Maurice Steijn blikte donderdagavond bij Vandaag Inside terug op zijn korte periode als trainer van Ajax en vertelde openhartig hoe de band om de arm bij Steven Bergwijn terechtkwam. Volgens Steijn waren niet alle ervaren krachten het daarmee eens. Davy Klaassen en Steven Berghuis gaven intern aan dat zij liever een andere aanvoerder hadden gezien, waarna de coach met hen in gesprek ging. Toch koos Steijn uiteindelijk voor Bergwijn, ook al wist hij dat deze beslissing voor discussie zou zorgen – zowel in de kleedkamer als daarbuiten.
De aanleiding: waarom Bergwijn de band kreeg
De keuze voor een aanvoerder is altijd beladen, zeker bij een club als Ajax. In de zomer van 2023 vertrokken meerdere sterke persoonlijkheden uit de selectie, met als opvallendste naam Dusan Tadić, die jarenlang het gezicht van de ploeg én de vaste captain was. Steijn stapte in een team dat in opbouw was, met nieuwe spelers, verschoven hiërarchieën en een dringende behoefte aan houvast. In dat vacuüm kwam Bergwijn, destijds een van de belangrijkste aanvalsleiders en een dragende kracht, naar voren als logische optie.
Steijn beschrijft hoe de route naar die beslissing verliep. Hij sprak met verschillende spelers, onder wie Berghuis en Klaassen, die hun bedenkingen uitspraken. Het tekent hoe gevoelig de bandvraag kan liggen: niet alleen gaat het om voetbalcapaciteiten, ook karakter, voorbeeldgedrag, communicatie in de groep en status spelen een grote rol. Uiteindelijk zette Steijn de puzzel zo neer dat Bergwijn aanvoerder werd, omdat hij in zijn ogen de juiste combinatie van sportieve waarde en uitstraling had om de groep te leiden.
Interne twijfel bij Ajax: rol van Klaassen en Berghuis
Dat Klaassen en Berghuis zich meldden bij de trainer, schetst de dynamiek binnen de groep. Beiden gold(t)en als ervaren spelers met aanzien in de kleedkamer. Zij gaven volgens Steijn aan dat hun voorkeur elders lag. Het bleef echter bij een uitwisseling van visies; een brug te ver werd het niet. De trainer luisterde, woog en besloot. Daarmee zette hij een toon: de staf bepaalt, spelers mogen meedenken, maar niet meebeslissen.
Voor Ajax kwam er nog een complicerende factor bij: Klaassen vertrok aan het einde van de transferzomer van 2023. Daarmee viel opnieuw een ervaren pion weg uit een elftal dat toch al in beweging was. Aanvoerderschap draait om continuïteit en identiteit; precies die elementen stonden in die maanden onder druk.
Vergelijking met Feyenoord: Sem Steijn en de band
Tijdens de uitzending werd Steijn ook geconfronteerd met de keuze van Robin van Persie om zijn zoon, Sem Steijn, bij Feyenoord de aanvoerdersband te geven. Die beslissing riep volgens de tafelgasten veel kritiek op gedurende het seizoen. Steijn herkende de gevoeligheid en legde uit waarom een trainer soms bij een ogenschijnlijk verrassende naam uitkomt. Hij redeneerde dat, als een eerdere captain om wat voor reden dan ook afvalt, de overgebleven opties in de groep beperkt kunnen zijn. Zeker als er ook een voorkeur bestaat voor een Nederlandstalige aanvoerder, zoals vaak het geval is bij clubs met een gemengde kleedkamer.
Steijn schetste in dat verband hoe de status van een speler zwaar weegt in zo’n keuze: recente vorm, transfersom, reputatie in de competitie en het vermogen om de groep te verbinden. In zijn woorden kan dat ertoe leiden dat je uitkomt bij iemand die voor de buitenwacht niet de ‘vanzelfsprekende’ kapitein is, maar in de dagelijkse praktijk wel het meest logisch oogt.
Reacties aan tafel: steun en kritiek
Aan tafel bij Vandaag Inside kreeg Steijn bijval én tegengas. René van der Gijp kon zich vinden in het idee dat de voorkeur soms uitgaat naar een Nederlandstalige aanvoerder, al is dat geen harde regel. Het kan wel helpen in de communicatie, richting scheidsrechter en in veldsituaties waar snelle aansturing nodig is. Johan Derksen was kritischer over de Feyenoord-casus en stelde dat Sem Steijn uiteindelijk slecht is behandeld door Van Persie, toen later in het seizoen doelman Timon Wellenreuther de band kreeg. Maurice Steijn wilde daar niet inhoudelijk op ingaan, maar gaf aan dat iedereen vrij is om daar een mening over te hebben.
