Ihattaren steelt de show in Den Haag
De Eredivisie-zondag draaide in Den Haag om Mohamed Ihattaren. De linkspoot van Fortuna Sittard leverde een assist en twee treffers, met als klapstuk een magistrale uithaal. Het publiek kreeg flair, lef en een speler die zichtbaar plezier maakte.
Maar achter de glimlach schuilt een plan van trainer Danny Buijs. Hij besloot de spotlights te dimmen, zodat Ihattaren vooral laat zien wat telt. Geen interviews, geen ruis, alleen potjes winnen en ballen raken.
Een vliegende start met een vroege voorsprong
Vroeg in de wedstrijd nam de 24-jarige linkspoot het heft in handen. Met een koelbloedige afronding zette hij Fortuna op voorsprong. De openingstreffer gaf lucht, vertrouwen en vooral het gevoel dat er meer in het vat zat.
Nog geen vijf minuten later volgde de kers op de taart: een perfecte voorzet op Lequincio Zeefuik. De van AZ gehuurde spits knikte dankbaar binnen, simpelweg omdat de bal precies kwam waar hij moest komen, met snelheid en scherpte.
Fortuna slaat toe, ADO zoekt naar antwoorden
Zo stond er snel 0-2 op het bord, een stand die bleef tot aan de rust. Fortuna had controle, ADO Den Haag moest slikken en zoeken. De bezoekers speelden volwassen, met kalmte aan de bal en loopacties in de rug.
Na de thee kantelde het beeld deels. ADO kwam feller uit de kleedkamer, zette hoger druk en dwong fouten af. De aansluitingstreffer volgde, het stadion leefde op en de marge slonk tot één, net toen Fortuna even wankelde.
Een fout, een flits, en de kruising trilt na
Lang duurde die spanning niet. Net na het uur profiteerde Ihattaren van een misser in de Haagse opbouw. Hij legde de bal voor zijn linker, keek kort, en pegelde ongenadig hard. De bal zoefde weg alsof hij gestuurd werd.
In de kruising, precies daar. ADO-doelman Kilian Nikiema was volstrekt kansloos, terwijl hij een week eerder in De Kuip nog de heldenrol pakte. Sommige ballen zijn simpelweg onhoudbaar, deze belandde in de categorie plakker op de paal.
Een interviewverzoek en een duidelijke nee
Onderaan de tribune wachtte ondertussen een camera. Hans Kraaij jr. wilde de maker van de show spreken, en ESPN diende keurig een verzoek in bij Fortuna Sittard. De club weigerde, met een besluit dat bij trainer Danny Buijs vandaan kwam.
Buijs legde later uit waarom. Hij werkt inmiddels vijftien maanden met Ihattaren, en concludeerde dat zijn speler het beste rendeert met een zo klein mogelijke bubbel. Geen extra prikkels, geen zendtijd die nog weken blijft na-echoën op allerlei platforms online.
Uitspraken die blijven hangen als lood
In zijn woorden: het is niet goed als uitspraken bijvoorbeeld in een praatprogramma op zondagochtend nog maanden blijven plakken. Een snelle one-liner wordt dan een etiket, zeker bij iemand die toch al meer aandacht trekt dan gemiddeld.
Buijs koppelde het zelfs aan ambitie: als hij zijn dromen wil waarmaken, dan helpt stilte vaak meer dan woorden. Vandaar het kordate nee bij de catacomben. Het sportieve verhaal moest de headlines halen, niet de losse zinnen.
Voeten laten spreken, microfoons even zwijgen
De kern van zijn filosofie is simpel. Buijs vindt dat Ihattaren zijn voeten moet laten spreken. Op het veld voldoet hij aan de lat van een topclub, daarbuiten liever rust. Niet uit starheid, maar uit bescherming en focus.
Hij waarschuwde ook voor het echo-effect. Zegt Ihattaren vandaag iets prikkelends, dan staat het over vijf weken nog steeds op sites die alles napluizen. Geen versterker erop, dus, zolang de bal het verhaal beter vertelt.
Een speler met glans en een randje
Rond Ihattaren hangt iets dat extra camera’s aantrekt. Dat komt deels door zijn status als vroeg bestempeld toptalent, en deels door misstappen uit een eerder hoofdstuk. Bovendien praat hij makkelijk, met het hart op de tong, wat soms averechts werkt.
Dat bleek onlangs nog, toen er vooral over zijn manier van juichen werd gesproken. Dat gebeurde na al het voorbereidende werk van Zeefuik in het uitduel bij FC Groningen, terwijl het sportieve verhaal in feite centraal had moeten staan.
Van showstuk naar serieuze stap
Wat opvalt, is dat Buijs tegelijk overtuigd is van zijn niveau. Op basis van prestaties vindt hij Ihattaren rijp voor een topclub. De acties, het overzicht en de beslissende momenten stapelden zich op, precies zoals scouts dat graag zien.
