Volgens oud-international Ronald Waterreus hoeft de opvolging van Ronald Koeman als bondscoach van Oranje helemaal niet ingewikkeld te zijn. In zijn column pleit de voormalig PSV-doelman onomwonden voor Sarina Wiegman. Zij is volgens hem de meest logische, sterkste én moedigste keuze die de KNVB nu kan maken. Tegelijkertijd vreest hij dat de bond het niet aandurft om haar überhaupt te benaderen, uit angst voor rumoer vanuit het behoudende deel van het medialandschap.
Waterreus kiest onomwonden voor Wiegman
Waterreus laat weinig ruimte voor twijfel: als het aan hem ligt, wordt Sarina Wiegman de nieuwe bondscoach van het Nederlands elftal. In zijn betoog noemt hij haar de ultieme kandidaat voor Oranje. De reden is helder: ze combineert toernooikracht met een bewezen staat van dienst, is gewend om met topspelers te werken en staat internationaal te boek als een van de beste trainers van haar generatie. Dat haar palmares grotendeels in het vrouwenvoetbal tot stand kwam, mag volgens Waterreus niet doorslaggevend zijn. Een modern elftal vraagt bovenal om een moderne leider, is zijn gedachte.
Toch acht hij de kans klein dat de KNVB daadwerkelijk die stap zet. In Zeist, zo insinueert hij, weegt de vrees voor sfeermakers en schreeuwerige opinies zwaarder dan de inhoudelijke beoordeling van de beste kandidaat. Hij richt zijn oproep rechtstreeks aan technisch directeur Nigel de Jong: toon lef, doorbreek de voorspelbaarheid en ga tenminste met Wiegman in gesprek.
Koeman weg: wie volgt hem op?
De discussie barstte los nadat Ronald Koeman na het teleurstellende WK in de Verenigde Staten, Mexico en Canada zijn vertrek aankondigde. Nederland strandde vroegtijdig en dat doet pijn in een generatie die, op papier, de kwaliteiten heeft om tot de beste van de wereld te behoren. Met het vertrek van Koeman moet de KNVB opnieuw bepalen welk profiel past bij de volgende stap: een bouwer voor de lange termijn, of juist een toernooitrainer die in korte tijd een elftal op punt kan krijgen.
In de wandelgangen circuleren zoals altijd grote namen. Arne Slot wordt genoemd vanwege zijn tactische moderniteit en successen op clubniveau. Erik ten Hag komt steevast bovendrijven door zijn ervaring bij topclubs en zijn strakke structuur in kleedkamers. Zelfs Pep Guardiola wordt voor de vorm gefluisterd, al is zo’n scenario gelet op contracten en salarishuishouding nauwelijks realistisch. Het geeft wel aan hoe breed de zoektocht wordt geïnterpreteerd: van binnenlandse topcoaches tot absolute wereldsterren.
Het cv van Sarina Wiegman
Te midden van die namen schuift Waterreus één profiel nadrukkelijk naar voren: Sarina Wiegman. De Haagse is een voormalig international en een van de eerste Nederlandse vrouwen met een UEFA Pro-licentie, het hoogste trainersdiploma. Als bondscoach van de OranjeLeeuwinnen leidde ze Nederland in 2017 naar de Europese titel in eigen land en in 2019 naar de WK-finale. Daarna vertrok ze naar Engeland, waar ze in 2022 het EK won en in 2023 opnieuw een WK-finale haalde. Ze werd meermaals door FIFA onderscheiden als beste coach in het vrouwenvoetbal en staat wereldwijd bekend om haar duidelijke speelidee, toernooivernuft en menselijke leiderschap.
Wiegman staat onder contract bij de Engelse bond, met een overeenkomst die in het verleden is verlengd richting 2027. Dat betekent dat de KNVB, mocht ze haar de baan willen aanbieden, langs verschillende formele en financiële hobbels moet. Belangrijker nog: Wiegman zelf moet openstaan voor een overstap. Tot dusver benadrukte ze vaak hoezeer ze zich thuis voelt in het vrouwenvoetbal en dat ze zich daar volledig op richt. Tegelijkertijd geldt: kansen op het hoogste niveau van het internationale voetbal – een topland als Nederland leiden – dienen zich niet elke dag aan.
