Boosheid en onbegrip overheersten in het ijsstadion van Milaan. Joep Wennemars moest na een rommelige wissel met de Chinees Lian Ziwen al binnen een half uur terug het ijs op voor een herkansing over 1.000 meter. Hij jaagde nog altijd op olympisch eremetaal, maar kreeg nauwelijks tijd om op adem te komen. Hij vond het onacceptabel dat hij zo snel weer moest starten en maakte duidelijk dat dit volgens hem niet te doen is op dit niveau.
Korte Tussenpauze Zet De Toon
De herstart volgde uit de regels van de Internationale Schaatsunie (ISU): na een belemmering mag een schaatser een zogeheten reskate rijden, en die moet binnen dertig minuten plaatsvinden. Dat is precies wat hier gebeurde. Volgens trainer Jac Orie had de ploeg nog gevraagd om extra tijd, maar er kwam geen enkele minuut bij. Orie benadrukte dat je hoopt op coulance, zeker als het om sportieve eerlijkheid gaat, maar dat de regels nu eenmaal strak zijn vastgelegd en handhaafbaar moeten blijven voor iedereen.
Voor Wennemars betekende het dat hij twee keer een 1.000 meter moest rijden met een minimale adempauze. Op dit niveau, waar elke bocht en elke slag telt, is dat een bijna onmogelijke opgave. Het maakte de frustratie na de mislukte wissel en de daaropvolgende procedure alleen maar groter.
Publiek Gaat Massaal Achter Wennemars Staan
Het ijsstadion voelde even als een voetbaltempel. Het Italiaanse publiek had precies door hoe krap de tijd tussen beide ritten was en koos zichtbaar partij voor de Nederlander. Er klonken luidruchtige aanmoedigingen voor Wennemars, terwijl Lian bij het uitrijden getrakteerd werd op gefluit en boegeroep. De emotie spatte van de tribunes, alsof het stadion één blok vormde achter de jongste Nederlandse troef.
De setting was al beladen. Twee dagen eerder stond de 1.000 meter voor vrouwen bol van de aandacht, met alle camera’s gericht op Jutta Leerdam, Femke Kok en zelfs influencer Jake Paul. Ook nu gonsde het in de catacomben van journalisten op zoek naar uitleg en reactie. Het gaf aan hoe groot de impact van deze herstart was op het toernooi en op de beeldvorming rond de regels.
Winnaarskamp Reageert Koel En Realistisch
In die hectiek hield het kamp van olympisch kampioen Jordan Stolz het hoofd koel. Coach Bob Corby was snel op de hoogte dat Wennemars een herkansing kreeg, maar hij maakte zich geen zorgen om de positie van zijn pupil. Corby stelde dat niemand op dit niveau, ook Stolz niet, in staat is om binnen een half uur nog een keer exact dezelfde topinspanning te leveren. Volgens hem wees alles erop dat de opgave voor Wennemars te zwaar zou zijn. Tegelijkertijd had hij lof voor de Nederlander: zonder de opstopping in de wisselstraat had Wennemars volgens hem zeer waarschijnlijk om de medailles mee geschaatst.
Analyse Van Oud-Toppers: ‘Dertig Minuten Is Te Kort’
Ook analisten plaatsen vraagtekens bij de toepasbaarheid van de regel in dit soort finales. Oud-olympisch kampioen Mark Tuitert wees erop dat afstanden boven de 500 meter simpelweg een langere hersteltijd vragen. Rijd je je herkansing als de wedstrijd al bijna is afgerond en je lichaam nog vol zit van de eerste rit, dan is dat eigenlijk onbegonnen werk. De regel is bekend, benadrukte hij, maar dat maakt de uitkomst in de praktijk niet minder hard.
Teamgenoten En Tegenstanders: Respect, Spijt En Realisme
Kjeld Nuis, die als zesde eindigde, toonde veel respect voor de manier waarop Wennemars zich nog een keer aan het startblok meldde. In zijn ogen getuigde dat van lef en veerkracht, al veranderde het niets aan de eindstand. De realiteit is dat je voor zo’n rit méér nodig hebt dan karakter alleen: je hebt rust en timing nodig, en precies die ontbraken.
