Sierd de Vos begrijpt weinig van de keuze van Ajax voor Miguel Ángel Sánchez Muñoz, beter bekend als Míchel. De commentator van Ziggo Sport, die het Spaanse voetbal al jaren volgt, ziet een reeks bezwaren: de taal kan een struikelblok worden, de speelstijl zou niet passen bij het Ajax-DNA en het cv van de Spanjaard vindt hij te mager voor een club met de ambities van de Amsterdammers. Daarbij wijst hij erop dat Míchel met Girona onlangs uit LaLiga degradeerde, wat voor hem het beeld versterkt dat Ajax een groot risico neemt.
Ajax kiest voor Míchel als nieuwe trainer
Ajax maakte dinsdag bekend dat Míchel de nieuwe hoofdtrainer wordt. Hij komt over van Girona, waar hij de afgelopen jaren de lijnen uitzette. Afgelopen seizoen eindigde echter in mineur met degradatie, na een periode waarin de ploeg volgens De Vos vaak in de middenmoot uitkwam en kampte met blessures en een verouderende kern. De keuze voor Míchel verraste veel volgers, juist omdat Ajax in een fase zit waarin richting, stabiliteit en herkenbaar spel bovenaan het verlanglijstje staan.
Wie Míchel is, weten kenners van LaLiga al langer. Hij werkte eerder bij Rayo Vallecano en bouwde bij Girona aan een team dat in periodes behoorlijk meedraaide. Toch heeft hij geen imposante erelijst. Voor een club als Ajax, dat zichzelf structureel wil meten met de Europese subtop, wekt die achtergrond discussie op. De aanstelling valt bovendien samen met een periode waarin Ajax intern orde op zaken probeert te stellen, na een reeks wisselingen op technisch en bestuurlijk vlak en tegenvallende sportieve prestaties.
Scherpe kritiek van Sierd de Vos
De Vos laat er in zijn duiding weinig gras over groeien. Volgens hem waren er genoeg andere trainers die de functie bij Ajax meer verdienden. Hij noemt Míchel geen toptrainer en vindt het opmerkelijk dat juist nu voor een buitenlandse coach is gekozen die nog geen grote prijzen heeft gewonnen. Extra zwaar weegt voor De Vos de recente degradatie van Girona. In zijn ogen is die gebeurtenis lastig te rijmen met de verwachtingen die Ajax aan de functie van hoofdtrainer verbindt.
De commentator vraagt zich daarnaast af op welk moment Ajax precies met Míchel in gesprek is gegaan. Hij vermoedt dat de contacten al liepen voordat Girona in de problemen kwam, maar ook dan snapt hij de keuze niet. Voor hem telt dat Ajax bovenin wil meedoen, aantrekkelijk wil voetballen en in Europa weer zichtbaar wil zijn. Juist dan, stelt hij, moet de club voor een uitgesproken toptrainer gaan.
Taal en communicatie als mogelijk obstakel
Een tweede punt van zorg is volgens De Vos de taal. Spaanse trainers spreken niet altijd vlot Engels of een andere vreemde taal. Ajax beschikt over een brede selectie met veel Nederlandse spelers en diverse nationaliteiten. Op het trainingsveld kun je met assistenten, video en routine veel opvangen, maar tijdens een wedstrijd, als je snel moet schakelen, wisselen of het plan omgooien, kan elk misverstand fataal zijn.
Clubs lossen dit soms op met tolken, meertalige stafleden of duidelijke afspraken over sleuteltermen. Toch kost het tijd om een groep te leren lezen en meteen de juiste snaar te raken. Dat is een reëel risico als een nieuwe trainer direct resultaat moet leveren. De Vos vreest dat Ajax juist dát tijdsverlies niet kan gebruiken na een reeks wisselvallige seizoenen.
Past zijn voetbal bij het Ajax-DNA?
De kern van de kritiek draait om de speelstijl. Ajax wil vooruit verdedigen, het initiatief pakken en met bravoure aanvallen. Volgens De Vos staat Míchel bekend als een behoudende, verdedigend ingestelde coach. Hij ziet weinig aanknopingspunten met wat supporters in de Johan Cruijff ArenA verwachten: druk vooruit, creativiteit tussen de linies en backs die hoog staan. In zijn lezing bleek het aanvallende rendement onder Míchel het afgelopen seizoen beperkt, en dat schuurt met de Amsterdamse standaard.
