Onrust bij Ajax na teleurstellende rentree
De hervatting na de interlandpauze pakt slecht uit voor Ajax. Na een 1-1 tegen NEC volgde in Kroatië een 2-1 verlies bij Hajduk Split in de Conference League. In Amsterdam groeit de druk op trainer Míchel met elke dag.
De vraag of hij nog de geschikte man is, klinkt steeds luider. Supporters, analisten en oud-spelers twijfelen hardop aan keuzes, tactiek en leiderschap. Het geduld slinkt, het verlangen naar richting neemt toe, zowel op de tribunes als op televisie.
Gelijke stand tegen NEC zet toon
Dat gelijkspel tegen NEC voelde als een gemiste kans om vertrouwen terug te winnen. De energie was er, maar het spel haperde, de controle ontbrak en in de afronding miste overtuiging. Het publiek verliet de Arena met meer vragen dan antwoorden.
Achteraf bleek die 1-1 een waarschuwing. In plaats van opluchting bracht het vooral onzekerheid, precies op het moment dat Ajax naar Europa afreisde. De wankele basis maakte de klap in Split extra hard en zette een kritische toon voor de week erna.
Europese tik in Split vergroot druk
De nederlaag bij Hajduk Split vergrootte de onrust rond de ploeg. Ajax kreeg kansen om de boel te stabiliseren, maar leverde vooral fouten zonder bal, onhandige keuzes met bal en te weinig greep op het tempo. Daar ging het duel op stuk.
Vooral het wedstrijdmanagement van Míchel lag onder het vergrootglas. Momenten om bij te sturen gingen voorbij, wissels en accenten pakten niet uit. Waar richting nodig was, ontstond twijfel. Analisten spaarden de trainer in hun oordeel nauwelijks.
Keuzes en leiderschap van Míchel ter discussie
In en rond de club klinkt de open vraag of Míchel Sánchez nog de juiste man is voor dit elftal. De roep om snel in te grijpen wordt luider, ingegeven door een gebrek aan herkenbare patronen en houvast.
De kern van de kritiek raakt zijn keuzes op beslissende momenten. Wanneer spanning oploopt, verwachten spelers en publiek een duidelijke hand. Als die uitblijft, groeit het gevoel dat Ajax vooral reageert in plaats van zelf te dicteren.
Driessen fileert selectiebeleid en staf
In De Telegraaf was Valentijn Driessen scherp. Volgens hem oogt de selectie als los zand, “een bij elkaar geraapt zooitje”, met “enkele topspelers, maar nog veel meer middelmaat”. Een harde diagnose die direct in de club resonantie vond.
Driessen richtte zijn pijlen zowel op Míchel Sánchez als op het aankoopbeleid. Ook technisch adviseur Jordi Cruijff kreeg ervan langs. De samenstelling klopt niet, stelde hij, waardoor de trainer structureel begint met een achterstand in balans en automatismen.
Rol van Jordi Cruijff onder het vergrootglas
De selectie lijkt eerder verzameld dan gebouwd. Profielen sluiten onvoldoende op elkaar aan, types versterken elkaar niet vanzelf en posities overlappen onhandig. Dat levert wankele patronen op en dwingt de staf tot noodgrepen die risico’s vergroten in plaats van verminderen.
Daarmee komt ook de route naar de basiself ter discussie. Twijfel over de fit tussen spelersprofielen en beoogde speelwijze voedt kritiek op de keuzes van Cruijff. Het gevoel groeit dat selectie en staf elkaar onvoldoende faciliteren in deze fase.
Tactisch plan mist houvast in hectiek
Naarmate de avond in Split vorderde, klonk de kritiek op het plan van Míchel harder. De Telegraaf stelde dat hij “zijn zaakjes allerminst voor elkaar” had en juist in de hectiek geen controle wist te creëren, uitgerekend wanneer dat het hardst nodig was.
Het verwijt is gebrek aan doortastendheid. Ajax liet het initiatief glippen en bleef te lang hangen in reactief voetbal. Een duidelijke koerscorrectie bleef uit, waardoor de ploeg geen grip vond op ruimtes, duels en omschakelmomenten.
Onderbreking door rook als gemiste kans
Ongeveer een kwartier voor tijd werden beide ploegen tijdelijk naar binnen gestuurd. Het stadion vulde zich met rook door felle rookbommen en vuurwerk. Critici noemden dat hét moment voor Míchel om met heldere aanwijzingen een punt veilig te stellen.
Ajax stond achter en kreeg onverwacht een pauze om organisatie en rust te herstellen. In plaats van richting bleef vertwijfeling. Analisten zagen een gemiste kans, zeker met ervaren krachten op het veld die het elftal hadden kunnen verankeren.
De verrassende basisplaats voor Jofre Torrents
Het meest besproken besluit was de basisplaats van Jofre Torrents als linksback. De jonge Spanjaard, opgeleid bij Barcelona, worstelde zichtbaar met de rol. De keuze zou zijn ingegeven door “zo goed trainen”, maar pakte in de praktijk ongelukkig uit.
Bij zijn officiële basisdebuut oogde Torrents onzeker in positionering en duels. De Telegraaf noemde hem zelfs een “spookrijder” voor zijn eigen elftal. Het werd het symbool van een avond waarop weinig klikte en het plan wankel aanvoelde.
