Na de 2-0 nederlaag bij FC Twente stond Luciano Valente met gemengde gevoelens voor de camera. De spelmaker van Feyenoord hoort de laatste weken vaak dat zijn niveau zou zijn gezakt. Zelf snapt hij de kritiek deels, maar hij vindt ook dat het beeld te makkelijk wordt neergezet. Hij zegt hard te werken, maar benadrukt dat het in deze fase niet vanzelf gaat en dat hij het niet in zijn eentje kan oplossen.
Valente onder vuur na verlies in Enschede
In Enschede had Feyenoord het moeilijk. Twente speelde compact, won veel duels en gaf weinig weg. In zo’n wedstrijd wordt extra naar creatieve spelers gekeken. Valente weet dat. Hij was voor de winterstop vaak de man van de versnelling en het verrassende moment. Nu valt die flair minder op, en dat blijft niet onbesproken.
Bij de NOS kreeg hij daar direct vragen over. Verslaggever Jeroen Grueter legde hem voor dat zijn vorm van voor de winterstop “bij vlagen wervelend” was, en dat daar nu weinig van te zien is. Of er iets aan de hand is, was de kern van de vraag. Het gesprek zette de toon van de avond: kritisch, maar ook zoekend naar een verklaring voor het verschil tussen toen en nu.
Kritische vragen en hoorbare irritatie
Valente reageerde open, maar niet zonder prikkel. Hij erkende dat het in de eerste seizoenshelft goed ging en dat hij meer kan brengen dan nu. Tegelijkertijd maakte hij duidelijk dat de situatie complexer is dan een simpel oordeel over vorm. De ploeg zit in een lastige fase, en daarin is het volgens hem onmogelijk om in je eentje de knop om te zetten. Hij vertelde dat hij op de training alles geeft en dat hij probeert dat in wedstrijden te laten zien, maar dat het niet altijd zo soepel lukt als mensen denken. De herhaling van de boodschap dat hij “minder aan het worden is” stoort hem zichtbaar.
Grueter nuanceerde zijn vraag en zei dat het hem vooral opvalt dat Valente probeert het elftal op sleeptouw te nemen, maar dat er weinig steun is op de momenten dat het moeilijk wordt. Die uitleg haalde de spanning er wat af, maar veranderde weinig aan de kern: iedereen ziet dat het beter moet, Valente voorop.
Weinig ruimte tegen FC Twente
De nederlaag in Enschede paste in dat beeld. Twente pakte het volwassen aan, zette de lijnen naar het middenveld dicht en dook er fel op zodra Valente aan de bal kwam. Hij zei na afloop dat hij het verschil wilde maken, maar dat het lastig was tegen elf sterke tegenstanders die die dag overal beter waren. “Probeer dan maar het verschil te maken,” was zijn boodschap in strekking. Het was geen excuus, eerder een uitleg van het krachtsverschil dat deze middag zichtbaar werd.
In dit soort duels valt het op hoe smal de marges zijn voor creatieve spelers. Een voetballer als Valente leeft van tijd en ruimte. Krijgt hij die niet, dan moet hij of sneller handelen, of op andere zones opdagen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan wanneer de tegenstander zijn plan precies hierop afstemt en de restverdediging paraat heeft. Tegen Twente leek dat plan goed te werken.
Tegenstanders passen zich aan
Valente gaf ook aan dat ploegen zich steeds nadrukkelijker op hem instellen. Dat is een compliment en een waarschuwing in één. Als een tegenstander de passlijnen naar de spelmaker dichtzet, hem vastzet met een directe belager en de ruimtes tussen de linies verkleint, wordt elke aanname en elke draai een risico. Dat vergt andere oplossingen: sneller combineren, dieper lopen zonder bal, of juist de bal even aan de zijkant laten om opnieuw te positioneren.
