De Nederlandse schaatssters zijn op de 3000 meter bij de Olympische Spelen in Milaan buiten de medailles gevallen. Joy Beune, regerend wereldkampioene, werd vierde in 3.58,12 en miste het podium op een haar. Marijke Groenewoud eindigde als achtste, Merel Conijn als negende. Het goud was voor de Italiaanse Francesca Lollobrigida, die op haar verjaardag het olympisch record scherper stelde tot 3.54,28. Ragne Wiklund uit Noorwegen pakte zilver in 3.56,54, Valérie Maltais uit Canada pakte brons met 3.56,93. Het is voor het eerst sinds Vancouver 2010 dat Nederland op de 3000 meter geen olympische medaille wint.
Een Onwennig Begin Voor Oranje
Nederland is op deze afstand al jaren toonaangevend. De verwachtingen waren dus hoog, zeker met een wereldkampioene als Beune aan de start. Toch zat het er vandaag net niet in. De vorm was niet slecht, maar het tempo waarmee de medailles werden verdeeld lag bijzonder hoog. Daarbij kwam dat de Nederlandse ritten qua opbouw niet perfect uitpakten. Beune reed in de slotrit, Groenewoud trof de latere zilveren medaillewinnares in haar rit en Conijn moest al vroeg het ijs op, waar snelle referentietijden nog ontbraken.
Goud Voor Lollobrigida Met Olympisch Record
Lollobrigida maakte de dag onvergetelijk. Vier jaar na haar zilver in Beijing verbeterde ze op haar verjaardag het olympisch record van Irene Schouten (Beijing 2022) tot 3.54,28. Ze haalde halverwege haar tegenstandster Maltais in en hield daarna knap koers. Het was een rit met veel controle: snelle doorkomsten, stabiele acceleraties en geen verval in de slotronden. Het publiek kreeg er vleugels van en Lollobrigida gaf geen krimp. Ze zette een maatstaf neer waar niemand meer aan kwam.
Wiklund En Maltais Volgen, Maar Komen Te Kort
Ragne Wiklund, een van de vaste kanshebsters op de lange afstanden, reed sterk en uitgekiend. Toch bleef ze ruim boven de tijd van Lollobrigida. Met 3.56,54 was het zilver verdiend, maar de absolute punch voor goud ontbrak. Valérie Maltais completeerde het podium met 3.56,93. De Canadese dook daarmee onder de vier minuten en hield heel wat concurrenten van zich af. Toen het klassement later in de wedstrijd vorm kreeg, bleek haar tijd solide genoeg om het brons vast te houden.
De Nederlandse Ritten: Strijd Zonder Beloning
Merel Conijn moest er vroeg aan geloven. In de tweede rit nam ze het op tegen Kaithlin McGregor uit Zwitserland. Conijn koos voor een vlak schema. Rustig openen, opbouwen, en in het voorlaatste rondje haar tegenstandster passeren. Dat plan voerde ze netjes uit. Maar direct na de finish wist ze dat de tijd niet zou standhouden: 4.01,65. In de rit voor de dweil dook Sandrine Tas uit België al onder die tijd, en het was duidelijk dat de medaillekandidaten nog moesten komen.
Marijke Groenewoud kwam later in actie tegen Wiklund. Dat bleek een lastige loting. Groenewoud kon de Noorse niet volgen, hoe hard ze ook beet. Ze finishte in 4.01,35. Daarmee was ze nipt sneller dan Conijn, maar te ver van de podiumtijden verwijderd om te kunnen hopen op eremetaal. Het ritme was niet slecht, alleen lagen de doorkomsten net een fractie te hoog in de eerste helft en net een fractie te traag in de slotronden.
