Een discussiestarter op zondagavond
Sofyan Amrabat zorgt voor gesprekstof bij Ajax, en niet zo’n beetje ook. In Rondo op Ziggo Sport legden Theo Janssen en Khalid Boulahrouz de middenvelder onder het vergrootglas. Hun oordeel: waardevol voor het elftal, maar soms zijn eigen valkuil.
Die combinatie van lof en kritiek klonk opmerkelijk eensgezind. Janssen ziet een speler die het team draagt in duels en meters vreten, maar die zichzelf soms in onnodige problemen werkt. Boulahrouz benadrukte ondertussen juist wat je niet meet, maar wel voelt.
Het moment in Enschede
De discussie laaide op na FC Twente tegen Ajax, waar Amrabat de bal verloor voordat scheidsrechter Joey Kooij floot voor een VAR-moment. Dat fluitsignaal ontnam de directe gevolgen, maar niet de vraag hoe die situatie zo kon ontstaan.
Janssen wees op een detail dat vaak onderbelicht blijft: de rol van de doelman in de opbouw. Volgens hem moet je exact weten wat je keeper kan, en waar je medespelers comfortabel mee zijn, juist in die benauwde fases.
Onstuitbare werklust met een kanttekening
Niemand betwist Amrabat’s inzet. Janssen noemde hem iemand die zich het snot voor de ogen werkt, die alles doet om het elftal te helpen. Alleen is meer niet altijd beter. Soms raakt hij verzeild in situaties waarvan je ver weg moet blijven.
Het gaat dan om momenten waarin hij de drang voelt te forceren. De intentie is goed, de uitwerking niet altijd. Daar zit volgens Janssen de nuance: je kunt het team willen dragen, maar ook jezelf daarin voorbijlopen.
Beperkingen aan de bal
Technisch is Amrabat niet de verfijnde spelmaker, zei Janssen zonder omhaal. Bij Ajax valt dat extra op. Hij dribbelt soms in om dan te twijfelen, terug te draaien en breed te spelen. Dat oogt besluiteloos en kost het elftal ritme.
Volgens Janssen ontbreekt het hem aan initiatief op de juiste plekken. Niet dat hij nooit initiatief mag nemen, maar wel selectief. Blijf uit de zones waar je zwakker bent en kies daar de simpele oplossing. Dat is geen lafheid, maar wijsheid.
Wat hij Ajax wél brengt
Daar staat veel tegenover. Janssen prees zijn waarde in tweede ballen, het meeverdedigen en de sprints naar achteren. In die vakjes scoort hij hoog. Hij noemde Amrabat duidelijk geen voetballende zes, maar een echte balafpakker pur sang.
Zo’n profiel geeft anderen lucht. Wie naast hem speelt, krijgt meer vrijheid om vooruit te denken, omdat achter je iemand staat die duels wint en gaten dicht. Dat is niet glamoureus, maar wel essentieel als je een wankel team wilt stabiliseren.
Waarom zo’n type toch telt
Niet elke pion hoeft te schitteren aan de bal om belangrijk te zijn. Een ploeg werkt beter met verschillende profielen die elkaar aanvullen. Zonder opruimer moeten technische spelers vaker achteruit lopen, en dat is zelden een recept voor controle.
Amrabat’s kracht zit in frictie: tegenstanders storen, lijnen breken, loopacties verstoren. Zulke acties halen niet altijd samenvattingen, maar ze bepalen wel het ritme van een wedstrijd. Wie dat ontkent, kijkt alleen naar de bal en mist de strijd eromheen.
Kennen van je medespelers
Janssen hamert op iets basaals: ken de kwaliteiten van je omgeving. Als je keeper een bepaalde pass minder beheerst, agendeer je geen risicovolle opbouw over die as. Teamintelligentie ontstaat door elkaars grenzen en voorkeuren te kennen.
Dat geldt ook voor middenveldpartners. Als de ene speler meer rust aan de bal heeft, kan de ander zich richten op opruimen en afschermen. Verkeerde rolverdeling zorgt voor ruis, juiste afstemming levert helderheid en snelheid op in keuzes.
Initiatief met beleid
Niemand wil een middenvelder die alleen maar veilig terug speelt. Janssen zei ook niet dat Amrabat initiatief volledig moet mijden. Hij pleitte voor timing: kies je momenten, herken valstrikken, en accepteer soms dat simpel de slimste optie is.
Groot verschil tussen durf en dwang is herkenbaar in de uitvoering. Durf ziet ruimte en handelt snel. Dwang zoekt bevestiging en twijfelt net te lang. Amrabat wint al veel duels, winst zit nu in het wegnemen van die halve seconde aarzeling.
Boulahrouz ziet een ander verhaal
Boulahrouz schoof aan met een bredere observatie. Volgens hem schuilt Amrabat’s waarde in dingen die je niet in statistieken ziet. Het is een speler die we snel bekritiseren op wat hij niet kan, terwijl we vergeten wat hij weghaalt.
Dat soort profielen zorgen dat de rest functioneert. Je merkt ze vooral als ze ontbreken. En dan, zei Boulahrouz, begint het zoeken naar precies zo’n type. Alsof je pas later snapt welke boel hij al die tijd bij elkaar hield.
