Valentijn Driessen heeft zich na de halve finale van het WK tussen Engeland en Argentinië opvallend kritisch uitgelaten over scheidsrechter Ismail Elfath. In een video van De Telegraaf legt de journalist uit dat de Amerikaanse arbiter in de eerste helft te veel door de vingers zag, vooral aan Argentijnse kant. Volgens Driessen zette dat de toon voor een harde krachtmeting, waarin het fysieke spel de overhand kreeg en voetbal soms naar de achtergrond verdween.
De wedstrijd zelf leek lang in Engelse handen na de openingstreffer van Anthony Gordon kort na rust. Toch boog Argentinië de achterstand in de slotfase om via Enzo Fernández en invaller Lautaro Martínez: 1-2. Waar het spektakel zich vooral in de tweede helft afspeelde, was de aanloop ernaartoe volgens Driessen bepalend voor hoe de wedstrijd zich ontwikkelde.
Driessen hekelt de lat die te laag lag
De kern van de kritiek: Elfath greep in de openingsfase niet streng genoeg in. In de lezing van Driessen pleegden Argentijnse spelers in de eerste minuten meerdere overtredingen die normaliter minimaal geel hadden kunnen opleveren. Door niet vroegtijdig kaart te trekken, zou de scheidsrechter onbedoeld het signaal hebben afgegeven dat er meer kon dan volgens de letter van de regels is toegestaan. Daarmee, zo stelt Driessen, kreeg Argentinië precies de ruimte die het zocht: de grens opzoeken, het duel hard maken en de tegenstander uit het ritme halen.
Die benadering leverde de Zuid-Amerikanen volgens hem een psychologisch voordeel op. Waar Engeland probeerde te voetballen en via combinaties gevaar te stichten, kon Argentinië het duel naar de eigen maatstaven kneden. Het was fel, intimiderend en vooral effectief. Dat Engeland alsnog op 1-0 kwam via Gordon, veranderde daar volgens Driessen weinig aan: de toon was al gezet, en in de slotfase gaf Argentinië vol gas met het gewenste resultaat.
Een eerste helft die overliep van duels
De eerste helft was een optelsom van felle ingrepen, protesten en schermutselingen. Het tempo lag dicht tegen het breekpunt, maar vloeiend voetbal was schaars. Voor kijkers was het een intens schouwspel; voor spelers een uitputtingsslag. In die context heeft een scheidsrechter grote invloed op de richting waarin een wedstrijd zich beweegt. Een vroege gele kaart kan de scherpe randjes eraf halen, terwijl een soepele lijn ruimte biedt voor nog stevigere duels. Driessen plaatst Elfath duidelijk in de tweede categorie.
Dat betekent niet dat elke harde ingreep automatisch verkeerd is. Op WK-niveau hoort intensiteit erbij en wordt duelkracht gewaardeerd zolang het binnen de regels blijft. De discussie draait om waar die grens ligt en hoe consequent die wordt bewaakt. Precies daar wringt volgens Driessen de schoen. Hij vindt dat de arbiter te laat een lijn trok en zo onbedoeld het evenwicht verstoorde.
Wie mag fluiten in de slotfase van een WK?
De kritiek van Driessen reikt verder dan één duel. Het raakt aan een terugkerend thema tijdens eindtoernooien: de beschikbaarheid van de beste scheidsrechters in de knock-outfase. Toparbiters uit de sterkste voetbalregio’s komen vaak uit landen die zelf ver doorstoten. Dat beperkt de inzetbaarheid in de laatste rondes vanwege belangenverstrengeling of het risico op partijdigheid. Gevolg: FIFA wijst dan vaker arbiters aan uit andere confederaties of competities. Dat is logisch vanuit neutraliteit, maar kan leiden tot discussies over ervaring in dit soort extreem geladen duels.
Ismail Elfath is een ervaren internationale scheidsrechter en actief in de MLS, de hoogste Amerikaanse competitie. Hij floot eerder op grote toernooien en geniet binnen de FIFA erkenning. Toch stelt Driessen dat de dynamiek van een ontvlambare halve finale tussen Engeland en Argentinië iets anders vraagt dan wat je wekelijks in een doorsnee competitie tegenkomt. In zijn ogen was Elfath te terughoudend op de momenten die om snel en duidelijk ingrijpen vroegen.
