Een moeizame avond in Athene
Oranje begon beroerd in Athene. Het tempo lag laag, duels gingen verloren en de controle was zoek. Griekenland profiteerde en leidde bij rust met 2-0. Na een opleving na de pauze werd het 2-2, maar tevreden klonk niemand.
De wedstrijd blies een bekende discussie nieuw leven in. Wat als er voorin een breekijzer had gestaan om de boel open te trekken. De gedachte ging meteen naar Wout Weghorst, de opvallende afwezige in deze interlandperiode.
Oranje komt pas na rust tot leven
Voor rust oogde Nederland onrustig en slordig. De ploeg verloor vaak duels en creëerde amper kansen. Griekenland zette slim druk, strafte fouten af en stond terecht 2-0 voor. Oranje zat vroeg in de problemen en keek hulpeloos rond.
Na de pauze veranderde het ritme. Oranje zette hoger druk, nam initiatief en toonde lef. Dat leverde de 2-2 op en opluchting, maar ook spijt. Het spel toonde pijnlijk weinig variatie voorin, waardoor het slotakkoord uitbleef.
De oude vraag naar een plan B
Zodra een tegenstander inzakt en je aangewezen bent op voorzetten, duikt steevast dezelfde vraag op. Waar is het plan B dat chaos in de zestien kan brengen. Het sentiment na Athene paste precies in dat patroon.
Niemand vroeg om negentig minuten lange ballen. Het ging om een extra wapen voor het moment dat combinaties vastlopen en het strafschopgebied vol is. Dan maakt één ander profiel in de spits soms net het doorslaggevende verschil.
Waarom de naam Weghorst bleef hangen
Wout Weghorst heeft precies die reputatie. Bij FC Twente is hij de stormram die verdedigers bezighoudt, kopduels wint en in het vijfmetergebied leven maakt. Dat type speler ontbrak zichtbaar op de avond dat Oranje eindeloos breed combineerde zonder eindproduct.
Op sociale media klonk het voorspelbare koor. Een breekijzer erbij, gewoon als noodgreep, zou de boel kunnen forceren. Niet om alles te versimpelen, maar om een voorspelbaar aanvalsspel te doorbreken wanneer niets anders meer werkt.
De keuze van de bondscoach in de spits
Voor deze Nations League-periode kreeg Weghorst geen uitnodiging van bondscoach Xavi. Toen Brian Brobbey geblesseerd afhaakte, bleef de telefoon stil. De oproep ging naar Joshua Zirkzee, een keuze die onvermijdelijk iets zei over de volgorde bij de spitsen.
Die beslissing voelde als een helder signaal. De Spaanse keuzeheer zoekt in zijn aanvalslinie vooral techniek, gevoel in kleine ruimtes en samenspel. In aanloop naar Athene werd dat al ingefluisterd. De selectie bevestigde het met de naam Zirkzee.
Signalen over de pikorde in de aanval
Het voedde de indruk dat Xavi weinig heeft met de klassieke pinchhitter. Hij wil voorin spelers die aanspeelbaar zijn, kunnen kaatsen en druk zetten. Winnaars van kopduels zijn mooi meegenomen, maar niet leidend bij zijn keuzes.
Voor Weghorst betekent dat een lagere plek in de rij. Een bittere conclusie voor iemand die graag als slotstuk binnenkomt en chaos veroorzaakt. Juist omdat Oranje in Athene vastliep, voelde zijn afwezigheid extra nadrukkelijk aan.
Wat de voorkeur zegt over het speelplan
De boodschap vanuit de staf is helder. Een spits in dit Oranje moet meer brengen dan fysiek, loopvermogen en kopkracht. Hij moet meevoetballen, verbinden en kansen voorbereiden. Dat profiel kleurde de opstelling en wissels in Athene zichtbaar.
Ondanks de sterke comeback kwam die visie niet volledig uit de verf. Over de flanken kwamen voorzetten, maar in de zestien ontbrak iemand die daar structureel iets ruigs tegenover zette. Het leverde druk op, geen beslissende tik.
De positie van Weghorst in de hiërarchie
Weghorst lijkt dieper in de hiërarchie te zijn gezakt. Voor een spits die zijn waarde vooral toont als invaller met koel hoofd en scherpe ellebogen, is dat een pittige boodschap. De wedstrijd in Athene onderstreepte die pijnlijke constatering.
Het past bij de richting die Xavi schetst. Wie in de punt wil spelen, moet passen bij tempo, techniek en intensiteit. Een pure targetman voelt daarin snel als vreemde eend. Precies daar schuurt het voor Weghorst.
Hans Kraaij prikt in de zere plek
Dus legde analist Hans Kraaij in Voetbal International de vinger op de zere plek. Volgens hem ontbreekt er in deze selectie “op zo’n Belgisch nog even: een breekijzer”, iemand die de voordeur intrapt wanneer niets anders meer werkt.
Hij was scherp over de smaak van de bondscoach. “Maar ik heb niet de indruk dat Xavi van spitsen houdt die hun voortanden eruit koppen. Voetbal onder de knie is bij Xavi hoog genoeg.” Het type-Weghorst past daar minder in.