Waarde die je merkt bij afwezigheid
Het bekende fenomeen: als de bezemwagen wegvalt, zie je pas hoeveel rommel er blijft liggen. Boulahrouz trok die lijn door naar Amrabat. Zolang hij er is, klinkt het gezeur. Als hij fehlt, worden ploegen vaak onverklaarbaar kwetsbaar.
Het is dezelfde redenering die je vaker hoort bij controlerende middenvelders. Het podium is zelden het hunne, maar de speelvloer stort zonder hen sneller in. Dat klinkt flauw, maar soms is draagkracht belangrijker dan verfijning.
De vergelijking met Henderson uitgelegd
Boulahrouz trok een parallel met Jordan Henderson. Niet als kopie, maar als type waarover mensen mopperen totdat hij weg is. Dan begint het zoeken naar iemand die praat, organiseert, gaten dicht en meters maakt zonder aandacht te vragen.
Het punt van de vergelijking: sommige leiderschaps- en balansoogsten zie je niet in highlights. Ze leven in keuzes zonder bal, in looplijnen en coaching. Wie alleen op aannames, dribbels en steekpasses let, mist de motor onder de motorkap.
De rol van de VAR-fluit
In Enschede werd de pijnlijke balverliesactie weggepoetst door het fluitsignaal voor een VAR-moment. Dat verandert de beoordeling niet, zei de tafel impliciet. De oorzaak blijft dezelfde, ook al verdwijnt het gevolg uit het wedstrijdverslag.
Voor spelers schuilt daar een valkuil. Een ontsnapping door een fluitje verhult soms structurele keuzes die moeten verbeteren. Dat zijn precies de leermomenten die een team nodig heeft, zeker als de marges dun zijn en wedstrijden kantelen.
Evenwicht op het middenveld
Ajax zoekt zichtbaar naar balans op het middenveld. Met een balafpakker als Amrabat ligt de sleutel bij de mix: wie brengt rust aan de bal, wie versnelt, en wie dekt de klap op tijd af als het misgaat.
Als die puzzel klopt, wordt elke speler beter in zijn dingen. Een opruimer kan ruimen, een passer kan passen, een loper kan lopen. Klopt de verdeling niet, dan moet iedereen alles doen en wordt niemand echt goed.
Het oordeel van buitenaf
Dit type speler krijgt zelden zachte behandeling in media en stadions. Fouten zijn zichtbaar en vaak fataal, goede dingen zien eruit als vanzelfsprekendheid. Zo ontstaat een scheve balans in waardering, waar Boulahrouz terecht tegenin prikte.
Dat betekent niet dat kritiek onterecht is. Het betekent dat de weegschaal vollediger moet. Zie zowel wat misgaat als wat nooit gebeurt dankzij zijn ingrijpen. Tussen die twee polen ontstaat pas een eerlijk beeld van iemands bijdrage.
Niet elke zes hoeft te dirigeren
Janssen zei het duidelijk: Amrabat is geen spelbepalende zes. Dat is prima, zolang je hem ook niet zo behandelt. Vraag geen kwartiermakerstaken aan een puinruimer, want dan ga je spanning opzoeken waar rust nodig is.
De valkuil bij Ajax is soms de reflex dat elke middenvelder moet kunnen sturen, schaken en strooien met ballen. Teams winnen echter net zo vaak met eenvoud en discipline. Weten wat je niet doet, is net zo waardevol als briljante ideeën.
Wat Amrabat zelf kan bijschaven
De winst zit in keuzes: onder druk sneller loslaten, niet indribbelen waar je klem komt, en vertrouwen op je eerste, veilige optie. Dat is geen rem op ambitie, maar een versnelling van effectiviteit. Simpel spelen kan razendsnel zijn.
Bovendien schept het vertrouwen bij ploeggenoten. Als zij weten wat jij doet onder druk, durven zij hoger op te schuiven. Zeker bij tweede ballen en restverdediging kan dat Ajax meter na meter schelen, zonder dat het spel aan durf verliest.
Wat Ajax kan winnen
Met Amrabat als anker kan Ajax stabiliteit opbouwen, mits de ploeg slim positioneert en de opbouw vereenvoudigt waar nodig. Zijn meters en duelkracht dragen de organisatie, zodra de balcirculatie daarboven helder en strak wordt ingericht.
In wedstrijden waarin het schuurt, maakt zo’n profiel het verschil tussen overleven en omvallen. Het spel oogt misschien minder frivool, maar dat is vaak de prijs van controle. En controle is precies wat je nodig hebt om later te durven.
De slotsom van een genuanceerd gesprek
Janssen legde de vinger op de zere plek, maar hield de nuance vast. Amrabat doet veel goed en soms te veel. Boulahrouz herinnerde iedereen eraan waarom zulke spelers schaars lijken, juist zodra ze niet meer op het veld staan.
De waarheid ligt zelden in uitersten. Als Amrabat zijn keuzes verfijnt en Ajax de rollen scherper verdeelt, wint iedereen. Voor nu biedt de discussie vooral helderheid: minder dribbels in het moeras, meer vuile meters op droge grond.