De middenvelder zei daar zelf ook naar te zoeken. Hij wil variëren, andere oplossingen vinden en vooral weer beslissend zijn. Maar hij benadrukte dat dit niet alleen op zijn bordje ligt. Het gaat om onderlinge afstanden, om loopacties van ploeggenoten die verdedigers dwingen te kiezen, en om timing in de diepte. Met andere woorden: het is een collectieve puzzel die je als team legt.
Druk en verwachtingen in Rotterdam
Dat het thema juist bij Feyenoord snel oplaait, is niet vreemd. De druk is groot, de lat ligt hoog en de aandacht is er altijd. Als de resultaten even tegenvallen, schuift de schijnwerper automatisch naar de spelers die het verschil moeten maken. Voor Valente is dat herkenbaar. Voor de winterstop kreeg hij lof voor zijn creativiteit en invloed op het spel. Als het dan stokt, is het contrast extra scherp.
Toch is het te makkelijk om alles op vorm te schuiven. Soms gaat het om details: een fractie langzamer inspelen, loopacties die net niet synchroon lopen, of een tegenstander die de as bewust dichtkit en je dwingt via de zijkant te bouwen. In dat soort wedstrijden is geduld nodig, en vaak ook een moment van individuele klasse of een toevalstreffer om de boel open te breken. Die kwamen er in Enschede niet.
Wat er nu nodig is
Valente noemde het zelf: samen eruit komen. In de praktijk betekent dat duidelijke afspraken over wie zich tussen de linies meldt, wie diep gaat, wie de balans bewaakt, en op welke momenten er versneld wordt. Soms helpt een kleine positionele wissel al. Een spelmaker die tijdelijk uitwijkt naar een flank kan daar even loskomen van druk, een overtal creëren en van daaruit weer naar binnen trekken. Ook tempo in de opbouw is cruciaal: hoe sneller de bal van voet naar voet gaat, hoe lastiger het is voor de tegenstander om strak te blijven doordekken.
Daarnaast speelt vertrouwen een rol. Als een creatieve speler voelt dat hij bij elke mislukte actie wordt afgerekend, kiest hij sneller voor de veilige oplossing. Dat is menselijk, maar zelden de route naar het onverwachte moment waar juist behoefte aan is. Een elftal dat dit herkent en elkaar blijft voeden, trekt zo’n fase vaak vanzelf weer recht.
Reacties en vervolg
Dat het beter moet, daar is iedereen het over eens. Valente zelf voorop. Hij gaf aan alles te doen op de training en dat ook in wedstrijden te willen laten zien. De irritatie die even hoorbaar was, kwam vooral voort uit het gevoel dat het verhaal over zijn vermeende terugval te eendimensionaal wordt verteld. De realiteit is dat tegenstanders zich aanpassen, dat Feyenoord als geheel zoekt naar vorm, en dat de oplossing collectief is.
Voor de staf ligt er de opdracht om variatie te brengen, patronen scherper te krijgen en de ruimtes voor spelers als Valente te creëren. Voor Valente zelf blijft het zaak om geduldig, maar vastberaden te blijven: blijven vragen om de bal, blijven bewegen, en het moment herkennen waarop één versnelling of één steekpass de wedstrijd kantelt.
Vooruitblik
De nederlaag in Enschede is een tegenvaller, maar geen eindstation. In topvoetbal wisselen vorm en gevoel soms snel. Eén overtuigende zege, één geslaagde combinatie kan het beeld kantelen. Valente weet dat, de kleedkamer weet dat, en het publiek in De Kuip herkent het ook. De komende duels bieden kansen om ritme en vertrouwen terug te winnen.
De boodschap na Twente is helder: het niveau van voor de winterstop is niet verdwenen, maar het komt niet vanzelf terug. Het vraagt om scherpte, lef en gezamenlijkheid. Als die drie samenkomen, heeft Feyenoord met Valente nog steeds een spelmaker die een wedstrijd kan openen op het moment dat het het hardst nodig is.
