Ajax kijkt nadrukkelijk naar Míchel als mogelijke nieuwe trainer. De Spaanse coach, voluit Miguel Ángel Sánchez Muñoz, is in Nederland nog geen grote naam, maar in LaLiga geldt hij al jaren als een vernieuwende en moedige denker. Technisch directeur Jordi Cruijff is gecharmeerd van zijn werk. Dat is te begrijpen: Míchel promoveerde met drie clubs, werd tweemaal kampioen van de Segunda División en leidde Girona in 2024 naar de allereerste Champions League-plek in de clubhistorie. Zijn loopbaan laat tegelijk zien dat zijn aanpak kwetsbaar wordt wanneer selecties uit elkaar vallen of verwachtingen ineens pieken. Wie is Míchel precies, en waarom ziet Ajax in hem een geschikte architect voor een nieuwe fase?
Van spelmaker bij Rayo naar zelfbewuste coach
Míchel werd in 1975 geboren in Madrid en maakte naam als aanvallende middenvelder bij Rayo Vallecano. Hij stond bekend om zijn traptechniek, overzicht en gevoel voor ruimtes tussen de linies. In totaal speelde hij 429 officiële wedstrijden en scoorde hij 58 keer. Naast zijn lange periode bij Rayo kwam hij uit voor UD Almería, Real Murcia en Málaga CF. De jaren bij Rayo waren vormend: promoties, degradaties en continu omgaan met beperkte middelen leerden hem dat ploegen zonder topspelers kunnen overleven met structuur, discipline en helder positiespel.
Na zijn spelersloopbaan begon hij in de jeugd van Rayo. Via verschillende jeugdteams groeide hij door naar Juvenil A en kreeg hij in februari 2017 de kans bij het eerste elftal. Meteen volgde sportief succes: in 2017/18 promoveerde Rayo als kampioen van de Segunda División naar LaLiga. De terugkeer op het hoogste niveau duurde echter maar één seizoen. Die vroege wisseling tussen groei en terugval zou een terugkerend element worden in zijn carrière.
Kampioen met Huesca, maar ook een harde les
Na Rayo stapte Míchel in bij SD Huesca. Wederom presteerde hij knap: in 2019/20 werd Huesca kampioen van de Segunda División en promoveerde de club naar LaLiga. Het volgende seizoen begon stroef, Míchel werd in 2021 ontslagen en Huesca degradeerde alsnog. De les was helder: zijn ideeën werken snel en overtuigend in opbouwende trajecten, maar op het hoogste niveau vraagt het om meer tijd, stabiliteit en de juiste profielen om stand te houden.
De doorbraak met Girona
In Girona vond Míchel vanaf 2021 de ideale omgeving om zijn voetbal te verfijnen. De club speelde toen nog in de Segunda División. Binnen een jaar promoveerde Girona via de play-offs. In 2022/23 eindigde de ploeg al als tiende in LaLiga; een jaar later ontketende Girona echt iets bijzonders. Het team deed lang mee om de titel en sloot 2023/24 uiteindelijk af als derde, achter Real Madrid en FC Barcelona. Daarmee verzekerde Girona zich voor het eerst van de Champions League. Míchel werd dat seizoen drie keer uitgeroepen tot Coach van de Maand en er klonken steeds meer geluiden dat topclubs hem volgden.
Na die topjaren volgde echter een stevige terugslag. Sterkhouders vertrokken, het programma werd zwaarder en het elftal verloor stabiliteit. In 2024/25 gleed Girona richting de degradatiezone. Ook in het huidige seizoen blijft de club worstelen; Gerona staat zestiende en is nog niet zeker van lijfsbehoud. Het contrast is veelzeggend: Míchel excelleert in bouwen, versnellen en waarde creëren, maar het is nog niet onomstotelijk bewezen dat hij een elftal langdurig op topniveau stabiel kan houden wanneer de omstandigheden veranderen.
Spelidee: dominant, positioneel en flexibel
Wie Míchel zegt, zegt positiespel. Zijn teams willen domineren met de bal, hoog drukzetten en via veldbezetting en passingpatronen controle houden. Tactisch is hij flexibel. Hij schakelt geregeld tussen 4-2-3-1, 3-4-3 en 3-2-4-1 en durft binnen wedstrijden continu kleine aanpassingen te doen om zwakke plekken bij de tegenstander te bespelen. Dat past bij de filosofie waarmee Ajax zich al decennia identificeert.