Slotrit Met Beune: Dapper, Maar Net Te Kort
Joy Beune had de ondankbare taak van de slotrit. Dat geeft overzicht, maar ook druk: je weet precies wat er moet. Tegen Isabelle Weidemann begon ze met een strak tempo. De doorkomsten waren in de buurt van het schema voor brons. Halverwege leek ze zelfs nog een poging te doen om richting de 3.56-tijden te kruipen. Maar de rondetijden liepen op. Het verval in de laatste twee ronden kostte haar het podium. Met 3.58,12 bleef ze een kleine seconde boven de tijd van Maltais. Teleurstellend voor een wereldkampioene, al was de wedstrijd absoluut niet slecht.
Het Wedstrijdverloop En Het IJs
De 3000 meter draait vaak om ritmebehoud en het minimaliseren van verval. Een vlak schema is ideaal, maar de praktijk is weerbarstig. Wie te voorzichtig opent, komt snelheid tekort in de jacht op top-3-tijden. Wie te hard start, betaalt in de slotronde de tol. Vandaag was de lat hoog. Lollobrigida gaf met haar record aan dat een agressief maar gecontroleerd schema loonde. De dweilpauze halverwege zorgde voor fris ijs voor de laatste ritten. Daar konden vooral de favorieten van profiteren.
Voor Nederland pakte die timing niet optimaal uit. Conijn reed op een moment dat er nog geen echte referentie lag en dat werkte door in het ritgevoel. Groenewoud moest in de slipstream van Wiklund keuzes maken die het eigen schema in de war brachten. En Beune kreeg met de slotrit de volle druk van het klassement op haar schouders. In topwedstrijden vallen zulke details zwaar uit.
Historische Context: Na Jaren Van Overvloed Een Leemte
Dat er geen Nederlandse medaille valt op de 3000 meter is uitzonderlijk. Sinds Vancouver 2010 stond er altijd wel iemand van Oranje op het podium. Het onderstreept ook hoe hard de concurrentie zich heeft ontwikkeld. De tijden van Lollobrigida, Wiklund en Maltais laten zien dat je voor eremetaal dicht tegen de 3.55 moet zitten. Het olympisch record van Irene Schouten, jarenlang de maatstaf, is nu in Italiaanse handen.
Toch zegt dit resultaat niet alles over de vorm van de Nederlandse ploeg. Het gat is klein. Beune zat dicht bij het podium en een paar honderdsten hier of daar hadden het beeld al kunnen kantelen. Maar op de Spelen is er geen marge voor bijna. De precisie van pacing, de kracht in de laatste ronde en het hoofd koel houden, dat beslist. Vandaag vielen die puzzelstukjes net wat beter voor de concurrentie.
Gevolgen En Vooruitblik Voor Oranje
Een gemiste medaille op de 3000 meter doet pijn, maar het toernooi is lang. Er komen nog kansen op de 1500 meter, de 5000 meter, en in de ploegenachtervolging. Ook op de massastart liggen mogelijk mogelijkheden. Het is zaak om deze dag snel te verwerken. De staf zal de ritopbouw analyseren, kijken naar de rondetijden en de start-tempo’s finetunen. Het vertrouwen hoeft niet weg te zijn: de basisconditie is goed en de verschillen zijn klein.
Aan de internationale kant zullen de ogen nu extra op Lollobrigida gericht zijn. Haar vorm is indrukwekkend. Wiklund bevestigt haar constante niveau, en Maltais toont met brons dat ook Canada sterk in de breedte meedoet. Het podium van vandaag belooft spanning op de langere afstanden en zet de toon voor de rest van het toernooi.
Kern
Nederland grijpt op de 3000 meter naast eremetaal: Beune wordt vierde (3.58,12), Groenewoud achtste, Conijn negende. Lollobrigida wint goud in een olympisch record (3.54,28), voor Wiklund (3.56,54) en Maltais (3.56,93). Voor het eerst sinds 2010 geen Nederlandse medaille op deze afstand. Het verschil met het podium is klein, de vorm is niet weg. Oranje kijkt vooruit naar de volgende afstanden om het medailleklassement alsnog kleur te geven.
