Een harde verdediger met een zachte kant
John de Wolf stond ooit bekend als een keiharde verdediger en is tegenwoordig assistent-trainer van Feyenoord. In een open gesprek met LINDA vertelt hij over zijn moeder, die tien jaar met Alzheimer leefde en afgelopen zomer overleed.
Zijn stoere imago botst met het zachte gevoel dat naar boven komt. Hij noemde haar Mamski, stelde zich voor als John, en kreeg soms een twijfelend antwoord terug. Dat sneed, al wist hij dat zij er niets aan kon doen.
Tien jaar Alzheimer en een afscheid dat steeds begon
Als uitgesproken moederskindje kwam hij vroeger voortdurend langs. Later zag hij hoe zijn moedertje worstelde met de ziekte, steeds een beetje meer. Terwijl je toekijkt, neem je onbewust al afscheid, zegt hij, ook al wil je dat eigenlijk niet.
Er waren perioden waarin hij het niet kon opbrengen om naar het verzorgingstehuis gaan. Daarna groeide de drang weer om te gaan kijken hoe het met haar was, omdat de liefde groter bleef dan de onmacht die hem soms overviel.
De lastige bezoeken en de rol van Inge
Op vrije dagen besprak hij met zijn vrouw Inge dat het tijd was om te gaan. Samen reden ze naar haar toe, ook op de dag voordat ze zomer op vakantie vertrokken, omdat het gevoel zei dat ze moesten kijken.
Die bezoekjes bleven confronterend. Hij probeerde haar te helpen en duidelijk te maken wie hij was, maar herkenning bleef vaak uit. De momenten waarop ze hem niet als zoon zag, voelden pijnlijk, al wist hij dat de ziekte alles bepaalde.
Het telefoontje op vakantie en de tranen daarna
Tijdens de vakantie ging de telefoon. Zijn zus Petra vertelde dat hun moeder was overleden. Terug in Nederland nam hij afscheid toen ze was opgebaard. Op dat moment brak iets open en kwamen de tranen die hij had vastgehouden los.
Jarenlang hoopte hij uit mededogen dat haar lijden snel voorbij zou zijn. Toch viel de werkelijkheid zwaarder dan gedacht. Nu is ze écht weg, zegt hij tegen zichzelf, en het idee dat hij nog even langs kan bestaat niet meer.
De onvermijdelijke klap en het definitieve gemis
Hij dacht jarenlang dat hij zich had voorbereid, doordat het afscheid in kleine stukjes kwam. Toen het onvermijdelijke gebeurde, bleek de klap hard. De stilte daarna maakte duidelijk hoe definitief het voelde, zonder routine, zonder dat rondje langs haar kamer.
Voor iemand met een no-nonsense reputatie voelt kwetsbaarheid soms onwennig, maar verdriet trekt zich daar niets van aan. Zijn rol als harde verdediger verbleekt wanneer het over zijn moeder gaat, en hij erkent dat deze rouw hem volledig heeft opengebroken.
Angst voor eigen toekomst en een wens voor zijn kinderen
Als hij stilstaat bij de kans dat hij zelf dementie kan krijgen, voelt hij het in zijn buik. Zo wil hij niet eindigen, zegt hij. Hij wil op tijd handelen als het ooit nodig is, met oog voor waardigheid.
Bovenal wil hij zijn kinderen besparen wat hij zelf heeft meegemaakt. Dat verlangen geeft richting aan zijn keuzes, hoe lastig het onderwerp ook is. Hij is vastbesloten hen niet dezelfde pijn te laten dragen als die hij nu kent.
