JA21-Kamerlid Ranjith Clemminck wil het gesprek over gaswinning in Groningen terugbrengen naar nuchterheid en feiten. In de NieuwRechts Podcast blikte hij terug op jaren waarin volgens hem te weinig is geluisterd naar signalen uit Groningen. Daarna sloeg de politieke slinger juist te ver door, stelt hij. Zijn kernboodschap: help eerst de mensen die echt schade hebben, zet daar al het beschikbare personeel, geld en aandacht op, en kijk daarna pas opnieuw naar de toekomst van het gasveld.
Terug Naar Ratio In Het Groningendebat
Volgens Clemminck werd in Den Haag pas na de aardbeving bij Huizinge echt duidelijk wat er aan de hand was in Groningen. Daarvóór, zegt hij, waren de problemen onvoldoende gezien en gehoord. Die late erkenning maakte vervolgens plaats voor een politieke reflex die te ver doorschoot. In zijn woorden is de verstandige middenweg verdwenen, en is het gesprek te vaak gaan draaien op emotie en symboliek.
Het huidige stelsel voor schadeafhandeling en versterking noemt hij buitenproportioneel en inefficiënt. Hij spreekt van een politieke benadering die vooral probeert af te kopen in plaats van gericht te herstellen. Daardoor is het debat volgens hem losgeraakt van de twee vragen die voorop moeten staan: wie heeft er daadwerkelijk schade, en hoe geef je belastinggeld doelmatig uit?
Eerst De Echte Gedupeerden Helpen
De JA21’er wil de volgorde omdraaien. Niet eerst nieuwe besluiten over het gasveld, maar onmiddellijk en grondig aan de slag met de mensen die aantoonbaar schade, stress en onzekerheid ervaren. Hij pleit voor heldere prioriteiten: korte wachttijden, deskundige beoordeling, eenduidige normen en snelle betalingen. Alles wat er aan capaciteit is, moet naar die groep. Pas wanneer dit op orde is, kan er ruimte komen om naar de langere termijn te kijken.
Die aanpak moet ook rust brengen in Groningen, benadrukt hij. Bewoners die al jaren van loket naar loket worden gestuurd, hebben vooral behoefte aan duidelijkheid en voortgang. Dat is volgens hem de basis om vertrouwen te herstellen, hoe complex het dossier ook is.
Groningen Als Strategische Reserve
Over de toekomst van het gasveld is Clemminck voorzichtig maar helder: leg geen onomkeerbare beslissingen vast. Concreet betekent dit volgens hem dat putten niet definitief met beton moeten worden afgesloten. Daarmee zou de politiek latere generaties en toekomstige parlementaire meerderheden het vermogen ontnemen om, als de geopolitieke situatie daarom vraagt, opnieuw afwegingen te maken.
Zijn voorstel is om Groningen te behouden als strategische reserve. Pas als de veiligheid is geborgd, de kennis up-to-date is en er draagvlak bestaat, kan worden gekeken of een beperkte en verantwoorde winning ooit nog aan de orde is. Het uitgangspunt is niet: nu weer boren. Het uitgangspunt is: opties openhouden zolang de internationale onzekerheid toeneemt.
Draagvlak In De Regio Essentieel
Clemminck onderstreept dat besluiten niet eenzijdig vanuit Den Haag of de Randstad kunnen worden opgelegd. Zelfs als zijn partij morgen een Kamermeerderheid zou behalen, moet het gesprek met de regio leidend zijn. In zijn ogen werkt alleen een aanpak met lokaal draagvlak en heldere randvoorwaarden.
Daarbij hoort ook een eerlijke verdeling van opbrengsten. Als er ooit weer aan winning wordt gedacht, moeten inkomsten zichtbaar terugvloeien naar Groningen, zegt hij. Dat kan in de vorm van investeringen in leefbaarheid, infrastructuur, veiligheid en banen, zodat de regio direct profiteert van wat onder haar grond gebeurt.
Democratisch Oneens Kunnen Zijn
Het stoort de JA21’er dat zijn positie soms wordt weggezet alsof die niet binnen de grenzen van het debat zou passen. In een volwassen democratie moet ruimte zijn voor verschillende opvattingen, ook over gevoelige dossiers als dit, vindt hij. Het is volgens hem onjuist om standpunten bij voorbaat te diskwalificeren, zeker wanneer er wetenschappelijke kennis voorhanden is over aardbevingen, schadebeoordeling en veiligheid.
Die kennis, waarschuwt hij, wordt te vaak selectief gebruikt zodra de politieke temperatuur oploopt. Hij roept daarom op om de feiten weer leidend te maken: heldere risico-inschattingen, transparante criteria en consequent toegepaste methodes. Alleen dan kan je recht doen aan zowel bewoners als aan de bredere belangen van het land.
Energiezekerheid En Internationale Spanningen
De onzekerheid in de wereld is voor Clemminck een zwaarwegend argument om opties niet definitief af te sluiten. Conflicten en spanningen kunnen snel doorsijpelen naar de energiemarkt, met leveringsproblemen en prijsstijgingen tot gevolg. Juist daarom vindt hij het onbegrijpelijk dat Nederland zijn eigen noodvoorraad zou willen opgeven.
Hij trekt een vergelijking met noodpakketten voor huishoudens: de overheid vraagt burgers zich voor te bereiden op crisissituaties, maar zet zelf een cruciaal noodinstrument opzij. In zijn ogen is dat onlogisch. Een strategische reserve in Groningen is, gesteld dat het veilig kan, een verzekering tegen onvoorspelbare omstandigheden.
Achtergrond: Gaswinning En Huizinge
Het Groningse gasveld speelt al decennia een sleutelrol in de Nederlandse energievoorziening. De keerzijde werd steeds zichtbaarder toen bodembeweging en aardbevingen schade veroorzaakten aan woningen en gebouwen. De aardbeving bij Huizinge werd een kantelpunt in de politieke aandacht en het beleid. Sindsdien volgden rapporten, herstelprogramma’s en versterkingsoperaties, maar ook veel frustratie over trage procedures en onduidelijkheden.
In die context plaatst Clemminck zijn oproep. Hij wil de pijn en schade van bewoners serieus nemen en snel oplossen, maar daarnaast ook voorkomen dat Nederland in een onzekere wereld onnodig strategische mogelijkheden verliest. Dat vraagt volgens hem om zorgvuldigheid, tijd en voortdurende dialoog met de regio.
Vervolg En Afweging
De komende tijd draait het om twee sporen. Ten eerste: tempo maken met schadeafhandeling en versterking voor degenen die aantoonbaar zijn getroffen. Dat moet volgens Clemminck kunnen met meer capaciteit, minder bureaucratie en strakkere regie. Ten tweede: nuchter bepalen wat er nodig is voor de lange termijn, inclusief de vraag of en hoe Groningen als strategische reserve kan bestaan.
De doorslag zal moeten komen van feiten, veiligheid en draagvlak. Als die drie op orde zijn, ontstaat er ruimte voor verantwoorde keuzes. Tot die tijd pleit Clemminck voor rust, redelijkheid en vooral: recht doen aan de mensen om wie het gaat. Daarmee, zegt hij, komt het debat weer waar het hoort te zijn – bij zorgvuldige afwegingen in plaats van reflexen.