Waarom Wiegman past bij Oranje
Er zijn inhoudelijke argumenten om Wiegman serieus te overwegen. Ten eerste is ze een toernooicoach pur sang. Nederland heeft de afgelopen jaren regelmatig laten zien in kwalificaties en vriendschappelijke duels te kunnen imponeren, maar op eindtoernooien schortte het te vaak aan efficiëntie, automatismen en mentale weerbaarheid op de momenten dat het er écht om gaat. Wiegman-teams staan bekend om hun helderheid onder druk: rollen en taken zijn glashelder, de basismogelijkheden in balbezit en tegen de bal zijn ingesleten, en de ploeg kan per tegenstander gericht schakelen zonder identiteit te verliezen.
Ten tweede heeft ze een bewezen hand in het bouwen van een groep. In een nationale ploeg is de trainer slechts een beperkt aantal dagen per jaar met de selectie; de kunst is om snel verbinding te maken, duidelijke afspraken te formuleren en binnen no-time een professioneel, positief werkklimaat te creëren. Spelers die onder Wiegman werkten, roemen vaak de structuur, de open communicatie en het eerlijke, directe feedbackmodel. Dat zijn precies de bouwstenen die Oranje na een ontgoocheling als het afgelopen WK nodig heeft.
Tot slot kent Wiegman het Nederlandse voetbal door en door. Ze spreekt de taal – letterlijk en figuurlijk – en begrijpt het verwachtingspatroon rondom Oranje. Tegelijkertijd heeft ze zich in Engeland internationaal verbreed, zowel in methodiek als in personeelsmanagement. Die combinatie van Hollandse nuchterheid en internationale topomgeving is zeldzaam.
Obstakels: contract, sentiment en precedent
Dat alles wil niet zeggen dat een aanstelling eenvoudig is. Het meest tastbare obstakel is haar contract bij de FA. Als daar geen ontsnappingsclausule in staat, is een transfersom of afkoopregeling nodig. De KNVB zou bovendien een langetermijnvisie moeten presenteren die Wiegman verleidt: sportieve zeggenschap, een helder plan voor de doorstroming vanuit Jong Oranje, en ondersteuning op het gebied van performance, scouting en data.
Daarnaast is er het publieke debat. Waterreus suggereert dat de KNVB opziet tegen rumoer uit conservatieve hoek. Het is een reëel aandachtspunt: een vrouwelijke bondscoach bij een grote mannennatie zou een wereldprimeur op topniveau zijn en onvermijdelijk tot felle discussies leiden. De vraag is echter of dat doorslaggevend mag zijn. In de voetballerij worden vaker grenzen verlegd. In Frankrijk werkte Corinne Diacre jaren als hoofdtrainer in het mannenprofvoetbal (Clermont Foot), wat destijds eveneens op weerstand stuitte maar gaandeweg normaliseerde.
Praktisch gezien zijn er geen formele barrières. Wiegman bezit de benodigde licenties en ervaring. Uiteindelijk draait het om vertrouwen: gelooft de KNVB dat zij, met haar staf, de beste voorwaarden kan creëren om resultaten te boeken? En gelooft de spelersgroep in haar plan?
Wat Waterreus de KNVB verwijt
De kern van Waterreus’ kritiek is dat vernieuwing te vaak strandt op angst voor de waan van de dag. In zijn column stelt hij dat het bondsbestuur zich niet moet laten gijzelen door luidruchtige tegenstanders van verandering. Hij richt zich nadrukkelijk tot technisch directeur Nigel de Jong, die als beleidsbepaler wordt geacht stevig koers te zetten. De boodschap is duidelijk: wees consequent, kijk naar kwaliteit en durf afwijkend te kiezen als dat inhoudelijk het beste is. Wat hem betreft is Wiegman die keuze.
Daarbij benadrukt Waterreus dat zelfs een gesprek al betekenisvol zou zijn. Het zou blijk geven van een open blik, van lef en van een KNVB die de beste kandidaat zoekt, ongeacht achtergrond of gender. Of het vervolgens daadwerkelijk tot een samenwerking komt, is stap twee.
Hoe kansrijk is het echt?
Wie nuchter naar de haalbaarheid kijkt, ziet een complexe puzzel. Wiegman heeft bij Engeland een project met continuïteit en perspectief. Een overstap naar een mannenploeg – en dan meteen een topland – zou een grote sprong zijn, professioneel én persoonlijk. Tegelijkertijd zijn er maar weinig banen in het internationale voetbal die zo iconisch zijn als de leiding over Oranje. Voor een coach die graag op eindtoernooien piekt, is het aantrekkelijk om te werken met een lichting die bulkt van het talent in de as en op de flanken.