De lijn tussen hard en onsportief
In wedstrijden met hoge druk zoeken spelers automatisch de randen van het toelaatbare op. Dat hoort bij topsport. Het is aan de scheidsrechter om die randen zichtbaar te markeren: wat mag, wat niet, en wat gebeurt er als je eroverheen gaat? Vroege waarschuwingen, duidelijk non-verbaal leiderschap en consequent fluiten helpen daarbij. Wanneer spelers eenmaal voelen dat de grens hoger ligt, schuiven ze ertegenaan. Gaat de grens omlaag, dan past het spel zich vaak net zo snel aan.
Volgens Driessen was precies dat mechanisme zichtbaar in de halve finale. Argentinië zou de ruimte die er lag bewust hebben benut. Niet per se om te schoppen, maar om elk duel maximaal uit te vechten, het ritme te breken en Engeland uit de comfortzone te duwen. Dat is een legitieme wedstrijdstrategie, benadrukt hij, maar alleen als de arbiter die toelaat. Laat je het toe, dan blijft het duel op het mes. Grijp je in, dan wordt het rustiger en krijgt de ploeg die wil voetballen meer kans om haar spel op te bouwen.
Hoe de wedstrijd kantelde
Dat Engeland na rust op voorsprong kwam via Gordon, leek het scenario te doorbreken. De 1-0 gaf de ploeg van de Britten even lucht. Toch zette Argentinië door, met opportunisme, energie en druk op de bal. De gelijkmaker van Enzo Fernández in de 85ste minuut kwam in die zin niet uit de lucht vallen. De uiteindelijke beslissing in de blessuretijd, via Lautaro Martínez, was een product van diezelfde onstuitbare drang én van het momentum dat de Zuid-Amerikanen hadden opgebouwd.
In het oordeel van Driessen is dat momentum terug te voeren op de manier waarop de wedstrijd vanaf de eerste minuut was ingericht. Wie de toon mag zetten, heeft vroeg of laat een voordeel. En in deze halve finale was die toon in zijn ogen niet streng genoeg neergelegd door de scheidsrechter. Daardoor kantelde het duel in het slot in Argentijns voordeel.
Vooruitblik op de finale: de fluit bepaalt het verhaal
Met de finale tussen Spanje en Argentinië in aantocht, wijst Driessen op hetzelfde pijnpunt: wie krijgt de leiding? De uitkomst van een topwedstrijd hangt nooit alleen van de scheidsrechter af, maar diens rol is wel cruciaal in het bewaken van balans. Spanje is van nature een ploeg die leeft van het positiespel, korte combinaties en dominantie aan de bal. Argentinië gedijt bij intensiteit, emotie en het maximaal benutten van duels en momenten. Een scheids die veel toelaat, kan daarmee onbedoeld de ene stijl bevoordelen boven de andere.
Volgens Driessen moet FIFA bij de aanstelling helder kiezen voor een arbiter die de regels strikt toepast. In zijn denklijn vergroot dat de kans op een finale die om voetbal draait. Wordt het te vrij gelaten, dan vreest hij dat de Spanjaarden moeite hebben om hun plan uit te voeren tegen een tegenstander die precies weet waar de grens ligt en die met overtuiging opzoekt.
Wat deze discussie zegt over arbitrage op topniveau
De woorden van Driessen zijn scherp, maar raken aan een breed gedeelde vraag: hoe garandeer je in de laatste toernooiweken zowel neutraliteit als topkwaliteit? FIFA werkt met uitgebreide beoordelingssystemen, toewijzingscriteria en VAR-ondersteuning. Toch blijft de menselijke factor doorslaggevend. Een wedstrijdlezer met vanzelfsprekend gezag en ervaring in verhitte omstandigheden kan net het verschil maken tussen een duel dat ontspoort of juist binnen aanvaardbare perken blijft.
Daar staat tegenover dat ook arbiters uit minder prominente competities uitstekend kunnen presteren op het wereldtoneel. De stap van nationale competitie naar WK-veld is groot, maar veel internationale scheidsrechters groeien in zo’n toernooi. Het succes hangt af van voorbereiding, het kennen van de teams en het consequent hanteren van een duidelijke lijn. Driessens verwijt is dat dit in de halve finale tekortschietend was, niet dat een MLS-scheidsrechter per definitie niet op het niveau zou zijn.
