsterdam. Het zet meteen een streep onder de hiërarchie van vandaag en de lat voor wie daar wil starten.
Daarnaast is er aanwinst Julian Brandt, die die positie óók kan invullen. Met zulke namen is de strijd om het middenveld geen formaliteit. Iedereen begint met gelijke kansen op papier, maar prestaties en profiel knopen uiteindelijk door wie er speelt.
Wat Berghuis zélf zegt over Míchel en de plannen
Berghuis zelf sprak twee weken geleden positief over de nieuwe coach. “Hij maakt een goede indruk en weet wat hij wil. Dat moet groeien en heeft tijd nodig.” Het klonk als een volwassen blik op een ploeg in beweging.
Hij vervolgde toen: “Er gaan nog wat dingen gebeuren in de selectie, maar dat is aan technisch directeur Jordi Cruijff. Dit is in ieder geval een fijne eerste stap.” Die woorden passen precies bij wat er bij Ajax wordt voorbereid.