Wat opvalt in deze reacties: het aanvoerderschap wordt steeds minder gezien als louter eretitel en steeds meer als tactisch instrument. De keuze zegt iets over de fase van een elftal, de leiderschapsstructuur die een trainer nastreeft en de communicatie die hij op het veld wil borgen.
Achtergrond bij Ajax: leiderschapsvacuüm na vertrek Tadić
De zomer van 2023 was een breekpunt voor Ajax. Met Tadić viel een vaste waarde weg die niet alleen techniek en rendement bracht, maar vooral leiderschap en voorbeeldgedrag. In zo’n situatie moet een trainer maatregelen nemen die rust en duidelijkheid geven. De band toekennen aan een van je speerpunten in de aanval is dan verdedigbaar: zo leg je verantwoordelijkheid bij een speler die veel aan de bal komt, zich niet kan verstoppen en die invloed heeft op het tempo van de wedstrijd.
Toch is er een risico. Een creatieve aanvaller die van nature meer met aanvallen bezig is, kan door de extra verantwoordelijkheden onder een vergrootglas komen te liggen. Faseert zijn vorm, dan staat niet alleen zijn spel, maar ook zijn leiderschap ter discussie. Dat gold destijds ook voor Bergwijn: hij moest tegelijk presteren én een onrustige kleedkamer verbinden in een moeilijke sportieve periode. De prestaties van Ajax in de beginmaanden van dat seizoen hielpen daarbij niet. Het elftal kwam stroef op gang, de druk liep snel op en uiteindelijk vertrok Steijn vroegtijdig uit Amsterdam.
Wat maakt een goede aanvoerder in roerige tijden?
De discussie bij Ajax en het voorbeeld bij Feyenoord raken een bredere vraag: wat weegt het zwaarst als je een captain kiest in een elftal in transitie? Trainers kijken doorgaans naar vijf pijlers:
- Continuïteit: is de speler zeker van een basisplaats en fit?
- Communicatie: spreekt hij de taal van de kleedkamer en de scheidsrechter, en kan hij kalmte brengen?
- Voorbeeldgedrag: traint hij goed, is hij professioneel en aanspreekbaar?
- Status: heeft hij krediet bij medespelers en supporters?
- Invloed op het spel: kan hij in lastige fases het ritme en de organisatie bewaken?
In een elftal met veel mutaties of gebrekkige resultaten schuurt het vaak op meerdere van deze punten. De ideale aanvoerder is dan simpelweg niet voorhanden. Trainers komen dan uit bij de minst riskante optie voor de korte termijn, in de hoop dat prestaties en hiërarchie zich gaandeweg stabiliseren.
De gevoeligheid van interne tegenspraak
Dat ervaren krachten hun voorkeur uitspreken, is niet ongewoon. Belangrijk is hoe een staf met zulke signalen omgaat. In het Ajax-verhaal tekent zich een werkbaar proces af: spelers gaven hun visie, de staf luisterde en nam een besluit. Zolang die lijnen open blijven en het besluit helder wordt uitgelegd, hoeft interne tegenspraak geen splijtzwam te zijn. Sterker nog, het kan de acceptatie vergroten, omdat spelers zich gehoord voelen – óók als hun wens niet wordt gevolgd.
De keerzijde: als de resultaten meteen tegenvallen, laait de discussie over de band razendsnel op. Publieke opinie mengt zich, iedere keuze wordt een symbool voor een groter probleem en het vertrouwen kan afbrokkelen. Dat was bij Ajax in die periode zichtbaar: het elftal presteerde ondermaats, waardoor elke beslissing – van opstelling tot aanvoerderschap – onderwerp van debat werd.
Het perspectief van de buitenwereld
Steijn erkende bij Vandaag Inside dat een captain voor de buitenwacht soms anders oogt dan voor de mensen in de kleedkamer. Supporters zien charisma, gebaren en interviews; trainers zien trainingsarbeid, detailcoaching en gedrag achter gesloten deuren. Die twee werelden vallen niet altijd samen. Een speler die op zondag voor de camera’s ingetogen is, kan doordeweeks de luidste en meest constructieve stem zijn in de groep, en andersom. Een verstandige staf legt daarom uit wat achter de keuze schuilgaat, zonder interne vertrouwelijkheid te schenden.
