Ondernemersvrouw en columniste Annemarie van Gaal uit stevige kritiek op de VVD vanwege een gebroken belofte aan het mkb. In haar column in De Telegraaf stelt zij dat de partij in de campagne beloofde de loondoorbetaling bij ziekte voor werkgevers te verkorten van twee naar één jaar, maar dat dit voornemen in de formatie is afgezwakt. Volgens Van Gaal komt dit hard aan bij kleine ondernemers, die juist duidelijkheid en verlichting van lasten nodig hebben.
Belofte Over Kortere Loondoorbetaling Versnipperd In Formatie
In het verkiezingsprogramma van de VVD stond zwart op wit dat de periode van loondoorbetaling voor zieke werknemers door werkgevers van twee naar één jaar zou gaan. Tijdens de formatiegesprekken met coalitiepartners is dat scherpe voornemen echter vervangen door een veel vagere formulering: er zou “over nagedacht worden”. Van Gaal noemt dat een breuk met de belofte aan het mkb en een signaal dat ondernemersbelangen geen prioriteit hebben gekregen aan de formatietafel.
De kwestie raakt een kernpunt voor veel kleine bedrijven. Werkgevers zijn nu twee jaar verantwoordelijk voor loon en re-integratie bij ziekte. Dat brengt kosten, risico en administratie met zich mee, zeker voor bedrijven met enkele werknemers. Juist de voorspelbaarheid van deze lasten is voor veel ondernemers cruciaal bij de keuze om wel of niet iemand in dienst te nemen.
Waarom Het Mkb Hier Zo Bezorgd Over Is
Van Gaal wijst erop dat een langdurig zieke medewerker voor kleine werkgevers financieel en praktisch zwaar weegt. Denk aan vervanging regelen, dossiers opbouwen en re-integratietrajecten vormgeven, naast het doorbetalen van loon. Zij noemt dit risico “de belangrijkste reden waarom mkb-bedrijven terughoudend zijn met het aannemen van personeel”. Volgens haar zou het verkorten van de loondoorbetalingsplicht de drempel naar vaste banen verlagen.
In een internationale context zien we dat landen verschillend omgaan met dit risico. In sommige buurlanden neemt de overheid of een publieke verzekering sneller een groter deel van de lasten over. In Nederland ligt de verantwoordelijkheid nadrukkelijker bij de werkgever, met als doel om re-integratie te stimuleren en ziekteverzuim te beperken. Voorstanders van de Nederlandse aanpak benadrukken dat dit betrokkenheid en preventie bevordert. Tegenstanders vinden de last voor kleine bedrijven te zwaar.
Politieke Context En De Rol Van De Nieuwe Coalitie
De kritiek van Van Gaal richt zich niet alleen op de VVD, maar ook op de ruimte die coalitiepartners in de afspraken hebben gekregen. Critici spreken spottend over een “links” stempel op het akkoord en plaatsen vraagtekens bij hoeveel onderhandelingskracht de liberalen hebben ingezet voor ondernemersdossiers. De exacte onderhandelingen zijn niet openbaar, maar het resultaat is duidelijk: de concrete belofte over loondoorbetaling is vervangen door een voorbehoud.
Voor mkb’ers is dat teleurstellend, omdat zij vaak plannen en investeringen maken op basis van verwachte beleidsveranderingen. Wanneer zo’n kernpunt afzwakt, neemt hun onzekerheid toe. Werkgeversorganisaties benadrukken al langer dat een evenwichtige lastenverdeling tussen werkgever, werknemer en overheid nodig is om kleine bedrijven toekomstbestendig te houden.
WW Verkorten, Wachtgeld Ongemoeid: De Spannende Vergelijking
Een tweede punt in Van Gaals column is de vergelijking tussen de plannen om de WW-duur te verkorten en de wachtgeldregeling voor politici. Volgens haar wil de nieuwe coalitie de WW-uitkering terugbrengen van twee naar één jaar, terwijl de wachtgeldregeling voor ex-politici ongemoeid blijft. Dat schuurt, stelt ze, zeker nu er vorig jaar meer dan 8 miljoen euro aan wachtgeld is uitgekeerd. Zij pleit ervoor om ook die regeling te beperken “tot maximaal een jaar”.