Een sprekend voorbeeld uit zijn tijd bij Girona is het gebruik van Daley Blind als inschuivende verdediger in de opbouw, waardoor er numeriek voordeel op het middenveld ontstond. Aleix García en Sávio groeiden onder Míchel uit tot blikvangers in een ploeg die met lef vooruit voetbalde. Míchel staat daarnaast te boek als iemand die graag met jonge spelers werkt, traint op intensiteit en blijft hameren op discipline zonder de creativiteit te smoren.
Kenmerkend zijn de snelle derde-man-combinaties door het centrum om onder druk uit te spelen, het voortdurend creëren van driehoekjes aan de zijkanten en het asymmetrische gebruik van backs: één back schuift vaak naar binnen, de andere blijft hoog. Zijn vleugelaanvallers positioneert hij graag hoog en breed om de diepte te dreigen. Middenvelders komen laat in de zestien, vaak bij de tweede paal, als extra wapen. Zonder bal variëren zijn teams tussen agressieve pressing en een compacter middenblok, meestal in 4-1-4-1 of 4-2-3-1.
Op detailniveau is Míchel geen dogmaticus. Hij stemt plannen voortdurend af op het moment en de tegenstander. Zo wisselde hij Sávio regelmatig van flank om gunstige één-tegen-één-situaties te creëren. En wanneer het nodig was, schoof hij Cristhian Stuani in als krachtige kapstok om directer naar het strafschopgebied te spelen. Voorafgaand aan de met 2-1 gewonnen wedstrijd tegen Barcelona in februari gaf hij een inkijkje in zijn denkwijze rond Lamine Yamal: volledig neutraliseren is vrijwel onmogelijk, dus organiseer je zo dat hij vaker geïsoleerd raakt en minder vaak in zijn favoriete ruimtes aan de bal komt. Het zijn dat soort ingrepen die zijn teams vaak net het nodige voordeel geven.
Kwetsbaarheden zonder bal
De andere kant van die aanvallende ambitie is bekend. Ploegen van Míchel hebben moeite met tegenstanders die snel en opportunistisch spelen, direct de diepte zoeken of met een sterke targetman en veel voorzetten komen. Door de hoge positionering en het vertrouwen in pressing ontstaan er grote ruimtes wanneer de eerste druk wordt uitgespeeld. Bij Girona klonk geregeld kritiek op het verdedigen van voorzetten en luchtduels, terwijl snelle omschakelingen het elftal soms uit verband trokken. Het profiel van zijn verdedigers en de risico’s in het plan vragen dus om scherpe rekrutering en voortdurende afstemming op het trainingsveld.
Peoplemanager met oog voor ontwikkeling
Menselijk is Míchel uitgesproken zonder veel poeha. Hij benadrukt verbinding binnen de groep en het contact met supporters. “Een team moet voor de mensen spelen,” is een rode draad in zijn benadering. De kleedkamer reageert doorgaans positief. Aleix García prees de intensiteit van de trainingen en het heldere idee achter het spel als sleutel voor de groei van Girona. Bryan Gil koos mede voor het project van Míchel vanwege diens reputatie om spelers beter te maken. Ook voor talenten is er ruimte: Dawda Camara debuteerde vroeg en groeide later door.
Opvallend is Míchels zelfreflectie. In zijn eerste seizoen bij Girona gaf hij toe dat zijn plan tijd nodig had; veel nieuwe spelers moesten wennen aan een compleet andere manier van voetballen. Zijn analyse was dat het team in het begin niet begreep dat collectieve bewegingen en korte afstanden cruciaal zijn. Hij noemde het “samen reizen”: als één geheel aanvallen, drukzetten en omschakelen. Later erkende hij dat hij periodes te veel leunde op video en details, en te weinig op het bewaken van de energie en onderlinge banden binnen de groep. Daarna sprak hij over het ‘humaniseren’ van de selectie: de relatie versterken, het wij-gevoel terugbrengen en de boel niet laten verstarren in schema’s.