De timing is een tweede factor. Na een WK volgt al snel de volgende cyclus, met in het najaar de start van de Nations League. De KNVB zal vaart moeten maken om een nieuwe bondscoach genoeg voorbereidingstijd te geven. Dat pleit voor kandidaten die snel beschikbaar zijn of op korte termijn te contracteren. Een langdurig onderhandelingsproces met de FA zou dat kunnen doorkruisen.
Het grotere plaatje voor de KNVB
Los van namen moet de bond een helder profiel vastleggen. Wil Oranje domineren met intens, front-foot voetbal? Kiest men voor een pragmatisch plan dat maximale stabiliteit biedt? Hoeveel ruimte is er voor vernieuwing in staf en speelwijze? En hoe sluit de bondscoach aan op de ontwikkeling in de jeugdelftallen? In dat grotere verhaal kan Wiegman uitstekend passen: duidelijkheid, toernooigerichtheid en een sterke organisatie rondom de ploeg.
Er schuilt bovendien een symbolische laag in de discussie. Een sollicitatiegesprek met Wiegman – en met elke andere topkandidaat – onderstreept dat Nederland leidinggevende posities in het voetbal benadert vanuit vakmanschap. Dat is op zichzelf al een stap vooruit, ongeacht de uitkomst. Wie uiteindelijk wordt aangesteld, moet bovenal draagvlak hebben bij spelers en staf en de overtuiging wekken dat Oranje op korte termijn én richting het volgende EK competitief is.
Alternatieven blijven in beeld
Natuurlijk blijven andere opties relevant. Arne Slot past met zijn pressingvoetbal en duidelijke patronen in de Nederlandse traditie; hij is echter gebonden aan een topclub en zal niet zomaar beschikbaar zijn. Erik ten Hag heeft bewezen in lastige omgevingen structuur aan te kunnen brengen, maar ook daar spelen contractuele en strategische overwegingen. Buitenlandse topcoaches brengen allure, maar botsen al snel op budgetten en beschikbaarheid. En dan zijn er nog de namen uit de subtop die wellicht sneller in te passen zijn, maar waar het draagvlak onder het publiek en de kleedkamer minder vanzelfsprekend is.
Hoe dan ook, de KNVB moet voorkomen dat het proces zich versmalt tot een namenronde zonder inhoud. Een transparant profiel, een stevige selectiecommissie en gesprekken die de diepte ingaan over speelwijze, stafformatie, data- en performance-ondersteuning en prestatiemomenten: dat is de basis waarop de beste keuze gemaakt kan worden.
Vooruitblik: snelheid, zorgvuldigheid en lef
De klok tikt. In september wacht waarschijnlijk de Nations League en daarna dient de aanloop naar het volgende EK zich razendsnel aan. Oranje heeft behoefte aan duidelijkheid, aan een speelplan dat past bij de spelers en aan een bondscoach die rust en richting brengt. Of dat Wiegman wordt, hangt af van drie dingen: de wil van de KNVB om buiten de gebaande paden te denken, de praktische haalbaarheid rond haar contract en – niet onbelangrijk – haar eigen ambitie om deze stap te zetten.
De oproep van Ronald Waterreus legt de lat hoog én legt een ongemakkelijke waarheid bloot. Nederland beschikt over uitstekende coaches. Maar wie nu de leiding krijgt, moet niet alleen uitmuntend zijn in trainingsstof en tactiek, maar vooral in toernooidenken, teambouw en leiderschap. In dat profiel past Sarina Wiegman naadloos. De bal ligt in Zeist: eerst voor een open gesprek, daarna voor een moedige beslissing – wat die uitkomst ook wordt.
Kortom: de discussie over de opvolging van Koeman gaat over meer dan een naam. Het gaat over hoe Oranje wil voetballen, wat voor cultuur het wil uitstralen en welke keuzes de KNVB durft te maken als het er echt om gaat. Met Wiegman als serieuze kandidaat krijgt die discussie scherpte. Nu is het aan de bond om snelheid te koppelen aan zorgvuldigheid – en, als het verhaal klopt, aan een beetje lef.