Reuring buiten het veld
Naarmate toernooien richting hun climax gaan, verhitten ook de discussies. Beslissingen van arbiters worden onder een vergrootglas gelegd, juist omdat de marges klein zijn en de belangen enorm. Op sociale media, in tv-studio’s en in krantenkolommen is het debat eenvoudig op scherp. Daarin is de kritiek van Driessen een prominente stem, maar niet de enige. Er zijn ook geluiden die stellen dat spelers zich nu eenmaal aan de wedstrijdleiding moeten aanpassen en dat Engeland, na de 1-0, zelf meer had kunnen doen om het duel in het slot te houden.
Feit is dat beide perspectieven een kern van waarheid kunnen bevatten. Scheidsrechters bewaken de kaders; spelers en coaches bewegen daarbinnen. Als een duel kantelt, is dat vaak het resultaat van een reeks factoren: tactiek, fitheid, mentale weerbaarheid, wissels en ja, ook arbitrage. In een halve finale, waarin elk moment telt, voelt elk fluitsignaal zwaarder. Precies daarom draait de discussie zo nadrukkelijk om de fluit in de hand van de scheidsrechter.
Wat Spanje en Argentinië moeten meenemen
Voor Spanje zal de sleutel in de finale liggen bij rust en herhaling: balcirculatie, positiewissels, en geduld houden om de ruimtes te vinden. Dat vergt bescherming door de scheidsrechter wanneer overtredingen vroeg in de opbouw worden gemaakt. Voor Argentinië ligt de kracht juist in intensiteit, het creëren van chaos op de juiste momenten en het maximaal benutten van individuele klasse, met Lionel Messi als natuurlijke blikvanger en een batterij aan strijdlustige ploeggenoten om hem heen.
Als de arbiter snel en duidelijk optreedt, ontstaat er ruimte voor beide stijlen om naast elkaar te bestaan. Laat hij veel lopen, dan dreigt het duel naar één kant te hellen. Driessen heeft wat dat betreft zijn zorgen al uitgesproken: hij hoopt dat de finale geleid wordt door iemand die vanaf het eerste fluitsignaal de controle pakt en vasthoudt.
De bal bij fifa
De aanstelling voor de finale is daarmee meer dan een formaliteit. FIFA zal moeten laveren tussen neutrale aanwijscriteria, beschikbaarheid van toprefs en de roep om iemand met bewezen gezag in de absolute top. Transparantie over keuzes helpt om de discussie te dempen, al zal die nooit volledig verdwijnen. Waar fans naar uitkijken is simpel: een finale waarin het spel de hoofdrol speelt en waarin de arbiter onzichtbaar is door duidelijkheid en consistentie.
Of de halve finale tussen Engeland en Argentinië nu vooral werd beslist door arbitrage, of door Argentinië’s mentale veerkracht en efficiëntie in de slotfase, blijft voer voor debat. Wat vaststaat: de woorden van Driessen hebben de schijnwerpers nog wat feller op de fluit gelegd. En zo komt de finale niet alleen neer op tactiek, vorm en kwaliteit, maar ook op de vraag wie de regels bewaakt – en hoe.
Samenvatting en vooruitblik
Valentijn Driessen vindt dat scheidsrechter Ismail Elfath in Engeland – Argentinië te veel toeliet, vooral in de eerste helft. Daardoor kon Argentinië het duel hard maken en het ritme bepalen, wat uiteindelijk bijdroeg aan de ommekeer in de slotfase. De journalist plaatst zijn kritiek in het bredere kader van scheidsrechtersaanstellingen aan het einde van een WK, waar neutraliteit en topkwaliteit soms botsen. Met Spanje – Argentinië op komst wordt de keuze van de arbiter volgens hem cruciaal: een strikte lijn vergroot de kans op een finale die om voetbal draait, een ruime lijn kan de balans naar intensiteit en duelkracht laten doorslaan. De bal ligt bij FIFA. De wereld wacht op een finale waarin de scheidsrechter niet het verhaal ís, maar het mogelijk maakt.
