De vraag wie komend seizoen de nummer tien van Feyenoord wordt, blijft één van de grootste puzzelstukjes in De Kuip. Vorig jaar wisselde die rol vaak van eigenaar. Sem Steijn begon als eerste keus en droeg zelfs de aanvoerdersband, maar ook Hwang, Moder, Tobias van den Elshout en zelfs Larin kwamen er (soms noodgedwongen) te staan. Echt onomstreden werd niemand. Met Giovanni van Bronckhorst nu aan het roer en Sipke Hulshoff als rechterhand, staat Feyenoord voor een duidelijke keuze: bouwen rond Steijn, de kaart van Valente trekken, combineren of toch de markt op.
De uitgangspositie voor 2026/27
In de lopende selectieserie staat het middenveld centraal, omdat daar vorig seizoen, mede door blessures, de meeste schuivingen plaatsvonden. Om overzicht te houden, is de groep ruwweg verdeeld in rollen:
- Zes: Targhalline, Hwang, Vanhoutte
- Acht: Valente, Zechiël
- Tien: Steijn, Moder, Van den Elshout
Die indeling is niet in beton gegoten, maar helpt wel bij het denken over profielen. In de eerste oefenwedstrijd van deze zomer, uit bij FC Dordrecht, speelde Valente voor rust op tien. Daarachter stonden aanwinst Vanhoutte en Targhalline. Het zegt nog niet alles, maar het kan een doorkijkje zijn naar wat Van Bronckhorst voor ogen heeft. Dat scenario zou dan mogelijk ten koste gaan van Steijn, of noodzaken tot een andere rolverdeling op het middenveld.
Sem Steijn in vogelvlucht
Steijn (Den Haag, 12 november 2001) kwam vorige zomer met de Gouden Schoen in de tas over van FC Twente. Met 24 goals werd hij topscorer van de Eredivisie, een jaar na zijn eerdere 17 competitietreffers. Zijn drang om beter te worden en zijn werklust maakten meteen indruk in Rotterdam. Robin van Persie, destijds hoofdtrainer, gaf hem zelfs direct de aanvoerdersband. Terugkijkend was dat een zware last voor een nieuwkomer. De druk werd groot, op de speler én de ploeg.
De feiten op een rij: Steijn is 1,73 meter lang, Nederlands international (hij kreeg dit seizoen een uitnodiging voor Oranje), heeft bij Feyenoord een contract tot medio 2029 en een geschatte marktwaarde rond de 11 miljoen euro. Zijn profiel is duidelijk: hij is een aanvallende middenvelder die vooral leeft van zijn rendement in de zestien en slimme loopacties zonder bal.
Rendement aan het begin, blessures daarna
Het seizoen begon goed. In de openingsspeelronde tegen NAC krulde Steijn al na enkele minuten een vrije trap binnen. In de eerste tien competitieduels was hij met zes goals en een fraaie assist op AZ erg productief. Over de hele competitie kwam hij tot 7 doelpunten en 2 assists in 1.108 minuten. Omgerekend: één directe bijdrage per 123 minuten, en een goal per 158 minuten. Ook in de Europa League leverde hij in 424 minuten twee assists.
Daar staat tegenover dat hij 13 officiële wedstrijden miste door blessures, vooral in de tweede seizoenshelft. Regelmatig was hij wel medisch fit, maar nog niet in staat om veel minuten te maken. In die fases koos de technische staf vaker voor andere namen als basisspeler. De aanvoerdersband verdween daarbij ook van zijn arm.
Waarom is er discussie over zijn rol?
Een deel van het publiek zette vraagtekens bij zijn ‘meevoetballende’ kwaliteiten. De kritiek: hij kan scoren, maar draagt te weinig bij aan de opbouw en het drukzetten. Met zijn lengte en fysiek is hij geen duwelkoning kort achter de spits. Hij kan enorme afstanden lopen, maar mist de pure snelheid en venijnige acceleratie om verdedigers continu in de problemen te brengen in de eerste fase van de opbouw van de tegenstander.
Die discussie gaat echter voorbij aan het feit dat Feyenoord Steijn juist haalde voor zijn rendement. Dat leverde hij ook in een lastig jaar. Dat hij geen dribbelaar is die overal onderuit voetbalt, of een persmachine die constant ballen verovert, was bekend. De vraag is dus net zo goed: past het spelmodel wel bij zijn sterke punten?
