Johan Derksen heeft in zijn podcast Groeten uit Grolloo een opvallende en tegelijk indringende herinnering gedeeld aan de moeilijke periode van Wim Kieft. Het gaat om een moment vlak voor een live-uitzending van VI, waarin Kieft kampte met een zware verslaving. De anekdote laat zien hoe heftig die tijd was, maar ook hoe hecht en praktisch de ploeg rond het programma toen handelde om een vriend en collega door een crisis heen te loodsen.
Anekdote uit de studio
Het voorval speelde zich af in de laatste seconden voor de uitzending. In de studio stond een zwarte tafel, de aftelklok liep, en de spanning was voelbaar. Kieft, die destijds worstelde met een combinatie van alcohol en cocaïne, kreeg een heftige niesbui. Wat volgde, was een chaotisch tafereel: witte sporen op het donkere blad, een schrikreactie in de ploeg en nog maar een paar tellen te gaan tot de rode lamp aanging. Volgens Derksen ging het om een aanzienlijke hoeveelheid, goed voor duizenden euro’s. Terwijl de regie al klaar zat om te schakelen, poetsten Derksen en René van der Gijp gehaast tafel en kleding schoon. Het was geïmproviseerde schadebeperking, ingegeven door schrik, collegiale reflex en tv-professionaliteit.
Die paar seconden vatten de kwetsbaarheid van die periode samen. Het leerde de ploeg, en uiteindelijk ook de kijker, dat achter de glimlach en de gevatte oneliners aan tafel soms een persoonlijke strijd schuilgaat. De uitzending ging gewoon door, zoals dat in live-televisie vaak gebeurt, maar voor de mensen in de studio stond het beeld op het netvlies gebrand.
Zichtbare signalen van een strijd
Derksen vertelt dat de verslaving destijds niet te missen was. Hij beschrijft hoe bepaalde patronen voor uitzendingen opvielen: onrust, herhaalde toiletbezoeken, en het krampachtig proberen de regie over de situatie te houden. Het deed niets af aan Kiefts voetbalkennis of zijn natuurlijke aanwezigheid voor de camera, maar het kostte hem wel enorm veel energie en stabiliteit. De druk van live-tv, de openhartige discussies en het grillige ritme van het vak hielpen niet mee. Voor het team eromheen was het dagelijks schakelen tussen empathie en handelen, tussen begrip tonen en scherp blijven voor de live-show die ieder uur dichterbij kwam.
In die jaren was het gesprek over verslaving in de media nog minder open dan nu. Juist daarom raakten kleine signalen snel uit het zicht van het publiek en bleven ze vooral een interne zorg. Binnen het team groeide intussen de overtuiging dat er méér nodig was dan pappen en nathouden. De anekdote uit de studio was geen los incident, maar een diepe kras op het besef dat de grens bereikt was.
Collegiale steun en een keerpunt
Volgens Derksen werd er met het hele team bewust gekozen voor collegiale zorg. Geen afrekening, wel een uitgestoken hand. Een belangrijke stap was het helpen opzetten van het boekproject dat Kieft uiteindelijk zou uitbrengen. Dat boek gaf hem niet alleen de kans om schulden weg te werken, maar ook om zijn verhaal te vertellen, zonder omwegen. Het werd een publiek keerpunt, waarin kwetsbaarheid geen zwakte was, maar het begin van herstel.
Ook buiten de studio stond Kieft er niet alleen voor. Voormalig zaakwaarnemer Rob Jansen hielp met het oplossen van financiële knopen, die zich in de schaduw van de verslaving hadden opgestapeld. Die combinatie van praktische hulp, zakelijke ordening en menselijk vertrouwen maakte het verschil. Het was geen snel traject, maar stap voor stap kwam er lucht, structuur en uiteindelijk ook de ruimte om definitief af te kicken.
Wim Kieft tegenwoordig
De Kieft die nu aan tafel schuift, is zichtbaar een ander mens dan in die donkere jaren. Afgekickt, rustiger en inhoudelijk scherp als altijd. Hij spreekt open over zijn verleden, onder meer in zijn boek en in sporadische interviews, en gebruikt die geschiedenis om context te geven aan discussies over druk, media, geld en vallen en opstaan in de sport. Voor collega’s en kijkers is hij daarmee meer dan alleen een oud-international met een mening; hij is een voorbeeld van terugveerkracht, iemand die door diep water is gegaan en weer is opgedoken aan het oppervlak.
