Spaan zet vraagtekens bij waarde Berghuis
Henk Spaan steekt zijn twijfels niet onder stoelen of banken. In zijn column voor Het Parool vraagt hij zich af of Steven Berghuis dit seizoen nog het verschil kan maken voor Ajax, en of een andere rol beter past.
Volgens Spaan is het moment aangebroken om verder te denken dan alleen speelminuten. Hij pleit ervoor dat Ajax Berghuis niet laat gaan, maar hem juist behoudt met een functie die aansluit bij zijn kwaliteiten, ervaring en uitstraling binnen de club.
Kritische column en advies aan Ajax
De columnist kiest niet voor goedkope schoten, maar voor een duidelijke conclusie. Zijn boodschap aan de clubleiding is simpel: denk aan de toekomst, denk aan de selectie, en vooral, denk aan wat Berghuis de organisatie nog meer kan bieden.
Het gaat Spaan niet om afrekening, maar om richting. Hij schetst de situatie als een keuze tussen emotie en beleid. Berghuis behoud je, vindt hij, alleen niet per se als onbetwiste basisspeler, wel als iemand met inhoud en verstand.
Transferdeur stond op een kier
Eind augustus meldde Voetbal International dat Ajax openstond voor een vertrek van Berghuis, op voorwaarde van een passend bod en een persoonlijk akkoord. Het is onbekend of er daadwerkelijk concrete interesse is geweest of dat gesprekken zijn gevoerd.
Die open houding schetste al een spannend speelveld voor de laatste weken van de transferperiode. Berghuis bleef echter Ajacied, en daarmee verplaatste de discussie zich van de markt naar het veld, en nu, naar zijn toegevoegde waarde.
Waarom behouden volgens Spaan
Spaan herinnert aan een moment van afgelopen seizoen dat hem bijbleef. Na puntenverlies tegen FC Twente zei Berghuis scherp en open: “Niet goed genoeg, deze selectie.” Die zin was volgens de columnist niet alleen dapper, maar ook raak.
In zijn redenering sloot dat statement aan bij wat volgde op de transfermarkt. Met de spelers die Jordi Cruijff haalde, en hun gemiddelde niveau, vindt Spaan dat de kritiek van Berghuis begrijpelijk was. Hij ziet daarin voetbalintelligentie en eerlijkheid.
Signaal na Twente als maatstaf
Dat uitgesproken moment gebruikt Spaan nu als meetlat. Wie toen zo helder keek naar de ploeg, verdient het volgens hem om serieus te worden meegenomen in de richting die de club kiest, ook als dat een andere rol betekent.
Het ging Berghuis destijds niet om zondebokken, maar om het plafond van de selectie. Precies die scherpte maakt dat Spaan hem niet aan de kant wil schuiven, maar juist wil inzetten waar zijn inzicht het meest rendeert.
Tijd in het eerste loopt af
Tegelijkertijd is de conclusie hard. Spaan schrijft dat de periode van Berghuis als vaste kracht in het eerste elftal zo goed als voorbij is. Niet vanwege onwil, maar omdat zijn beste jaren als speler vermoedelijk achter hem liggen.
Hij maakt daarbij een opvallend onderscheid. Spelen tegen PSV is iets anders dan een man van Telstar passeren, zegt hij. Het verschil in snelheid, intensiteit en scherpte zou volgens hem voelbaar zijn in Berghuis’ recente optredens.
Voorbeelden uit de strijd tegen psv
De topper leverde voor Spaan illustraties op. Hij wijst op momenten waarop Berghuis het net niet had. Dat zijn geen vernietigende oordelen, eerder concrete situaties die volgens hem laten zien waar het nu stokt in de versnelling.
Zo verwijst hij naar een aanval die begon met een krachtige rush en een afgemeten pass van Bouwman. Op de rechterflank had Berghuis de tijd nodig om de bal te verwerken, en juist die extra seconden deden de kans verdampen.
Kans rond het half uur onbenut
Met iets minder dan een half uur gespeeld, zag Spaan hoe Ajax op voorsprong had kunnen komen. Berghuis kreeg de mogelijkheid om de stand naar 2-1 te tillen, maar het moment glipte weg. In topduels zijn dat vaak de breekpunten.
Voor Spaan waren die seconden tekenend. Niet voor gebrek aan inzet, wel voor de kleine marge tussen topvorm en bijna. Als je mee wilt met de top, schrijft hij, moet het daar juist vanzelf gaan en zonder aarzeling.
Nog een gemiste kans bij schot van brandt
Later in de wedstrijd kwam er nog zo’n situatie. Op het moment dat Brandt op doel schoot, had Berghuis de bal volgens Spaan kunnen binnentikken. De bal ging er niet in, en dus bleef het duel kantelen zonder Ajax’ voordeel.
Het zijn momenten die in een analyse groter worden dan ze zijn, maar ze vertellen wel iets. Spaan ziet ze als signaal dat doorselecteren verstandig is. Niet met deuren dichtgooien, wel met een helder plan voor de volgende stap.
Doorselecteren, maar met waardering
Daarom hamert Spaan op respect voor de staat van dienst. Hij stelt voor om de speler niet te verliezen, maar in een passende functie te laten doorwerken. Of, zoals hij het samenvat: intelligentie is een kwaliteit, zeker in het voetbal.
Die intelligentie ziet hij bij Berghuis in overvloed. Inzichten, timing, gevoel voor wat een team nodig heeft. Als die bagage niet meer wekelijks op het veld rendeert, kun je haar volgens Spaan ook anders laten terugstromen in het elftal.
Concurrentie op de rechterflank
Trainer Míchel heeft intussen keuzes te over op de rechterkant. Naast Berghuis zijn Victor Edvardsen en aanwinst Viktor Tsygankov serieuze opties. Bovendien maakte de momenteel geblesseerde Rayane Bounida vorig seizoen geregeld minuten op die positie.
