In de nieuwste aflevering van HNM de Podcast deelden Noa Vahle en Hélène Hendriks een luchtige, maar herkenbare backstage-anekdote uit de voetbalwereld. Na een wedstrijd, wanneer de adrenaline nog hoog is en de longen net zijn leeggeschreeuwd langs de lijn, wil de adem van sommige trainers nog wel eens tegenvallen. De twee presentatrices vertelden daar openhartig en met een lach over, maar ze bespraken ook hoe je zoiets professioneel en zonder ongemak oplost.
Het onderwerp kwam ter sprake toen de presentatrices terugblikten op die korte, vaak hectische interviews na het laatste fluitsignaal. Trainers die negentig minuten lang hebben gecommandeerd, gecorrigeerd en gemotiveerd, staan dan in een warm stadion dicht op de microfoon en de interviewer. Het is precies in dat soort settings dat kleine ongemakken groot kunnen lijken. Vahle en Hendriks maakten er geen geheim van dat ze dit wel eens meemaken, maar benadrukten meteen: het hoort bij het moment, en het is niets om iemand op af te rekenen.
Hoe het onderwerp in de podcast belandde
De anekdote ontspon zich tijdens een gesprek over de dynamiek van flashinterviews. Vahle legde uit dat het na een wedstrijd vaak zó intens is geweest, dat een trainer simpelweg niet meer let op details als een frisse adem. Hendriks herkende het meteen en liet doorschemeren dat ze best weet om welke situaties het ging, al viel er geen enkele naam. Het bleef bij knipogen en gedeelde ervaring, nooit bij het aanwijzen van personen. De toon was luchtig, maar duidelijk: dit gebeurt vaker dan je denkt, en het zegt vooral iets over de energie van dat moment.
Geen oordeel, wel realisme
Volgens beide presentatrices is het niet raar of gênant. Emotie, inspanning en zenuwen spelen een rol, en dat voel en ruik je soms. Bovendien is de setting heel kort en intens. Zo’n interview duurt doorgaans maar een paar minuten, en in die tijd wil je snel en helder de belangrijkste vragen stellen. Daarom geven Vahle en Hendriks dit soort dingen niet aan tijdens het gesprek. Het helpt niemand om het live te benoemen, en het staat een ontspannen sfeer in de weg. Professionaliteit en respect voor de geïnterviewde gaan voor.
Praktische oplossingen op en naast de camera
Hendriks noemde een paar simpele, praktische oplossingen die vaak al genoeg zijn. Een mintje of kauwgom kan wonderen doen, zeker als je weet dat je direct na het laatste fluitsignaal voor de camera staat. Een halve stap achteruit zetten helpt ook om wat meer ruimte te creëren tussen interviewer en trainer, zonder dat dit onvriendelijk overkomt. En als het toch blijft knellen? Dan houd je het interview strak en to the point. Niemand die er dan last van heeft, en de kijker krijgt toch de kern mee.
De realiteit van flitsinterviews langs de lijn
Flashinterviews zijn in de voetbalwereld strak geregisseerd. Er is tijdsdruk vanuit de zender, deadlines voor samenvattingen en analyses, en een rij wachtende camera’s. Coaches komen vaak direct uit de kleedkamer of van de dug-out, met hartslag en hormonen nog in de hoogste versnelling. Hydratatie, tactische nabesprekingen en praktische logistiek gaan soms nu eenmaal vóór etiquette. Dat maakt die korte gesprekken intens en soms onhandig, maar ook eerlijk en ongefilterd. Precies daarom zijn ze geliefd bij kijkers: je ziet mensen zoals ze echt zijn, vlak na het gevecht.
Interview-etikette: balans tussen nabijheid en respect
Goede interviewtechniek draait om balans. Je wilt dichtbij genoeg staan voor goed geluid en snelle doorvragen, maar ver genoeg om iemands persoonlijke ruimte te respecteren. Microfoontechniek en lichaamstaal helpen daarbij: de interviewer kan een kleine stap terug doen, het microfoonbereik iets verruimen en de camera-instelling daarop laten aanpassen. Tegelijkertijd wil je de band met de trainer niet schaden door iets kleins uit te vergroten. Het is precies die fijngevoeligheid die het werk van een sportverslaggever minder zichtbaar, maar behoorlijk uitdagend maakt.
Over HNM de Podcast, Noa Vahle en Hélène Hendriks
HNM de Podcast is een praatpodcast waarin Vahle en Hendriks de voetbalweek doornemen met anekdotes, observaties en gesprekken over het vak. Beiden zijn bekende gezichten binnen het Nederlandse voetbal. Ze doen verslag langs de lijn, presenteren live-uitzendingen en spreken wekelijks met coaches en spelers uit de Eredivisie en Europese competities. Juist die praktijkervaring geeft hun verhalen kleur. Achter de schermen blijkt dat goede televisie vaak ontstaat uit kleine improvisaties en snelle oplossingen, waarvan de kijker alleen het eindresultaat ziet.
Vahle en Hendriks laten in de podcast vaker de mens achter de microfoon zien. Niet om een scoop te forceren, maar om te tonen hoe live-televisie echt werkt: onvoorspelbaar, soms rommelig, maar altijd energiek. Hun openheid over zo’n alledaags ongemak als slechte adem is geen klaagzang, eerder een knipoog naar de realiteit waar je als interviewer creatief mee omgaat.
Wat trainers en media ervan kunnen meenemen
Voor trainers ligt de les voor de hand: een flesje water, een pepermuntje of even een korte pauze kan helpen voordat de camera’s aangaan. Voor redacties en verslaggevers is het handig om een discrete mint of spray paraat te hebben bij de mixed zone. Verder is een doordachte positiespel tussen camera, microfoon en gesprekspartner vaak al genoeg om elke vorm van ongemak te voorkomen. En bovenal: houd het zakelijk en kort. De kernvraag, een scherp vervolgvraagje, en door. Zo blijft de toon respectvol en het tempo hoog.
Waarom dit soort verhalen blijven boeien
Juist dit soort kleine inkijkjes maken sportjournalistiek tastbaar voor het publiek. Kijkers zien de emoties langs de lijn, maar vergeten soms hoe dicht de camera op de huid zit. Een lach en een praktische tip van twee doorgewinterde presentatrices laten zien dat professionaliteit en menselijkheid prima samengaan. Je hoeft geen namen te noemen om het punt te maken; het gaat om het vak, niet om de poppetjes.
Tot slot
De anekdote van Vahle en Hendriks is vooral een ode aan het improvisatievermogen achter live sporttelevisie. In een paar minuten na het eindsignaal moet alles kloppen: vragen, geluid, timing, en ja, soms ook een mintje. Het is geen schande als de adem na negentig minuten coaching niet fris is; het hoort bij de emotie van de sport. Met een kleine aanpassing in afstand, een pepermuntje binnen handbereik en een strak, kort gesprek blijft het voor iedereen prettig – en krijgt de kijker de antwoorden waar het echt om draait.