Jan Bos, bondscoach van China en daarmee ook coach van Lian, sprak zichtbaar aangeslagen. Hij noemde de situatie voor zijn schaatser de beroerdste die je kunt treffen in een wedstrijdomgeving. Volgens Bos lag de fout bij Lian, maar was er geen sprake van opzet. Zulke incidenten komen vaker voor in wereldbekerwedstrijden, legde hij uit, alleen staan er nu Olympische schijnwerpers op en is de impact veel groter. Hij bood namens zijn team excuses aan.
De Regels Onder Het Vergrootglas
De kern van de discussie draait om de balans tussen regeldiscipline en sportieve rechtvaardigheid. De reskate-regel bestaat niet voor niets: hij moet snelheid, duidelijkheid en eerlijkheid waarborgen voor alle betrokkenen. Maar de vraag is of het in de praktijk voor langere afstanden niet te rigide uitpakt. Dertig minuten is theoretisch gelijk voor iedereen, maar fysiologisch lang niet altijd voldoende om nog een keer optimaal te presteren.
De staf rond Wennemars pleitte dan ook voor een paar extra minuten, zonder succes. Het illustreert een bredere wens in het peloton: iets meer ruimte voor maatwerk wanneer omstandigheden in een finale of om medailles anders liggen dan in een doorsnee wereldbekerweekend. Tot die tijd blijft het schipperen tussen wat de letter van de regel voorschrijft en wat het lichaam van topsporters aankan.
Fysiek Herstel En Mentale Nasleep
Over het fysieke deel maken kenners zich minder zorgen. Een extra 1.000 meter hakt erin, maar een getrainde topschaatser herstelt daar doorgaans binnen 24 uur van. Belangrijker is het mentale aspect: Wennemars moet deze klap verwerken en de frustratie parkeren. De kalender wacht op niemand. Er staan nog twee afstanden op zijn programma: de 1.500 meter en later de 500 meter. Wie Wennemars kent, weet dat hij snel kan omschakelen en de knop om kan zetten richting de volgende kans.
Voor de Nederlandse ploeg betekent dit dat het vizier direct vooruit moet. De staf zal de energie verdelen, het herstel optimaliseren en de rust bewaken, zodat Wennemars fris en gefocust aan de start staat. De races die komen, vragen andere wapens: tempodiscipline en inhoud op de 1.500 meter, explosie en startkracht op de 500 meter.
Wat Deze Dag Leerde
Deze episode toonde opnieuw hoe dun de lijn is tussen onrecht gevoel en regels die voor iedereen gelijk moeten zijn. De emoties in Milaan waren rauw en begrijpelijk: een jonge schaatser die in kansrijke positie geraakt wordt en daarna met haast ‘opnieuw’ moet. De meningen lagen opvallend dicht bij elkaar: trainers, oud-schaatsers en concurrenten vonden dertig minuten te kort, al erkenden ze ook dat de spelregels helder zijn en bekend bij alle teams.
Voor Lian en coach Bos is het een bittere les in precisie op het hoogste toneel. Voor Wennemars is het een test in veerkracht. En voor de ISU is het wellicht een moment om nog eens kritisch te kijken naar de uitvoerbaarheid van de reskate-regel bij lange sprintafstanden, zeker als het om medailles gaat en de fysieke belasting maximaal is.
Vooruitblik: Kop Om En Door
De teleurstelling is groot, maar het toernooi is nog niet voorbij. Als Wennemars de knop snel kan omzetten, volgen er nog twee kansen om iets moois neer te zetten. Met de steun van het publiek, dat in Milaan al massaal achter hem ging staan, en met een staf die precies weet wat er nodig is in herstel en raceplan, liggen er nog mogelijkheden.
De slotsom van deze dag is helder: het hart van de sport klopte hard in Milaan, maar de regel won het van het gevoel. Nu is het aan Wennemars om te laten zien waar topsport om draait: opstaan, hergroeperen en opnieuw gaan. Eerst de 1.500 meter, daarna de 500 meter. De vorm is er, de mentaliteit ook. De rest is stilte aan het startblok.