Zo groeit de druk op posities waar Ajax de laatste seizoenen juist lucht zocht. Met meer smaken op rechts wordt elke invalbeurt een test, elke training een selectie. Dat kan prikkelen, maar ook schuiven in de pikorde versnellen.
Wat dit zegt over míchels keuzes
Voor Míchel is het een luxe en een hoofdbreker tegelijk. Meerdere rechtsbuitens met uiteenlopende profielen geven hem tactische ruimte, maar dwingen ook tot duidelijke piketpaaltjes. Wie speelt waar, en vooral, wie levert wat op welk moment.
In zo’n veld telt niet alleen vorm, maar ook samenstelling. Welke rechtsbuiten past het best bij de spits, welke combinaties lopen het soepelst, wie brengt rust of juist diepte. Berghuis’ ervaring weegt mee, zijn snelheid van handelen evenzeer.
Positie van Berghuis in die mix
Daarmee komt de vraag bovendrijven hoe Berghuis zich verhoudt tot de nieuwe concurrentie. Zijn traptechniek, overzicht en lef zijn onmiskenbaar, maar de lat op snelheid en rendement ligt hoog. Minuten zullen verdiend moeten worden, niet geërfd.
Spaan leest de signalen als een uitnodiging tot herdefiniëren. Minder denken in vanzelfsprekendheid, meer in toegevoegde waarde per scenario. Baseer keuzes op wat de wedstrijd vraagt, en accepteer dat rollen kunnen veranderen als de ploeg daarom vraagt.
De bredere vraag: wat is een passende rol
Een passende rol is geen eufemisme voor afscheid, benadrukt Spaans benadering impliciet. Het kan betekenen dat je iemand strategisch inzet, zijn stem in de kleedkamer benut, of zijn kennis koppelt aan het begeleiden van talenten binnen de bestaande structuur.
Wat het precies wordt, daarover doet Spaan geen concrete voorstellen. Hij schetst vooral richting en intentie. Behoud ervaring, benut inzicht, en organiseer de selectie zo dat het team sterker wordt zonder iemand onnodig te verliezen.
Kortetermijnfocus: Fortuna Sittard uit
De discussie is interessant, maar het schema wacht niet. Zaterdag speelt Ajax uit bij Fortuna Sittard, een duel dat in de Eredivisie zelden op halve kracht kan. Met keuzes op rechtsbuiten krijgt die wedstrijd extra spanning en betekenis.
Wie start, wie valt in, en hoeveel risico neem je vlak na een kritische week. Dat zijn de praktische vragen waar Míchel doorheen moet laveren. Winst geeft rust, puntenverlies vergroot het vergrootglas op alle individuele beoordelingen.
Stand van zaken in de eredivisie
Ajax staat op dit moment zevende, wat zonder context weinig zegt en mét context vooral prikkelt. Er ligt immers nog een inhaalduel met Willem II te wachten, en precies zo’n avond kan een ranglijst plots een stuk vriendelijker kleuren.
Toch is de marge geen excuus om te dralen. Punten die je nu laat liggen, moet je later dubbel terugverdienen. Daarom kleurt elk duel de stemming, en bepaalt elk selectie-idee hoe stevig Ajax de kortste route omhoog weet vast te pakken.
Wat staat er op het spel voor Ajax
Het gaat niet alleen om één positie of één speler. De keuzes rond Berghuis spiegelen een groter verhaal over doorselecteren, hiërarchie en identiteit. Welke Ajax wil je zijn, en met welke profielen wil je dat laten zien op het veld.
In die zin raakt Spaans column aan beleid en gevoel. De bal rolt op zaterdag, maar de lijnen worden doordeweeks getekend. Wie durft te kiezen, krijgt duidelijkheid terug. Wie blijft twijfelen, ziet de tinten grijs het wedstrijdplan kleuren.
Ervaring versus fris elan
Elke trainer zoekt balans tussen routine en nieuw elan. Ervaren spelers brengen kalmte en patronen, nieuwkomers brengen vaart en honger. Het optimum verschilt per fase en tegenstander. Precies daarom is rechte rug gevraagd bij het vastleggen van prioriteiten.
Spaan plaatst Berghuis in die weegschaal. Zijn visie: waardeer het brein, toets de benen. Als het ritme niet meer past bij de top, schuif dan de rol, niet per se de persoon, zodat het team als geheel vooruitgaat.
Hoe Ajax dit dossier verstandig kan benaderen
Heldere communicatie helpt. Benoem verwachtingen, maak de rolverdeling concreet, en blijf de lat even hoog leggen voor iedereen. Zo voorkom je dat een debat over één speler doorsijpelt naar onzekerheid binnen het elftal of onrust aan de zijkant.
Spaan heeft zijn oordeel uitgesproken, maar de uitvoering ligt bij Ajax. Geef een plan aan de speler, geef ruimte aan de trainer, en geef de ploeg rust om stappen te zetten. Dat klinkt saai, maar het wint vaak meer wedstrijden dan stoere woorden.
Vooruitblik: keuzes die niet kunnen wachten
De komende weken zullen tonen hoe Ajax deze balans vindt. Fortuna Sittard uit, het inhaalduel met Willem II in het verschiet, en een selectie die om duidelijkheid vraagt. Daarin ligt voor Míchel en de clubleiding de echte test.
Spaan zette het debat aan, de bal ligt nu bij de club. Doorselecteren waar nodig, waarderen waar mogelijk, en presteren waar het moet. En voor Berghuis geldt volgens de columnist vooral dit: zijn inzicht is te waardevol om te laten lopen.