Wie het Ajax-DNA noemt, doelt vaak op het klassieke 4-3-3, dominante pressing en het lef om jonge spelers in te passen. Trainers die niet alleen winnen, maar ook een herkenbare aanvallende handtekening achterlaten, krijgen in Amsterdam krediet. Als een coach met een meer voorzichtige benadering komt, botst dat sneller. De Vos vraagt zich dan ook af hoe Míchel in korte tijd de balans kan vinden tussen controle en dynamiek, zeker als de selectie nog niet op alle posities is toegerust op veeleisend positiespel.
Een cv zonder grote prijzen
Ook het palmares van Míchel levert debat op. Hij is vooral bekend van zijn werk bij Girona en, in mindere mate, Rayo Vallecano. Grootschalige successen op Europees niveau of landstitels heeft hij niet op zak. Voor De Vos is dat een belangrijk signaal: wie als buitenlander bij Ajax instapt, moet iets extra’s meebrengen – een duidelijke, bewezen visie of resultaten die boven elke twijfel verheven zijn. In zijn ogen voldoet Míchel daar niet aan.
Daar staat tegenover dat werken in LaLiga inhoudelijk veel vraagt van trainers. Het is een competitie met hoog tempo, tactische variatie en sterke tegenstand. Een coach die daar ervaring opdoet, brengt kennis mee van geavanceerde pressingstructuren, compacte blokken en snelle omschakeling. Het is echter de vraag of juist die bagage Ajax nú vooruit helpt, of dat de club meer gebaat is bij iemand die het Amsterdamse spel tot in de finesses beheerst en direct kan implementeren.
Waarom Ajax tóch voor Míchel kan hebben gekozen
De keuze voor Míchel kan verschillende motieven hebben. Een nieuw gezicht brengt vaak frisse energie en een andere blik op een selectie die recent veel wisselingen kende. Een coach met LaLiga-ervaring kan daarnaast spelers individueel beter maken op het gebied van discipline zonder bal, compactheid en omschakeling. Soms zoeken clubs bewust naar evenwicht: wat defensieve degelijkheid toevoegen aan een ploeg die in eerdere seizoenen te makkelijk goals weggaf.
Ook kan meespelen dat Ajax een traject voor de langere termijn voor ogen heeft. Met een duidelijke structuur rond scouting, data, jeugdopleiding en een technische staf die elkaar aanvult, kunnen ook trainers zonder erelijst slagen. In zo’n model moet de hoofdtrainer schakelen met specialisten op het trainingsveld en heldere kaders bieden. Lukt dat, dan kan de winst aan het einde groter zijn dan de scepsis aan het begin. Maar de tijd die daarvoor nodig is, staat in contrast met het directe prestatiedrukvat waarin Ajax elk seizoen terechtkomt.
De rol van de selectie: weinig marge voor fouten
De Vos wijst bovendien op de kwaliteit en diepte van de selectie. In zijn analyse beschikt Ajax nu over drie à vier duidelijke sterkhouders. Dat is niet veel voor een club die in de Eredivisie wil meestrijden om de titel en in Europa wil overwinteren. Als de kern smal is, kun je je geen blessures of vormdips permitteren. Voor Míchel betekent dit dat de transferzomer cruciaal wordt. Ajax zal gericht moeten versterken, niet alleen in de breedte maar ook met spelers die het spelidee direct kunnen dragen.
Voor jonge talenten kan de komst van een trainer met een sterke organisatiegedachte juist een leerschool zijn. Strakke afspraken, duidelijke zones en compacte afstanden zonder bal maken een ploeg lastiger te bespelen. Als daar bovenop een paar creatieve injecties komen in de voorste linie, kan het geheel kantelen naar een evenwichtiger elftal. De crux is of Míchel die mix kan vinden en communiceren, en of de club in staat is om snel de juiste profielen vast te leggen.
Communicatie en staf samenstellen
Een mogelijk antwoord op het taal- en stijlvraagstuk ligt in de staf. Veel buitenlandse coaches kiezen voor een meertalige assistent die het club-DNA kent en de kleedkamer aanvoelt. Een staf met Nederlandse en internationale accenten kan bruggen slaan tussen werelden en gewoontes. Helderheid in rollen en een gezamenlijk vocabulaire op het veld helpen om ruis te voorkomen, zeker in hectische momenten tijdens wedstrijden.
