El Ahmadi kijkt terug op een beladen hoofdstuk
Karim El Ahmadi liet zaterdagavond in De Eretribune op ESPN een openhartige bekentenis vallen. Volgens hem zijn Gertjan Verbeek en Mario Been bij Feyenoord ontslagen op verzoek van de spelersgroep. Hij was erbij en zegt daar spijt van te hebben.
De oud-middenvelder speelde twee termijnen in Rotterdam. Eerst van medio 2008 tot de zomer van 2012, daarna van medio 2014 tot de zomer van 2018. In zijn eerste periode werkte hij onder Verbeek, later ook onder Mario Been.
Spelersgroep gaf de doorslag bij de ontslagen
Hij vertelde dat de selectie destijds twee trainers heeft weggestuurd. Bij Gertjan Verbeek ging het op verzoek van de spelers, en later bij Mario Been gebeurde hetzelfde. Geen leuke ervaring, benadrukte hij, eerder een lastige en ongemakkelijke periode.
El Ahmadi wees erop dat hij toen geen aanvoerder was. Tijdens de jaren dat hij wél de band droeg, verliep het meestal goed. Dit soort machtsmomenten vanuit de kleedkamer zag hij in die fases niet terugkomen.
Twee concrete momenten: 2009 en 2011
Verbeek was in januari 2009 de klos, midden in El Ahmadi’s eerste periode bij Feyenoord. De beslissing volgde na onvrede binnen de spelersgroep. Volgens de middenvelder ging het toen letterlijk op verzoek van de selectie dat de trainer vertrok.
Twee jaar later, in 2011, raakte ook Mario Been zijn baan kwijt na druk vanuit de kleedkamer. El Ahmadi bevestigde dat het wederom de spelers waren die het laatste zetje gaven, precies zoals eerder bij Verbeek was gebeurd.
Zo ging het achter gesloten deuren
Over de manier waarop, was hij duidelijk: er kwam een stemming. Die was anoniem, maar voelde helemaal niet goed. Het idee dat een groep spelers op die manier over iemands baan beslist, blijft hem zichtbaar dwarszitten.
Bij Mario Been ging het volgens hem zelfs eenvoudiger: gewoon op een blaadje invullen. De meeste spelers stemden toen ja. Het resultaat was onomkeerbaar: Been vertrok, en de ploeg wist dat ze de doorslag hadden gegeven.
Niet trots, wel eerlijk over spijt
El Ahmadi spaarde zichzelf niet. Ik ben niet trots op hoe dat toen bij Feyenoord is gegaan, zei hij. Ik zou het denk ik ook nooit meer zo doen. Het blijft een pijnpunt, ook jaren later.
Hij trok er zelfs een duidelijke grens. Ik vind eigenlijk dat dat nooit mag gebeuren, aldus de oud-speler. Trainers horen niet te vallen na een stemming in de kleedkamer, hoe lastig de situatie ook is.
Rol als aanvoerder en volwassenwording
Terugkijkend benadrukte hij dat de problemen vooral speelden toen hij nog geen aanvoerder was. In de jaren dat hij de band droeg, verliep het meestal goed. Dat suggereert ook iets over zijn ontwikkeling en verantwoordelijkheid binnen de groep.
Toch ontkwam hij niet aan het groepsproces dat bij topclubs soms hard kan zijn. Als speler ben je onderdeel van een collectief dat beslissingen afdwingt. Achteraf ziet hij vooral de menselijke kant, en die schuurt het hardst.
De setting: zaterdagavond in De Eretribune
De onthulling kwam zaterdagavond in De Eretribune, het praatprogramma van ESPN. El Ahmadi sprak er als analist, maar vooral als oud-speler die het heeft meegemaakt. Zijn woorden klonken bedachtzaam, zonder sensatie, met nadruk op verantwoordelijkheid en spijt.
Hij schoof de schuld niet naar anderen, maar nam zijn eigen rol mee in het verhaal. Het klonk als een poging om op te ruimen wat nog knaagt, door hardop te erkennen dat zo’n stemronde nooit de juiste weg is.
Wat blijft hangen na deze bekentenis
Wat beklijft is helder: twee trainers vertrokken bij Feyenoord na druk van de spelersgroep, met stemmingen achter gesloten deuren. Jaren later spreekt een oud-middenvelder zich uit, met spijt en de overtuiging dat zulke processen nooit normaal zouden mogen zijn.
Het geeft tegelijk een les voor de toekomst: laat de clubleiding beslissen, niet de anonieme briefjes uit de kleedkamer. El Ahmadi zei het zelf het best: sommige dingen moet je simpelweg niet meer zo willen doen.
