Een broederlijk gesprek over Appie Nouri nu
Abderrahim Nouri sprak met Matthijs van Nieuwkerk in de serie Schuilen in Schoonheid openhartig over de huidige toestand van zijn broer Abdelhak. Hij vertelde dat Appie langer leeft dan sommige artsen ooit voorspelden, iets waar de familie kracht uit haalt.
Het gesprek schetste een intiem beeld van een gezin dat al jaren met dezelfde werkelijkheid wakker wordt. Geen grote woorden, wel vastberadenheid: Appie staat centraal, en iedere dag zoeken ze naar manieren om dichtbij hem te blijven.
De dag die alles veranderde in 2017
Op 8 juli 2017 kreeg de toenmalige Ajacied tijdens een oefenduel met Werder Bremen een hartstilstand. Hij overleefde het, maar door te late reanimatie liep hij blijvende hersenschade op. Sindsdien is hij volledig afhankelijk van zorg, dag en nacht.
Die dag veranderde alles, voor hem en voor zijn naasten. Het leven werd kleiner en intensiever, met voortdurende planning en aanwezigheid. Jaren later klinkt de echo nog steeds door, al blijft de familie onvermoeibaar bouwen aan houvast en ritme.
Leven met een verlaagd bewustzijn
Hij leeft met een verlaagd bewustzijn en kan niet praten. De voormalige middenvelder ligt vooral op bed, al zit hij een deel van de dag in een rolstoel. Veel vraagt om aanpassing, zorgzaamheid en geduld bij iedereen om hem heen.
Toch is er beweging, al is die klein en kwetsbaar. Zijn dagen kennen vaste patronen, momenten van rust en van prikkels. Binnen die marges zoekt de familie naar wat kan, zonder te forceren, met aandacht voor zijn grenzen en comfort.
Hoe de familie met hem communiceert
Praten lukt niet, maar de familie is ervan overtuigd dat Appie hoort, begrijpt en meemaakt wat er gebeurt. Zij proberen hem op hun beurt te lezen. Met tijd leer je iemand anders kennen, zoals een moeder haar pasgeboren kind begrijpt.
Het gaat om subtiele signalen, momenten waarop je voelt wat hem stoort of juist ontspant. Niet zwart-wit, wel betekenisvol voor wie dagelijks naast hem staat. Zo ontstaat een vorm van nabijheid die zonder woorden toch richting geeft aan elke dag.
De vraag naar de toekomst
In het gesprek vroeg Van Nieuwkerk hoe de komende tien, twintig of dertig jaar eruitzien. Abderrahim moest het antwoord schuldig blijven. Niemand weet het, zei hij, en voorspellingen voelen vreemd als elke dag zo afhankelijk is van omstandigheden.
Wel benadrukte hij dat sommige artsen eerder een levensverwachting uitspraken, die inmiddels is ingehaald door de werkelijkheid. Dat Appie die grens heeft verlegd, stemt het gezin dankbaar. Elk extra jaar, elke maand, soms elke week, telt als een nieuwe meevaller.
Artsen, verwachtingen en voorzichtigheid
Hij toonde begrip voor de voorzichtige toon van medici. Artsen spreken zelden in jubelende vooruitzichten, legde hij uit, en dat neemt hij hun niet kwalijk. Te rooskleurig schetsen roept net zo goed problemen op als te somber zijn over herstel.
Wel zou hij het waardevol vinden als artsen helder benoemen wat nu is en wat ongewis blijft, met ruimte voor hoop. Die openheid past volgens hem beter bij families die dagelijks balanceren tussen medische realiteit en het verlangen naar verbetering.
Wanneer het toch beter gaat
Volgens Abderrahim heeft Appie vaker iets laten zien waarvan was gezegd dat het niet mogelijk zou zijn. Er waren momenten waarop vooruitgang onwaarschijnlijk leek, maar toch kwam er later verbetering. Kwetsbaar, maar voor hen groot genoeg om door te gaan.
Die lijn van denken houdt de familie overeind. Zolang hij leeft, blijft er volgens hen mogelijkheid tot vooruitgang, hoe klein ook. En als dit het is, dan rust er troost in hun geloof dat er daarna iets groters wacht.
De kracht van volhouden
Het is die mindset die hun dagen richting geeft. Niet vanuit blind optimisme, wel vanuit volharding. Door elke dag te nemen zoals hij komt, houden ze het vol, samen, en krijgt elk klein stapje betekenis binnen de grenzen die bestaan.
Zo kijken ze vooruit, zonder ver vooruit te vluchten. Hoop op een volgende stap blijft, hoe bescheiden ook, en elke bevestiging telt. Het gesprek met Van Nieuwkerk maakte voelbaar hoe liefde, geloof en realisme elkaar kunnen vinden in één huis.