Het is een veelgehoorde zorg: als er bij burgers wordt bezuinigd of versoberd, zou het vertrouwen gebaat zijn bij een gelijktijdige versobering van regelingen voor politici. Voorstanders van het bestaande wachtgeld wijzen op de bijzondere aard van politieke functies en het risico op inkomensonzekerheid na een vaak kortstondig mandaat. Critici zien juist een kloof met de realiteit van werknemers en ondernemers die minder vangnet ervaren.
Gevolgen Voor Werkgevers En Werknemers
Bij ongewijzigd beleid blijven werkgevers twee jaar loon doorbetalen bij ziekte. Dat kan de groei van kleine bedrijven remmen, bijvoorbeeld door terughoudendheid met vaste contracten of het inzetten van flexibele schillen. Wordt de WW verkort zonder aanvullende maatregelen, dan kan de druk op werknemers toenemen om sneller werk te vinden of eerder te accepteren wat er is, met mogelijk meer baanmobiliteit maar ook meer onzekerheid.
Voor werknemers blijft het Nederlandse stelsel tegelijkertijd sterk in re-integratie en begeleiding. Veel bedrijven investeren in preventie, arbodienstverlening en duurzame inzetbaarheid. Beleidswijzigingen die kosten verschuiven, werken alleen goed wanneer ze ook gepaard gaan met heldere regels, eenvoudige uitvoering en voorspelbare financiën, zodat alle partijen weten waar ze aan toe zijn.
Mogelijke Oplossingen Die Breder Draagvlak Kunnen Krijgen
Het debat over loondoorbetaling en WW gaat in de kern over evenwicht: wie draagt welk risico, wanneer, en met welke prikkels om terugkeer naar werk te bevorderen? Enkele denksporen die geregeld terugkeren in beleidsgesprekken:
- Een gedeeld model voor ziekte: een kortere loondoorbetalingsplicht voor werkgevers (bijvoorbeeld één jaar), waarna een publieke verzekering het overneemt, met strakke re-integratieregels.
- Verplichte of collectieve verzekeringen voor mkb’ers tegen langdurig verzuim, met premies die voorspelbaar blijven en administratieve lasten beperken.
- Vereenvoudiging van re-integratie- en Poortwachterregels, zodat kleine werkgevers minder tijd verliezen aan administratie en duidelijker weten wat verwacht wordt.
- Koppeling van eventuele WW-versobering aan stevige begeleiding naar werk, om onnodige inkomensval en langdurige uitval te voorkomen.
Zonder heldere keuzes riskeren we een situatie waarin ondernemers afwachten, werknemers onzeker worden en het wederzijds vertrouwen afkalft. Transparantie over de afwegingen en een realistische invoeringstermijn zijn daarom essentieel.
Reacties En Vertrouwen In De Politiek
De kern van Van Gaals boodschap is het gevoel van beloftebreuk. Politieke partijen winnen vertrouwen met concrete toezeggingen; wanneer die na de formatie verwateren, neemt het cynisme toe. Onafhankelijk van ieders politieke voorkeur is dat een signaal dat serieus genomen moet worden. Duidelijke uitleg van het kabinet en de coalitiepartijen over de gemaakte keuzes kan helpen. Waarom is de loondoorbetalingsbelofte afgezwakt? Welke alternatieven komen er wél? En hoe wordt voorkomen dat het mkb de rekening betaalt?
Ook de discussie over wachtgeld raakt een gevoelig punt. Symmetrie in offers – burgers en politici die tegelijk meebewegen – kan draagvlak vergroten. Als dat niet gebeurt, is het logisch dat er vragen komen over eerlijkheid en voorbeeldgedrag.
Vooruitblik: Wat Staat Er Nog Op De Agenda?
De komende maanden zijn bepalend. Als het kabinet de loondoorbetalingskwestie opnieuw weegt en met een concreet, uitvoerbaar alternatief komt, kan dat vertrouwen herstellen bij ondernemers. Komt er helderheid over WW en wachtgeld, dan kan het debat verschuiven van emotie naar inhoud. Werkgevers en werknemers varen wel bij voorspelbare regels, lage administratieve lasten en duidelijke prikkels voor re-integratie. Precies daar liggen kansen om brede steun te organiseren.
Samengevat: Van Gaal legt de vinger op een gevoelig dossier waarin verwachtingen en uitkomsten botsen. De bal ligt nu bij politiek Den Haag om met concrete oplossingen te komen die het mkb lucht geven, werknemers beschermen en het publieke vertrouwen versterken.