De cijfers in perspectief
Ondanks blessures en schommelende speeltijd was Steijn de middenvelder met het meeste scorend vermogen. Hij maakte er in zijn eentje 7. Alle andere middenvelders samen kwamen tot 8 doelpunten in 7.933 speelminuten (Valente 2, Timber 2, Moder 1 – uit een strafschop, Hwang 1, Targhalline 2, Van den Elshout 0). Qua creatie waren de anderen samen productiever met 20 assists, waarvan 7 door Valente. Reken je alles bij elkaar op, dan leverde die groep gemiddeld eens per 283 minuten een directe bijdrage aan een goal. Steijn deed dat in 123 minuten. Dat verschil onderstreept zijn waarde als afmaker, zeker in wedstrijden die op slot zitten.
Past het spelmodel wel bij Steijn?
Vorig jaar speelde Feyenoord vaak met de punt naar voren op het middenveld: twee controlerende spelers, met één nummer tien daarboven. De vleugels bleven breed met ‘kalk op de schoenen’. In die veldbezetting kwam Steijn soms in enorme ruimtes terecht. Dat werkt twee kanten op. Hij kon moeilijker in de combinatie komen rond de zestien, waar hij het gevaarlijkst is. En zonder bal was hij in de omschakeling makkelijker uit te spelen, omdat hij veel terrein moest verdedigen zonder de juiste fysiek- en snelheidsvoordelen.
Interessant werd het pas toen Tobias van den Elshout de linksbuitenpositie een paar keer vanuit de binnenkant invulde. In balbezit schoof hij als tweede tien het midden in, terwijl linksback Jordan Bos breed en diep de flank kon nemen. Dat principe – met een tweede tien vanuit de flank – lijkt Steijn gunstig. Ook in de eerste oefenwedstrijd van dit seizoen viel op dat Stengs vanaf rechts met meer vrijheid speelde. Daarnaast experimenteerde Van Bronckhorst met de punt naar achteren: één pure zes (Vanhoutte) met daarvoor twee hoger spelende middenvelders (Targhalline, Valente). In zo’n structuur krijgt een loper als Steijn vaak betere steun in zijn rug en meer combinatiemogelijkheden om de zestien te bereiken.
Belangrijk: Steijn heeft een uitstekend gevoel voor diepte. Hij loopt graag áchter de laatste lijn, trekt daarmee gaten voor de spits en dwingt verdedigers tot keuzes. Vorig seizoen profiteerde Ueda daar geregeld van. Komend jaar kan bijvoorbeeld een spits als Ferri van dat loopwerk profiteren. Voorwaarde is wel dat de teamafstanden klein blijven en dat er aanvallers om hem heen zijn die tussen de linies kunnen draaien.
Alternatieven voor de tien
Feyenoord heeft meer smaken dan alleen Steijn. Valente startte tegen Dordrecht op tien en kan daar uit de voeten, al schoven we hem eerder in deze serie onder de acht. Zijn passing en overzicht spreken in zijn voordeel, net als zijn 7 assists van vorig jaar. Hij kan kort combineren, tussen de linies spelen en het spel verplaatsen. Als nummer tien in een dominantere veldbezetting – met veel loopkracht om hem heen – is hij een logische optie.
Moder is een andere naam die regelmatig op tien opdook. Hij brengt lengte, een trap van afstand en discipline. Tegelijkertijd kwam hij in die rol zelden echt los. Hij oogt beter als lopende middenvelder die van achteruit in de zestien verschijnt, dan als klassieke spelmaker achter de spits.
Van den Elshout toonde in de slotfase van het seizoen interessante trekjes als ‘binnenkomende’ linksbuiten, soms praktisch als tweede tien. Zijn arbeid en positiezin zijn pluspunten, maar het rendement ontbreekt nog: geen goals en te weinig eindpass in de kleine ruimte. Dat is niet gek gezien zijn leeftijd en ontwikkeling. Hij is vooral een waardevolle schakel om het team tactisch te kantelen binnen een wedstrijd.
Hwang dook eveneens op als noodoplossing op tien, maar is van nature meer controlerend. Hij brengt energie tegen de bal en kan druk zetten, wat hem bruikbaar maakt in specifieke wedstrijdplannen. Larin viel incidenteel in op tien, vooral om fysieke duels te winnen en ballen vast te houden, maar dat is geen structurele oplossing voor die positie.
