Een gesprek dat dichtbij komt
Geen statistieken of hoogtepunten, maar een stille werkelijkheid. In Schuilen in Schoonheid vertelde Abderrahim Nouri aan Matthijs van Nieuwkerk hoe het nu gaat met zijn broer Abdelhak. Het werd een warm, eerlijk gesprek over zorg, hoop en volhouden.
Hij zei dat Appie langer leeft dan sommige artsen ooit verwachtten. Dat gegeven, klein en groot tegelijk, houdt de familie overeind. Elke extra dag voelt als winst, zonder dat ze wegkijken van de harde kant van deze werkelijkheid.
De dag die alles kantelde in 2017
Op 8 juli 2017 kreeg de toenmalige Ajacied tijdens een oefenduel met Werder Bremen een hartstilstand. Hij overleefde, maar door te late reanimatie liep hij blijvende hersenschade op. Sindsdien is hij volledig afhankelijk van intensieve, onafgebroken zorg.
Die middag veranderde het leven voorgoed. Voor Appie, en voor iedereen om hem heen. Het leven werd kleiner, strakker gepland en zwaarder, maar ook hechter. Alles draaide vanaf dat moment om nabijheid, rust, structuur en er iedere dag weer zijn.
Leven met een verlaagd bewustzijn
Hij leeft met een verlaagd bewustzijn en kan niet praten. De voormalige middenvelder ligt vooral op bed, en zit een deel van de dag in een rolstoel. Alles vraagt zorgvuldige begeleiding, aanpassing en geduld van de mensen om hem heen.
Toch is er beweging, al is die broos. Zijn dagen verlopen volgens vaste patronen, met momenten van rust en prikkels. Binnen die grenzen zoeken zijn naasten steeds naar wat wél kan, zonder te forceren en met oog voor zijn comfort.
Zo dichtbij zonder woorden
Praten lukt niet, maar de familie is ervan overtuigd dat Appie hoort, begrijpt en meekrijgt wat er om hem gebeurt. Ze proberen hem te lezen, zoals je een baby leert begrijpen. Met tijd en aandacht wordt elk klein signaal betekenisvoller.
Het gaat om nuance, niet om zwart-wit. Soms zie je ongemak, soms ontspanning, soms niets nieuws. Wie dagelijks naast hem zit, voelt het verschil. Zo ontstaat nabijheid die richting geeft, zonder taal, maar met veel aandacht en geduld.
De vraag naar later
Van Nieuwkerk vroeg hoe de komende tien, twintig of dertig jaar eruitzien. Abderrahim kon daar geen antwoord op geven. Niemand weet het, zei hij. Voorspellingen voelen vreemd als elke dag zo afhankelijk blijft van omstandigheden en kleine toevalligheden.
Wat wel duidelijk is: Appie leeft langer dan sommige artsen destijds uitspraken. Dat feit geeft lucht. Elk extra jaar, elke maand, soms zelfs een week, telt voor de familie als een meevaller die moed geeft om door te gaan.
Artsen, verwachtingen en voorzichtigheid
Abderrahim sprak met begrip over de voorzichtige toon van medici. Artsen beloven zelden rooskleurige uitkomsten, zei hij, en dat neemt hij niemand kwalijk. Te optimistisch is gevaarlijk, te somber ook. Wat helpt, is eerlijkheid over wat zeker is en niet.
Volgens hem past die openheid beter bij families die elke dag balanceren tussen medische realiteit en verlangen naar verbetering. Noem wat kan, noem wat onzeker blijft, laat ruimte voor hoop. Dat kader maakt volhouden praktischer en menselijke verwachtingen helderder.
Wanneer het toch beter gaat
Soms laat Appie iets zien waarvan eerder werd gedacht dat het niet zou gebeuren. Er waren momenten waarop vooruitgang onwaarschijnlijk leek, maar later zichtbaar werd. Niet groot of spectaculair, wel genoeg om hoop te voeden en ritme vast te houden.
Die lijn van denken houdt de familie overeind. Zolang hij leeft, blijft er ruimte voor kleine stappen. En als dit het is, dan putten zij troost uit hun geloof dat er iets groters wacht, buiten onze blik en buiten plannen.
Het dagelijkse ritme thuis
Het huis draait in dienst van Appie. Plannen, rustmomenten en prikkels worden zorgvuldig verdeeld over de dag. Tussendoor is er familie en soms stilte. Binnen dat ritme vinden zij houvast, en ruimte om dichtbij hem te blijven zonder te forceren.
Er is weinig plaats voor grote woorden, wel voor aanwezigheid. Iedereen weet wat werkt en wat niet. Het zijn vaak kleine keuzes die verschil maken: juiste houdingen, prikkels, op tijd rust, en mensen die hem kennen zoals hij nu is.
Wat hoop betekent voor de familie
Hoop is geen blind optimisme, maar de keuze om elke dag opnieuw aan te pakken. Niet weglopen voor beperkingen, maar blijven zoeken naar ruimte. Het gezin kiest voor volharding, met liefde als leidraad en realisme als ankerpunt in moeilijke uren.
Die houding geeft rust, zonder de zwaarte te ontkennen. Elk klein stapje wordt betekenisvol binnen de grenzen die er zijn. Zo ontstaat een manier van leven die draaglijk blijft, juist omdat hij is gebouwd op nabijheid, geloof en haalbare keuzes.
Herinneringen en identiteit
Herinneringen aan zijn loopbaan maken veel los, maar ze zijn geen last. Ze brengen een vertrouwd beeld dichtbij zonder iets te hoeven bewijzen. Ze helpen iedereen om de mens te zien die hij is, niet alleen de voetballer van vroeger.
Dat verleden opent deuren naar gesprek, zelfs zonder woorden. Het plaatst het nu in een groter verhaal dat niet is verdwenen. Wat blijft, is liefde, gedeelde tijd en de wil om dichtbij te blijven, ook als het leven anders werd.
Wat het gezin nodig heeft
Zorg, tijd en betrouwbare mensen. Dat is de kern. Abderrahim vroeg niet om wonderen, wel om helderheid. Benoem wat vandaag kan, en welke marges er zijn. Binnen die lijnen probeert de familie elke dag het beste voor Appie te organiseren.
Dat betekent aanwezig zijn, ook als het zwaar is. Er zijn op goede en minder goede dagen. Ervoor zorgen dat het huis veilig voelt, dat afspraken kloppen, dat rust wordt bewaakt. Zekerheden waar je kunt leunen als alles wankel aanvoelt.
Vooruitkijken zonder te vluchten
De familie kijkt vooruit, maar niet te ver. Morgen eerst, dan verder. Hoop op een volgende stap blijft bestaan, hoe klein ook. Wat vandaag lukt, telt. Wat morgen kan, zien ze morgen. Zo blijft het haalbaar en menselijk voor iedereen.
Het gesprek met Van Nieuwkerk liet zien hoe liefde, geloof en realisme samen kunnen gaan onder één dak. Geen spektakel, wel menselijkheid. En in die ruimte wint elke bevestiging aan waarde, dag na dag, voor Appie en voor iedereen dichtbij.