Daarnaast kan Ajax inzetten op heldere procesafspraken: korte, visuele instructies, standaardcalls bij spelhervattingen en vooraf ingestudeerde wisselscenario’s. Hoe beter deze fundamenten staan, hoe minder groot de impact van eventuele taalbarrières tijdens live-wedstrijden. Dat vraagt voorbereiding, trainingsuren en discipline – zaken waar Míchel, gezien zijn ervaring op het hoogste niveau, mee vertrouwd zou moeten zijn.
Het verwachtingsmanagement rond de aanstelling
De aankomst van een nieuwe trainer leidt in Amsterdam traditiegetrouw tot hoop én scepsis. Supporters willen snel weer trots zijn op het veldspel en de resultaten. Critici, onder wie De Vos, waarschuwen voor een mismatch tussen club en coach. De realiteit zal ergens tussen die polen liggen. Wat zeker is: de eerste weken tellen zwaar. De manier waarop Míchel zijn eerste trainingen inricht, hoe hij communiceert met de selectie en welke keuzes hij maakt in oefenwedstrijden, zal de toon zetten voor de rest van het seizoen.
Ook extern is de ruimte voor fouten beperkt. In de Eredivisie verwachten concurrenten weinig cadeaus uit Amsterdam. Tegelijk let Europa scherp op hoe Ajax zich herpakt na mindere jaren. Een duidelijk plan, zichtbaar op het veld en ondersteund door resultaat, kan veel discussie dempen. Blijft helderheid uit, dan groeit de druk snel – en dat is precies wat De Vos vreest.
Wat als het wél klikt?
Er is ook een scenario waarin het snel klikt. Als Míchel erin slaagt om de defensieve organisatie te verbeteren zonder het aanvallende potentieel te smoren, kan Ajax in korte tijd stappen zetten. Een elftal dat minder kansen weggeeft, creëert rust. Met gerichte aankopen – een creatieve middenvelder, een productieve buitenspeler of een betrouwbare centrale verdediger – kan de balans opschuiven richting een herkenbaar en effectief geheel. In dat geval krijgt de trainer ruimte om zijn idee te verdiepen en verfijnen.
Belangrijk wordt of de ploeg vooruit durft te verdedigen en compact kan blijven wanneer de bal verloren gaat. Ajax-supporters zijn gewend aan lef aan de bal, maar de moderne variant daarvan is onlosmakelijk verbonden met intensiteit zónder bal. Als Míchel juist daar winst boekt, ontstaat er vliegwieleffect: meer balveroveringen hoger op het veld leveren makkelijker kansen op, en daarmee ook vertrouwen en draagvlak.
Conclusie en vooruitblik
De aanstelling van Míchel verdeelt direct de meningen. Sierd de Vos is uitgesproken kritisch: hij ziet een gebrek aan topstatus, een matig passend profiel bij het Ajax-DNA en praktische risico’s rond taal en communicatie. De recente degradatie met Girona onderstreept voor hem het gevoel dat Ajax een sprong in het diepe maakt. Tegelijk valt te bedenken dat een frisse blik, LaLiga-ervaring en een nadruk op organisatie waardevol kunnen zijn voor een ploeg die stabiliteit zoekt.
Het komend traject bepaalt hoe deze keuze uitpakt. De samenstelling van de staf, de aankopen in de transferperiode en de eerste sportieve signalen in de voorbereiding zijn beslissend. Lukt het Míchel om snel helderheid te bieden, de selectie mee te krijgen en de balans te vinden tussen defensieve zekerheid en aanvallende durf, dan kan Ajax vaart maken richting een nieuw hoofdstuk. Blijft die doorbraak uit, dan zullen de vragen van De Vos en andere critici alleen maar luider klinken.
Voor nu is het afwachten hoe snel het nieuwe Ajax vorm krijgt. De start van de voorbereiding, de eerste oefenwedstrijden en de openingsweken van de competitie geven antwoord op de belangrijkste vraag: past Míchel bij Ajax – en kan hij in Amsterdam, met hoge druk en hoge eisen, zijn plan tot leven brengen?