Vanuit Varkenoord lopen er altijd één of twee talenten mee die kunnen ruiken aan minuten, maar de eisen aan de tienpositie bij Feyenoord zijn hoog. Snel keuzes maken in kleine ruimtes, rendement leveren én pressing aansturen is een forse lijst. Minuten in de voorbereiding en invalbeurten in de beker lijken daarom het meest realistisch voor de jeugd, tenzij iemand zich spectaculair opdringt.
Welke keuzes liggen op tafel voor Van Bronckhorst?
1) Steijn als eerste keus op tien, maar dan in een structuur die bij hem past. Dat betekent kortere afstanden, een tweede ‘tien’ vanuit een flank of een punt-naar-achter-opstelling, en duidelijke afspraken over wie de eerste druklijn zet. Doel: zijn scorend vermogen maximaliseren en zijn zwakkere punten afdekken.
2) Valente als tien in een meer controlerende en combinatieve aanpak. Dan moet er lopend vermogen om hem heen staan, plus een spits die goed diepteloopt. Je wint aan balvastheid en passing, maar levert mogelijk wat ‘schotkracht’ in de box in.
3) Roteren en variëren per tegenstander. Tegen laag blok: Steijn voor extra goal threat. Tegen teams die van achteruit willen voetballen: Valente of Moder voor meer controle en pressing in het midden. Dit vraagt scherpe coaching en duidelijke hiërarchie om onrust te voorkomen.
4) De markt op. Als er een buitenkans komt op een tien die én kan drukken én productief is in de zestien, kan Feyenoord toeslaan. Het profiel: een hybride acht/tien met motor, diepte in de loop en techniek in kleine ruimtes. Dat soort spelers is schaars en meestal duur. Een aankoop heeft alleen zin als hij onmiddellijk boven de interne opties uitstijgt.
Wat leert de voorbereiding tot nu toe?
Eén oefenwedstrijd is geen basis voor harde conclusies, maar het duel met FC Dordrecht liet wel lijntjes zien. Valente op tien is een reële optie. Vanhoutte lijkt de beoogde slot op de deur als enige zes. Targhalline kan hoger spelen dan voorheen, wat interessant is voor de balans. Daarnaast viel de rolvrijheid van Stengs op de rechterflank op, waarmee je in balbezit soms vanzelf in een dubbele-tienstructuur belandt. Al die verschuivingen zijn gunstig voor een speler als Steijn, mits hij daar onderdeel van uitmaakt.
Belangrijker nog is dat Van Bronckhorst de vrijheid heeft om binnen een wedstrijd te schakelen. Met de huidige bezetting kun je van punt-naar-voor naar punt-naar-achter, of juist met een binnenkomende vleugel een tweede tien creëren. Die flexibiliteit maakt het lastiger voor tegenstanders en kan de tienpositie dynamischer invullen dan vorig jaar.
Conclusie
Feyenoord staat voor een duidelijke keuze op tien. De cijfers pleiten voor Steijn: in een moeizaam jaar bleef hij veruit de productiefste middenvelder. Zijn zwakke punten zijn bekend, maar goed te managen in een passend plan. Kies je voor hem, dan moet het elftal hem helpen: geen zeeën van ruimte rond hem, wel steun dichtbij, duidelijke drukafspraken en looplijnen die zijn dieptewerk belonen. In dat scenario is 15 tot 20 competitiegoals geen onrealistisch doel.
Valente biedt een ander type zekerheid: rust aan de bal, passing en spelverplaatsing. Met hem op tien krijgt Feyenoord meer controle, zeker als de rest van het middenveld genoeg power heeft. Roteren per tegenstander behoort ook tot de opties, al vraagt dat om heldere communicatie en een ijzersterke kleedkamerdiscipline. En als er op de markt een directe versterking vrijkomt die zowel in de kleine ruimte excelleert als in de pressing, moet je die altijd overwegen.
Hoe dan ook: de oplossing ligt niet in één naam, maar in de manier waarop Feyenoord die positie inbedt in het geheel. De voorbereiding geeft signalen, maar het echte oordeel volgt pas als de bal in augustus echt rolt. Dan weten we of Van Bronckhorst kiest voor de zekerheid van rendement met Steijn, de controle met Valente, of voor een slimme mix die per wedstrijd meebeweegt. De komende weken worden dus niet alleen boeiend, maar ook bepalend voor de koers van het elftal.