Die wederopstanding is niet spectaculair in de tv-zin van het woord, maar fundamenteel. Hij is er weer, betrouwbaar, met een plek aan tafel verdiend op inhoud en karakter. Voor Derksen en de rest van het team is dat misschien wel de meest waardevolle uitkomst van een periode die lang vooral pijn deed.
Context: van voetbalheld tot analist
Kieft behoort tot de grote namen van het Nederlandse voetbal. Hij werd Europees kampioen met Oranje in 1988 en maakte furore bij onder meer Ajax, PSV en in de Serie A. Na zijn loopbaan bouwde hij gestaag aan een tweede carrière als analist, waarin zijn kalme voordracht en trefzekere duiding opvielen. Juist die combinatie van gezag en toegankelijkheid maakte zijn neergang destijds zo schrijnend, en zijn terugkeer zo veelzeggend.
Derksen, zelf oud-voetballer bij onder andere Cambuur, Veendam, HFC Haarlem, SV Meppen en MVV, groeide in de decennia na zijn actieve loopbaan uit tot een van de meest invloedrijke en spraakmakende voetbaljournalisten van het land. Als gezicht van het praatprogramma VI, later Veronica Inside en tegenwoordig Vandaag Inside, bouwde hij met Wilfred Genee en René van der Gijp aan een format dat scherpe opinie, humor en actualiteit combineert. De dynamiek aan tafel is vertrouwd voor de kijker, maar achter die schijnbaar nonchalante toon schuilt een ploeg die veel samen heeft meegemaakt.
Het tv-programma en de podcast
De anekdote kwam ter sprake in Groeten uit Grolloo, de podcast waarin Derksen regelmatig terugblikt op zijn loopbaan, het medialandschap en de mensen met wie hij werkt of heeft gewerkt. Het past in de toon van de show: openhartig, soms rauw, zelden weggemoffeld. Geen opsmuk, wel context. Juist in audiovorm voelt er ruimte om meer te vertellen dan in de paar minuten spreektijd die een tv-item biedt. De herinnering aan die bewuste uitzending zal voor betrokkenen nooit een smakelijk verhaal worden, maar als getuigenis van een zware tijd en van collegiale trouw is het veelzeggend.
Verslaving in de topsport: een breder kader
Het verhaal van Kieft staat niet op zichzelf. Topsport eist veel: discipline, voortdurende prestatiedruk, publieke zichtbaarheid, plotselinge welvaart en daarna soms een harde landing na het laatste fluitsignaal. In die mix kunnen middelengebruik en verslaving zich geruisloos ontwikkelen. Steeds meer oud-sporters vertellen er open over, mede om taboes te doorbreken en anderen te bewegen tijdig hulp te zoeken. De les die in dit geval meespeelt: steun van de omgeving, praktische hulp bij schulden of werkritme, en een publieke erkenning van de problematiek kunnen het verschil maken tussen afglijden en terugkeren.
Daarom is het goed dat dit soort anekdotes, hoe ongemakkelijk ook, worden gedeeld. Niet om te choqueren, maar om te laten zien hoe dun de lijn soms is tussen het podium en de afgrond, en hoe belangrijk het is om die lijn niet alleen te benoemen, maar ook te bewaken met echte, concrete steun.
Vooruitblik
De openheid van Derksen over Kiefts verleden werpt een helder licht op een periode die lang vooral fluisterend werd besproken. Ze laat zien dat een tv-team meer kan zijn dan een verzameling meningen en grappen: het kan ook een vangnet zijn. Kieft zit er inmiddels weer stevig bij en zijn stem weegt zwaar aan tafel. Dat is winst voor het programma, maar vooral voor de mens achter de analist. De herinnering aan die hectische seconden voor de uitzending blijft, als een scherp randje aan een verder herwonnen rust. En misschien is dat wel precies wat dit verhaal zo relevant maakt: het laat zien hoe dichtbij herstel kan zijn, zodra iemand niet langer alleen staat.