De vraag zit buiten de lijnen. Kan hij het lawaai elders temperen, en de focus vasthouden op trainingsveld en wedstrijdmomenten. Met een begeleid plan, weinig afwijkingen, en mensen die voor ruis op de lijn even de stekker eruit trekken.
De kracht van een afgebakende bubbel
In zo’n kleine bubbel verdwijnen verleidingen even naar de achtergrond. Geen discussies over toon of gebaren, geen rondjes langs talkshows. Alleen trainen, spelen, herstellen en herhalen. Het klinkt saai, maar voor veel spelers werkt die routine als zuurstof.
Zeker op een middag waar alle camera’s op één man inzoomen, helpt zo’n keus. In Den Haag was Ihattaren de spil. Door wie hij is, wat hij doet met een bal, en hoe de wedstrijd daardoor zijn kant op viel.
De rol van Zeefuik in het verhaal
Vergeet in dat verhaal de rol van Lequincio Zeefuik niet. Zijn loopacties en timing hielpen de linkspoot aan cijfers. Bij de 0-2 was het vooral zijn positie kiezen en overtuigend afmaken, precies zoals je het tekent op een whiteboard.
Ook een week eerder, uit tegen FC Groningen, liet hij zich gelden in de opbouw naar kansen. Ironisch genoeg ging het daarna vooral over het juichen van Ihattaren. Het toont hoe snel bijzaken groter worden dan de acties ervoor.
Een beslissende uithaal die blijft hangen
Terug naar Den Haag, waar die derde treffer nog nagalmt. Er ging iets onverzettelijks in schuil. Alsof hij met die bal in de kruising ook het momentum terugkaapte, en tegelijk het stadion het besef gaf dat dit kunst was.
Keeper Kilian Nikiema werd nogmaals slachtoffer van de precisie. Er zijn reddingen te doen, en er zijn projectielen die simpelweg binnenvallen. Deze schoot langs zijn vingers zonder dat hij een moment greep kreeg, ondanks uitstekende vorm in de voorgaande week.
Tussen headlines en kleedkamerregels
Het is precies die spanning tussen headlines en kleedkamerregels die Buijs probeert te managen. Na de wedstrijd lonken microfoons en vragen, maar de trainer ziet vooral het risico. Eén zin kan een week vullen, en het spel overschaduwen.
Buijs noemde bewust de zondagse ontbijttafel van het voetbalpubliek als voorbeeld. Een opmerking daar, en je draagt hem de maand erop nog mee. Het is al vaak genoeg bewezen hoe lang zo’n echo in de sportmedia standhoudt.
Hoe je van talent weer speler van een topclub wordt
Achter de weigering van dat interview schuilt dus een groter plan. Buijs wil van een gewezen toptalent weer een speler voor een topclub maken. Niet door groot te praten, maar door weken te stapelen waarin het niveau stabiel blijft.
Deze fase draait dus om wegnemen van afleiding. Vandaag geen camera’s, morgen weer trainen, en in het weekend presteren. Het oogt streng, maar past bij het doel dat de trainer schetst: het talent sturen naar de plek waar hij hoort.
De wedstrijd als visitekaartje
Daar hielp deze middag enorm bij. Een voorsprong maken, een spits vrijspelen met een knappe voorzet, en daarna nogmaals toeslaan met een buitenkans en een onhoudbare poeier. Het is precies het soort visitekaartje waarop de juiste ogen vallen.
Of dat meteen deuren bij topclubs opent, hangt van meer af dan één middag. Maar wie de beelden zag, weet dat de klasse onmiskenbaar is. En dat de keuze voor stilte na afloop de herinnering aan die acties juist versterkte.
Wat deze keuze zegt over Fortuna en Buijs
Het tekent ook de aanpak van Fortuna onder Buijs. Sportief presteren staat voorop, met begeleiding die soms onzichtbaar is. Een interview weigeren is geen oorlogsverklaring, maar een bewuste keuze om de speler en het proces te beschermen.
Voor journalisten is zo’n nee begrijpelijk frustrerend, maar de uitleg was helder. Buijs houdt het klein omdat hij gelooft dat dát Ihattaren beter maakt. En uiteindelijk draait het voor iedereen in dat stadion om wat er op het gras gebeurt.
Vooruitblik: doorstomen met voeten en focus
De boodschap na Den Haag is dubbel maar duidelijk. Laat de voeten het werk doen, houd de wereld klein, en blijf leveren. Als Ihattaren deze lijn vasthoudt, volgt de rest vanzelf, met kansen die hij niet hoeft na te jagen.
Want op het veld toont hij waarom mensen over topniveau praten. De rest vraagt om discipline, richting en rust. In Den Haag kreeg hij schijnwerpers, en koos zijn trainer de microfoons uit te zetten. Voor nu lijkt dat te werken.
