Een week die alles veranderd heeft
Mats Seuntjens heeft een week achter de rug die niemand ooit zou willen meemaken. De aanvaller van NAC Breda verloor zijn pasgeboren dochtertje en sprak daar openhartig over in een interview met NACTV. Zijn woorden trilden van verdriet, maar ook van dankbaarheid.
Hij beschreef hoe elke dag voelt als een gevecht dat hij simpelweg moet aangaan. Niet omdat hij wil, maar omdat het moet. De realiteit is rauw, de stilte groot, en toch probeert hij door te blijven ademen.
Het verlies dat NAC samenbracht
Het Rat Verlegh Stadion hield vrijdagavond de adem in tijdens NAC Breda tegen VVV-Venlo. De wedstrijd eindigde in 0-2, maar de uitslag tolde niet meer dan decor. Na afloop kwam Seuntjens met zijn partner het veld op.
De stadionlampen gingen omlaag, op de tribunes ontstaken sterretjes en er viel een stilte die meer zei dan duizend woorden. Seuntjens kon zijn emoties niet meer verbergen. Het eerbetoon was ingetogen, warm en onvergetelijk.
Spelen terwijl het hoofd ergens anders is
Ondanks het immens zware verlies speelde Seuntjens mee tegen VVV-Venlo. Hij vertelde dat een uitslag normaal alles betekent, maar nu nauwelijks nog gewicht had. Voetbal bleef zijn werk, het leven eromheen voelde even eindeloos zwaar.
Hij wist niet precies wat hem te wachten stond na het laatste fluitsignaal. Het moment op het veld met zijn partner, tegenover duizenden mensen, bleek uiteindelijk zwaarder en tegelijk troostrijker dan hij zich had kunnen voorstellen.
De rit naar Zundert en de kracht van routine
Voor het eerst weer naar Zundert rijden voelde als een vreemde droom. Hij stapte in de auto, maar zijn gedachten dwaalden weg. Eenmaal op het trainingscomplex gaf de routine hem net genoeg houvast om even door te kunnen.
Hij merkte dat juist kleine gewoonten hem hielpen. Koffie in de kleedkamer, een grap van een ploeggenoot, een oefenvorm die hij kent. Heel even kon hij zijn gedachten verzetten, zonder te vergeten wat hem is overkomen.
Steun van teamgenoten, staf en trainer
Seuntjens benadrukte hoe groot de steun binnen NAC is. Teamgenoten, de volledige staf en de hoofdtrainer stonden als één blok achter hem. Hun nabijheid maakte het mogelijk om, voor zover dat kan, weer op het veld te staan.
Hij voelde dat niemand iets forceerde, maar dat iedereen bereikbaar was. Soms is een hand op een schouder genoeg. Soms is zwijgen sterker dan praten. Die menselijke kant van een voetbalclub bleek voor hem van onschatbare waarde.
Thuisfront dat niet alleen mag zijn
Het moeilijkste moment van de dag is vertrekken van huis. Seuntjens vertelde dat hij en zijn partner proberen steeds familie of vrienden in huis te hebben als hij traint. Het lukt, maar het gevoel van weggaan blijft pijnlijk.
Hij wilde niet dat zijn vrouw ook nog met leegte zou worstelen wanneer hij weg is. Thuis moet aanvoelen als beschutting. Dat vraagt organisatie en hulp, en die kreeg hij. Toch blijft elk afscheid bij de voordeur een strijd.
Pijn die mentaal en fysiek voelt
De rouw is mentaal slopend, maar hij benadrukte vooral ook de fysieke pijn bij zijn vrouw. Wat zij heeft doorgemaakt noemde hij onmenselijk. Die woorden kwamen niet licht. Hij wilde dicht bij haar blijven, steeds, overal, altijd.
Toch moet hij ondertussen ook zelf verwerken. Hij balanceert tussen partner, vader en profvoetballer, en geen van die rollen laat zich pauzeren. Daarbij blijft één principe heilig, zei hij duidelijk: zijn vrouw staat op één, zonder enige discussie.
Iedere dag opnieuw overeind blijven
Hij zei dat hij zich eigenlijk door elke dag heen slaat. Niet met grote stappen, maar met kleine, soms onzichtbare. Opstaan, ademen, bewegen, even trainen, weer naar huis. Meer hoeft het niet te zijn, minder kan het niet.
Het is geen lineair pad en er is geen handleiding. Sommige momenten dragen, andere breken. Hij accepteert dat schommelingen erbij horen. Vandaag is genoeg voor vandaag. Morgen is een brug waar hij pas aankomt als hij moet oversteken.
Dank aan NAC en Remco Oversier
Zijn dankbaarheid naar NAC was voelbaar. Hij noemde het bestuur expliciet, met een bijzonder woord voor algemeen directeur Remco Oversier. De club stond niet alleen achter hem, maar dacht mee, regelde praktisch en gaf vooral ruimte.
Het gaat dan niet om grote woorden, maar om daden. Even meedenken, een vraag minder stellen, één deur extra openen. Hij waardeerde die menselijkheid. Het gaf hem en zijn naasten de mogelijkheid om deze loodzware periode iets dragelijker te maken.
Een eigen plek voor de familie in het stadion
Tijdens de wedstrijd kreeg zijn familie een aparte ruimte in het stadion, volgens hem de bestuurskamer. Hij wilde niet dat zij tussen de menigte zouden zitten wanneer de emoties hoog zouden oplaaien. Dat voelde veiliger en rustiger.