Emotie, schorsingen en gezondheid
Míchel is langs de lijn emotioneel en dat leverde hem meerdere schorsingen op. In september 2022 kreeg hij twee duels na opmerkingen richting de arbitrage bij Real Betis – Girona. In februari 2023 volgden opnieuw twee wedstrijden schorsing na protesteren en het betreden van het veld tegen Barcelona. In februari 2024 werd hij weer voor twee duels geschorst na een rode kaart tegen Real Sociedad; het beroep van Girona had geen succes. In mei 2025 gaf hij na Leganés – Girona toe dat hij in de kleedkamer te fel was geweest en bood hij excuses aan zijn spelers aan.
Buiten het veld houdt Míchel zich doorgaans op de achtergrond. Wel vertelde hij in 2025 openlijk dat hij in zijn linkerbeen een diepe veneuze trombose kreeg, een aandoening die in zijn familie voorkomt. Daarnaast gebruikt hij al sinds jonge leeftijd sportpsychologische begeleiding, waar hij zonder schroom over spreekt. Het past bij een trainer die prestatie en menselijkheid in elkaars verlengde ziet.
Waarom Ajax hem een logische kandidaat vindt
De sportieve klik met Ajax is duidelijk. Míchels teams willen het initiatief, domineren aan de bal en door combinaties de controle houden. Zijn flexibiliteit, het werken met jonge spelers en het vermogen om snel voetbalwaarde te creëren maken hem aantrekkelijk voor een club die weer vooruit wil. Ook het voorbeeld van Daley Blind bij Girona, en de ontwikkeling van spelers als Aleix García en Sávio, laat zien hoe hij bestaande kwaliteiten kan vergroten in een herkenbare spelstructuur.
Toch blijven er vragen die Ajax zorgvuldig moet wegen. In de Eredivisie komt Ajax wekelijks compacte lage blokken tegen. Kan zijn intensieve en risicovolle stijl daar steeds doorheen breken zonder in de omschakeling te veel weg te geven? Hoeveel zeggenschap verlangt Míchel in het transferbeleid en sluit dat aan bij de Amsterdamse lijn? En hoe reageert hij wanneer de selectie kwalitatief onevenwichtig is of in korte tijd veel verandert?
Daarbovenop komt dat Míchel tot nu toe alleen in Spanje werkte. Een stap naar Amsterdam zou zijn eerste buitenlandse avontuur zijn, met een nieuwe taal, een andere voetbalcultuur en een andere mediadynamiek. Zijn voetbalidee leunt bovendien op technisch sterke spelers en een stabiele kern. Toen Girona veel kwaliteit verloor, bleek het moeilijk om dezelfde lat vast te houden. Dat wil niet zeggen dat het onmogelijk is, maar het vraagt om een helder plan, gerichte versterkingen en tijd om patronen te slijpen.
Wat tegenover die twijfels staat, is zijn bewezen vermogen om clubs sneller te laten groeien dan hun budget suggereert. Dat is precies het soort voorsprong waar Ajax naar zoekt. In die zin doet hij denken aan coaches als Francesco Farioli, die met slimme principes en detailwerk boven verwachting presteren. Voor Ajax is dat aanlokkelijk: een trainer die het elftal in korte tijd kan laten renderen, waarde creëert met talenten en tegelijkertijd herkenbaar, dominant voetbal brengt.
Slot en vooruitblik
Ajax ziet in Míchel een coach met een duidelijke signatuur: aanvallend, gedurfd en flexibel, met een sterk geloof in positiespel en ontwikkeling. Zijn palmares met drie promoties en een historische Champions League-kwalificatie voor Girona onderstreept zijn vermogen om te bouwen en te versnellen. De keerzijde is bekend: wanneer de selectie inboet of het schema zwaarder wordt, kan zijn systeem kwetsbaar zijn. Precies daar ligt de toets voor Ajax: past zijn aanpak bij de samenstelling van de huidige kern, de wensen op de transfermarkt en de specifieke uitdagingen van de Eredivisie?
Mocht Ajax doorpakken, dan wacht Míchel zijn eerste klus buiten Spanje, met nieuwe context, nieuwe weerstand en nieuwe verwachtingen. Slaagt hij erin zijn ideeën te vertalen naar Amsterdam, dan krijgt Ajax een trainer die supporters weer laat geloven in dominant, attractief voetbal. De komende weken zullen uitwijzen of beide partijen de stap durven zetten en welke randvoorwaarden worden afgesproken om van dit profiel een succes te maken.
