Verdriet bij VV Woudrichem en ver daarbuiten
Het overlijden van jeugdlid Gijs Raams, pas twaalf jaar, raakt VV Woudrichem en de regio diep. In de nacht van dinsdag 27 op woensdag 28 oktober stierf hij thuis, rustig en omringd door zijn gezin. Het nieuws kwam snoeihard binnen.
Hij leed aan een ongeneeslijke vorm van kanker, een strijd die hij moedig droeg. Teamgenoten, trainers en vrienden zijn aangeslagen. Ook de Altena Road Runners en Brandweer Woudrichem deelden emotionele berichten, waarin warmte, respect en ongeloof mooi, maar pijnlijk samenkomen.
Een jongen die opgroeide in het groen-wit
Gijs werd op 6 februari 2014 geboren in Dordrecht. Enkele jaren later vond hij zijn sportieve thuis bij VV Woudrichem, waar het veld, de ballen en het clubhuis al snel voelden als een tweede huiskamer vol plezier en vriendschap.
Op 1 september 2020 werd hij lid en startte bij de JO7. Samen met zijn voetbalvrienden trok hij door naar de JO8, JO9, JO10 en JO11. Voetbal werd een anker in zijn jonge leven, met elke week nieuwe herinneringen.
Een bijzonder moment met het eerste elftal
Een herinnering schittert extra fel. Op 1 februari 2025 liep Gijs met zijn JO11-teamgenoten het veld op bij het eerste elftal. Voor hem werd het nóg specialer toen hij hand in hand met de aanvoerder het gras betrad.
Na afloop kreeg hij een wedstrijdbal mee, gesigneerd door alle spelers. Zo’n tastbaar aandenken was toen al bijzonder, maar is nu, na zijn overlijden, een troostrijke schat voor iedereen die die dag aan de zijlijn stond.
Slecht nieuws in het seizoen 2024-2025
In het seizoen 2024-2025 veranderde alles. Gijs kreeg te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Volgens de Altena Road Runners ging het om een hersentumor, een boodschap die zijn wereld en die van zijn naasten volledig op zijn kop zette.
De ziekte tastte zijn lichaam verder aan, waardoor voetballen lastiger werd, dat wat hij zo graag deed. Toch bleef Gijs zoeken naar manieren om in beweging te blijven, omdat sport hem vrijheid, ritme en glans gaf, zelfs op zware dagen.
Nieuwe energie bij de framerunners
Bij de Altena Road Runners vond hij die mogelijkheid. Hij sloot zich aan bij de framerunners, waar een speciaal loopframe hem hielp actief te blijven. Met dat hulpmiddel kon hij meedoen, meebewegen en meegenieten, precies zoals hij dat wilde.
De vereniging spreekt met warmte over Gijs. Een sportieve jongen, een doorzetter, iemand die ondanks beperkingen bleef glimlachen als er bewogen werd. In die groep vond hij kameraadschap, aanmoediging en het vertrouwen dat hij ertoe deed, iedere training opnieuw.
Herdenkingsplek en warme woorden
Het verdriet bij de Altena Road Runners is groot. Ze hadden Gijs graag nog jaren in hun midden gezien, met sport, plezier en levensvreugde. Dat verlangen klinkt door in hun eerbetoon, waar gemis en dankbaarheid elkaar voorzichtig in evenwicht houden.
In De Inloper is intussen een herdenkingsplek ingericht. Bezoekers kunnen er stilstaan bij Gijs, een bericht achterlaten of eenvoudig even zwijgen. Het is een rustige hoek om herinneringen vast te houden, dicht bij de mensen die hem kenden.
Brandweer Woudrichem deelt het verlies
Ook bij Brandweer Woudrichem komt het verlies hard aan. Zijn vader, Joram, is daar brandweercollega. Op woensdag 28 oktober deelden zij het droevige bericht en betuigden steun aan het gezin, dat nu omringd wordt door collega’s en buurtgenoten.
Zij spreken hun medeleven uit aan zijn ouders, broer en zus, en aan familie en vrienden die hem liefhebben. Binnen het korps klinkt vooral solidariteit: samen optrekken, aandachtig luisteren en er zijn, juist nu woorden tekortschieten en stilte alles zegt.
Een wens die verder reikt dan bloemen
Een eerder wensmoment, mogelijk gemaakt door Make-A-Wish, maakte diepe indruk op Gijs. Die ervaring betekende zóveel, dat hij hoopte dat ook andere ernstig zieke kinderen zo’n dag konden meemaken, een fonkelend lichtpunt te midden van behandelingen, zorgen en afscheid.
Daarom vroeg hij om donaties aan Make-A-Wish in plaats van bloemen bij zijn afscheid. Een tedere, grootmoedige keuze die precies laat zien wie hij was: iemand die, zelfs in zijn laatste hoofdstuk, aan anderen bleef denken.
Een laatste nacht, een blijvende leegte
In de nacht van dinsdag 27 op woensdag 28 oktober is Gijs overleden, thuis en dicht bij de mensen die hem het allerliefst waren. Voor zijn ouders, broer, zus en vrienden blijft een stilte achter die woorden nauwelijks kunnen vullen.
Ook zijn voetbalmaatjes nemen afscheid van de jongen met wie zij jarenlang trainden, lachten en wedstrijden speelden. De herinneringen aan kleedkamerhumor, trainingen in de regen en juichmomenten blijven, als kleine lichtjes, branden in het clubhart.
De club neemt afscheid, de herinnering blijft
Bij VV Woudrichem blijft vooral het gemis. Gijs groeide er op tussen leeftijdsgenoten, in groen en wit, van JO7 tot JO11. Voor velen hoorde hij eenvoudigweg bij de club. Dat gevoel, zeggen ze, verandert niet door zijn overlijden.
Het eerbetoon eindigt met liefdevolle woorden: dat Gijs bij de club hoort en dat zal blijven. Herinneringen leven voort tussen zijn maatjes en in het groen-wit. Dan volgt het zachte afscheid waarvoor geen uitleg nodig is: “Rust zacht, Gijs.”