Hoe ESPN de oproep van Zirkzee duidde
Ook bij ESPN herhaalde Kraaij zijn twijfel toen Zirkzee werd opgeroepen. Hij noemde de spits van Bologna eerder een “9,5” dan een pure “9”. Dat profiel scoort vaker punten bij Spaanse bondscoaches, is zijn uitleg.
Volgens Kraaij wijst dat op een bredere voorkeur. Niet de imposante kopper die ballen doorkopt en duels sloopt, maar de slimme aanvaller die meedoet in het combinatiespel. In dat plaatje is Weghorst minder vanzelfsprekend.
De cijfers die Weghorst meeneemt
Toch spreken de cijfers in zijn voordeel. Weghorst scoorde vier keer in zijn laatste vijf wedstrijden voor Twente. Voor een pinchhitter zijn dat tellingen waarmee je geloofwaardig klopt op de deur van het Nederlands elftal.
Die productiviteit roept een terechte vraag op. Ziet Oranje niet te snel af van een bewezen wapen. Zeker tegen ploegen die compact staan en de lucht domineren, is zo’n profiel minder luxe en vaker bittere noodzaak.
Vrees voor een einde bij Oranje
Kraaij ging zelfs een stap verder. Volgens hem kan het zomaar zijn dat het voor Weghorst bij Oranje richting einde loopt. Als de bondscoach consequent voor andere types kiest, wordt het gat om aan te haken ieder kamp kleiner.
Het is een harde stelling, maar niet onlogisch. Een vaste hiërarchie met duidelijke profielen laat weinig ruimte voor een outsider. Zelfs niet voor een spits die vaker redder in nood was en die rol zonder morren omarmde.
Wie volgens Kraaij wel in het plaatje passen
Xavi hamert vaak op passie en intensiteit. Volgens Kraaij ziet hij dat vooral bij Donyell Malen, Brian Brobbey, Mexx Meerdink en Joshua Zirkzee. Spelers die meter maken, technisch vaardig zijn en schakelen tussen ruimtes en posities.
In die lezing vallen Memphis Depay en Weghorst automatisch sneller buiten beeld. Niet als oordeel over kwaliteit, wel als signaal over prioriteiten. De bondscoach lijkt de aanval te bouwen rond dynamiek, techniek en samenwerking in plaats van pure presence.
Memphis en Weghorst op een kruispunt
Zo bezien staan beide ervaren aanvallers op een kruispunt. “Ik zou als Memphis en Weghorst wel denken: het zou zomaar kunnen dat het voorbij is,” zei Kraaij. De tijd van vanzelfsprekende convocaties lijkt voorbij voor dit duo.
Dat schuurt, ook buiten de lijnen. Spelers met staat van dienst schrijven zelden stilletjes hun laatste hoofdstuk. De vraag is of er nog een plotwending komt, of dat de bondscoach stug vasthoudt aan zijn ingeslagen pad.
Vakantie in Griekenland en de reacties
Na zijn afzegging koos Weghorst voor rust met het gezin. “Ik ga als papa op vakantie naar Griekenland. Ik kijk er ontzettend naar uit. Zeker omdat de vakantie in de zomer al niet zo heel lang was,” zei hij ontspannen.
“We gaan hier lekker van genieten. Het Nederlands elftal komt zoals het komt. Ik ben ook heel graag papa.” Toeval wilde dat Oranje juist in datzelfde land zwoegde. Online leverde het vrolijke en soms cynische reacties op.
Wat supporters zagen en misten
Onder supporters was de teneur duidelijk. “Ik ben geen fan, maar dit was wel een wedstrijd voor Weghorst geweest,” viel te lezen. Anderen prezen het nut van “een type #weghorst” wanneer de tegenstander zich ingraaft en combinaties opdrogen.
Nog zo’n reactie. “Tja, in zo’n wedstrijd was Weghorst misschien toch niet zo’n slecht idee geweest.” En de bekendste verzuchting. “Had je nu maar een breekijzer als Wout Weghorst.” Het koor klonk bekend en vasthoudend.
Past Weghorst nog in deze speelstijl
De voorkeur van Xavi lijkt helder. Techniek, meevoetballen en veel positiewisselingen. Daarin blinkt een 9,5 als Zirkzee uit. Weghorst is anders, directer en waardevol in de zestien. Die tegenstelling bepaalt nu het gesprek over zijn toekomst.
Als Oranje structureel op balbezit en combinaties leunt, oogt die keuze logisch. Maar zodra avonden zoals in Athene terugkeren, groeit de roep om variatie. In dat spanningsveld moet de bondscoach balans vinden tussen overtuiging en pragmatisme.
Richting Servië en de keuzes die volgen
Blijft de hamvraag. Krijgt Weghorst alsnog een belletje voor het laatste interland tegen Servië. Na Athene klinkt het logischer dan een week terug, al volgt Xavi tot nu toe zijn koers. Evaluatie en fitheid van de groep bepalen het antwoord.
De 2-2 was tegelijk geruststellend en onrustbarend. Veerkracht aanwezig, maar weinig houvast in de aanval. Oranje heeft plannen nodig voor dichte poorten. Weghorst is geen wondermiddel, wel een alternatief. Servië wordt de volgende test voor visie en flexibiliteit.