Die keuze gaf zijn naasten een cocon waarin ze even konden schuilen voor de drukte. Het maakte het mogelijk om het eerbetoon mee te maken zonder overstroomd te raken. Het zijn zulke details die voor hen een wereld van verschil maken.
Een eerbetoon dat de tijd even stilzette
Direct na het laatste fluitsignaal voltrok zich een moment dat groter was dan voetbal. Duizenden bleven zitten, er viel rust over het stadion, en hij stapte samen met zijn partner het veld op. Het voelde zwaar, intiem en oneindig respectvol.
De stilte sprak. De tribunes fluisterden troost. Het was geen luid applaus, geen gejuich. Eerder een gezamenlijk gebaar dat zei: wij zien jullie, wij dragen mee. Hij boog figuurlijk voor iedereen die dit mogelijk maakte.
Het verlies van de wedstrijd naar de achtergrond
Normaal kan een nederlaag thuis tegen VVV-Venlo lang blijven hangen. Nu niet. De 0-2 was bijzaak in een avond die om iets heel anders draaide. Hij gaf toe dat het sportieve resultaat even door zijn hoofd spookte.
Maar daarna keek hij omhoog naar de tribunes en vergat hij de stand. Wat overbleef, was de menselijke maat. Een club die naast haar speler staat. Supporters die niet weggaan. Een gemeenschap die zachtjes zegt: je staat er niet alleen voor.
Lichten uit, sterren aan op de tribunes
Toen de stadionlichten doofden, verscheen op de tribunes een zee aan sterretjes. Het beeld was simpel en daardoor des te indringender. Het vlammetje in duizenden handen gaf warmte in een avond die voor hem kil had kunnen zijn.
Het werd een ritueel zonder woorden. Iedereen begreep wat het betekende. Geen groots gebaar, maar precies genoeg. Hij zei dat hij alleen maar zijn pet af kon nemen en diep kon buigen. Meer kun je soms niet doen.
Woorden schieten tekort, beelden blijven hangen
Hij probeerde te beschrijven wat er door hem heen ging, maar merkte dat taal faalde. De avond paste niet in zinnen. Wat bleef, waren beelden die zich vastzetten. Lichten die zakten, handen die trilden, ogen die vochtig werden.
Hij wilde iedereen bedanken die meehielp, op welke manier dan ook. Van stadion tot stewards, van supporters tot clubleiding. Dat gevoel van samen, zei hij, zal hij niet vergeten. Het werd een herinnering die meeloopt, hoe pijnlijk ook.
Berichten, foto’s en video’s die binnenkomen
Thuisgekomen ontplofte zijn telefoon. Berichten, foto’s, video’s. Hij scrolde, keek, en voelde de avond nog dieper binnenkomen. Soms snijdt dat, soms heelt het. Maar het liet vooral zien hoeveel mensen hen probeerden te omarmen.
Die digitale stroom gaf hem het besef dat dit moment bij velen iets losmaakte. Troost kan uit onverwachte hoeken komen. Zelfs een korte zin, een hartje, een sterretje in beeld. Kleine tekens die iets zwaars heel even lichter maken.
Trots op de kracht van zijn partner
Van alles wat hem raakte, was de kracht van zijn partner misschien wel het meest indrukwekkend. Hij zag haar daar staan, voor het publiek, en voelde alleen maar trots. Haar moed gaf hem zelf ook iets om op te leunen.
Het is een gezamenlijke rouw, maar iedereen beleeft die anders. Dat respecteert hij. Waar hij vooral wil zijn, is naast haar. Zij doorstond het lichamelijke en emotionele geweld van dit verlies. Haar veerkracht noemde hij stil, maar immens.
De waarde van nabijheid, zonder veel woorden
Seuntjens benadrukte hoe belangrijk nabijheid is. Niet per se praten, vooral er zijn. Aan tafel zitten, samen zwijgen, een kop thee, een hand vasthouden. Hij noemde dat het beste wat mensen kunnen doen wanneer woorden tekortschieten.
De club en de omgeving deden precies dat. Geen druk, wel ruimte. Geen schema, wel begrip. Hij voelt zich daardoor gezien als mens, niet alleen als voetballer. En juist dat verschil telt in tijden die alles uit elkaar trekken.
Ritme zoeken tussen veld en thuis
Hij zoekt een ritme dat nog niet bestaat. Trainen waar het kan, thuis zijn waar het moet. Hij dwingt niets af. De bal kan wachten als het thuis zwaarder weegt. Dat voelt eerlijker dan doen alsof alles normaal is.
Toch biedt de kleedkamer iets van houvast. Een warming-up, een loopoefening, een pas op de bal. Even techniek boven gevoel, al is het maar tien minuten. Meer is niet nodig om een beetje lucht te vinden.
Voorzichtig vooruit, met dank aan iedereen
Hij kijkt niet te ver vooruit. Morgen is ver genoeg. Wat hij wel zeker weet, is dat hij dankbaar is voor alle steun. Van NAC, van supporters, van vrienden en familie. Die kring houdt hem overeind wanneer het schuurt.
Er komt geen snelle oplossing en dat hoeft ook niet. Hij blijft doen wat hij nu doet, dag voor dag. Met zijn vrouw als kompas, zijn club als rugdekking en een stadion vol mensen dat liet zien wat samen echt betekent.