Waarom Owen Wijndal moest toekijken
Veel supporters vroegen zich af waarom Owen Wijndal op de bank bleef. Hij ligt vaker onder een vergrootglas, maar geldt in hectische weken als veilige, ervaren optie. Tegen Hajduk Split kreeg hij geen basisplaats, tot verbazing van menig Ajacied.
De keuze voor een tiener boven Wijndal legde extra druk op de jongeling, in een beladen uitwedstrijd. Het risico voelde onnodig, zeker gezien de al zichtbare defensieve kwetsbaarheid. De vraag bleef hangen waarom juist nu voor deze gok werd gekozen.
Blessure van Caio Henrique als context op links
De krant plaatste het passeren van Wijndal in de context van de blessure van de Braziliaan Caio Henrique. In die situatie werd de Nederlander “rots in de branding” genoemd. Des te opvallender dat hij exact nu genoegen moest nemen met een reserverol.
Met Torrents koos Ajax voor een sprong in het diepe met een onervaren linksback. Zo’n zet werkt alleen als de rest volledig staat. Omdat die basis wankelde, werden de pijnpunten op links uitvergroot en verdween de grip in verdedigende situaties.
Patroon van wankel spel na interlandpauze
Wat als incident begon, groeit uit tot patroon. Sinds de interlandonderbreking vindt Ajax geen stabiele basis in balbezit en restverdediging. Zodra de tegenstander het tempo opschroeft, begint de organisatie te trillen en verdwijnt de rust in het positiespel.
Daarmee zwelt de roep om duidelijkheid. De ploeg lijkt te zoeken naar automatismen en een herkenbare hiërarchie in veldbezetting. Zonder dat fundament blijven momenten los zand, en komt elk foutje harder aan dan het eigenlijk zou moeten.
Communicatie van Míchel wekt twijfel
Niet alleen tactiek en samenstelling liggen onder vuur. Ook de manier waarop Míchel communiceert zorgde voor gefronste wenkbrauwen. Een interview na afloop in Kroatië maakte meer los dan hem lief was. Niet enkel de inhoud, vooral de toon riep vragen op.
De zorg is simpel. Bereikt zijn boodschap de spelersgroep scherp genoeg. Als woorden voor de camera al haperen, wat betekent dat dan in de kleedkamer. Meerdere analisten en oud-spelers zien die kloof als een wezenlijk probleem.
Alderweireld twijfelt hardop over taalkeuze
Bij Ziggo Sport vroeg Toby Alderweireld zich openlijk af in welke taal Míchel zijn team toespreekt. “Ik vraag me af: hoe communiceert hij naar zijn team toe. Is dat in het Engels of in het Spaans.” Dat laatste spreekt lang niet iedereen vloeiend.
Hij benadrukte dat duidelijke, directe taal onmisbaar is om posities, pressing en accenten te laten landen. “Als je zo praat kan je toch heel moeilijk je idee of je gevoel overbrengen.” In topvoetbal beslist nuance vaak of een loopactie klopt.
Frank de Boer deelt zorgen over de boodschap
Frank de Boer sloot zich bij die kritiek aan. “Wij zitten hier al tenenkrommend te luisteren.” Als dat gevoel ook in de kleedkamer ontstaat, verliest de boodschap urgentie en helderheid. Dan blijft een plan hangen in goede bedoelingen.
Hij wees bovendien op het risico van vertalingen. “Stel dat hij het in Spaans doet en iemand vertaalt het, dan komt het vaak ook net niet over.” Juist in topduels kosten zulke nuances het verschil tussen tijdig instappen of een meter te laat komen.
René van der Gijp kraakt het interview na afloop
Bij Vandaag Inside ging René van der Gijp nog een stap verder. “Och, wat was dat slecht. Dat kan echt niet.” Hij ergerde zich aan formuleringen, inclusief de geforceerde zin “we had chances”, en vond het onwaardig voor de statuur die Ajax nastreeft.
Wat hem vooral stoorde, was de lengte zonder richting. “Ik dacht: het wordt een interview van drie minuten, maar het duurde en het duurde.” Zijn conclusie was hard. De trainer kreeg zijn verhaal niet op de rails op het moment suprême.
Sociale media schreeuwen om verandering
Op X gingen de sluizen open. Berichten bekritiseerden Míchel en suggereerden een wissel aan de top. “Michel out!” dook voortdurend op, vaak naast bezorgde analyses en korte wedstrijdclips die de chaos op pijnlijke momenten onderstreepten voor een groot publiek.
Er kwamen ook concrete wensen voorbij. “Ik denk serieus dat Frank de Boer momenteel de man is om trainer van Ajax te worden. Na Groningen uit.” Anderen hielden het korter. “Nog nooit zo verlangt naar Frank de Boer als trainer.” De teneur was duidelijk.
Stijgende roep om Frank de Boer en het kruispunt
Steeds meer supporters noemden De Boer als tussenpaus of vervanger. “Zet Frank de Boer er maar weer voor. Hij spreekt tenminste Nederlands en Engels.” Onderliggend gaat het om honger naar compactheid, hiërarchie en een plan dat ook onder druk blijft staan.
Voorlopig is er niets beslist, maar het gevoel is onmiskenbaar. Ajax staat op een kruispunt. Of Míchel zet snel orde op zaken, of de club trekt een lastige conclusie. De eerstvolgende wedstrijden worden een meedogenloze meetlat voor alle betrokkenen.