Over Sem Steijn en de veranderende band
In de besproken Feyenoord-casus speelde nog een extra aspect: het wijzigen van de band gedurende het seizoen. Volgens Johan Derksen werd Sem Steijn in dat proces onheus bejegend, toen later doelman Timon Wellenreuther werd aangewezen als aanvoerder. Een mid-season wissel aan de top van de hiërarchie kan in de groep onrust veroorzaken, maar soms is het onvermijdelijk. Vorm, blessures, speelminuten en tactiek dwingen een trainer soms tot lastige keuzes. Maurice Steijn hield zich op de vlakte over het specifieke oordeel, maar benadrukte impliciet dat een trainer soms dingen doet die voor het team op dat moment het beste zijn – ook als het individueel pijn doet.
Cruciaal daarbij: communiceren. Spelers accepteren moeilijke besluiten eerder als zij begrijpen waarom iets gebeurt en wat de route vooruit is. Het vergroot de kans dat de rest van de groep het besluit omarmt en dat de focus op prestaties blijft liggen.
Waarom Nederlandstalig nog steeds meespeelt
Het argument van een Nederlandstalige aanvoerder blijft terugkeren in discussies aan tafel én in kleedkamers. In internationale selecties kan taal het verschil maken in details: het beïnvloedt hoe snel aanwijzingen landen, hoe men in hectische situaties op elkaar reageert en hoe de scheidsrechter tegenspraak weegt. Dat betekent niet dat een anderstalige captain niet kan slagen, maar in onrustige fases zoeken clubs graag naar laagdrempelige zekerheden. Taal is er daar één van, net als ervaring in de competitie en bekendheid met de clubcultuur.
Wat we leren van de Ajax-case
De terugblik van Maurice Steijn laat vooral zien hoe dun het koord is waarlangs een trainer balanceert. Hij moest binnen enkele weken na zijn aanstelling gaten in de hiërarchie dichten, een nieuwe staf en speelstijl neerzetten, en tegelijk presteren. De keuze om Bergwijn captain te maken paste in die logica: je vertrouwt op een dragende speler die veel minuten maakt en gewicht in de kleedkamer heeft. Dat enkele ervaren krachten een andere voorkeur hadden, is logisch, maar verandert niets aan de verantwoordelijkheid van de staf om knopen door te hakken.
Of een aanvoerderskeuze ‘werkt’, is uiteindelijk afhankelijk van resultaten en groei. Win je, dan legitimeert het de band. Verlies je, dan wordt elke schakel bevraagd. In dat opzicht is het aanvoerderschap een thermometer: het meet niet alleen leiderschap, maar ook het klimaat waarin dat leiderschap moet functioneren.
Gevolgen en nasleep
Voor Ajax leverde de periode weinig rust op. De prestaties bleven achter, de druk nam toe en Steijn vertrok vroegtijdig. Daarmee kwam automatisch ook de discussie over het aanvoerderschap in een ander daglicht te staan: elke nieuwe trainer kijkt opnieuw naar de hiërarchie en de rolverdeling. Voor betrokken spelers is dat wennen, maar het hoort bij de dynamiek van topvoetbal. Leiderschapstitels zijn niet in steen gebeiteld; ze volgen de realiteit van vorm, fitheid en koers.
Bij Feyenoord, zoals aan tafel besproken, illustreert de wisseling naar Wellenreuther een vergelijkbare wetmatigheid: als omstandigheden veranderen, kan een aanvoerdersband van schouder wisselen. Het is aan de staf om dat zorgvuldig te begeleiden, zodat de groep het als logische stap ziet en niet als symptoom van chaos.
Slot en vooruitblik
De verhalen van Ajax en Feyenoord, zoals opgerakeld bij Vandaag Inside, tonen hoe fragiel en bepalend de keuze van een aanvoerder kan zijn. Maurice Steijn gaf inzicht in het interne proces: spelers werden gehoord, de staf besloot en verdedigde die keuze. Dat is de kern van leiderschap in onstuimige tijden. Of het voor elke betrokken speler de ideale uitkomst is, valt te bezien. Maar het laat wel zien waarom coaches soms kiezen voor profielen die voor de buitenwereld niet meteen evident zijn.
Vooruitkijkend blijft de les hetzelfde: een club die vroeg in het seizoen helderheid schept over hiërarchie en rollen, wint tijd en rust. Als prestaties die helderheid ondersteunen, verstomt de discussie vanzelf. En als het sportief hapert, helpt alleen transparante communicatie én het lef om beslissingen – ook onpopulaire – uit te leggen en, wanneer nodig, bij te stellen.
Dat was de onderstroom in het verhaal van Steijn: aanvoerderschap is geen prijs, maar een verantwoordelijkheid die met de omstandigheden mee beweegt. De kunst is om de mens achter de band niet te verliezen, terwijl je de belangen van het team voorop blijft zetten.
